اعتماد/ ««اکوساید» در جنگی ناجوانمردانه» عنوان یادداشت روز در روزنامه اعتماد به قلم شینا انصاری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

حملات صهیونی- امریکایی با انفجار گسترده مخازن نفت در استان‌های تهران و البرز، انتشار حجم وسیع آلودگی هوا و محصور شدن تهران با لایه‌ای از دود، مصداق بارز «اکوساید» یا «جنایت محیط زیستی» است. اقدامی غیر انسانی که بیانگر تهدید جدی زندگی انسان‌های بی‌گناه و غیرنظامیانی است که علاوه بر ترومای سنگین روحی و روانی باید پیامدهای محیط زیستی مخاطره‌آمیز این جنگ تحمیلی ناجوانمردانه را متحمل شوند.  این دو دولت جنگ‌طلب البته در استفاده از روش‌های ویرانگر محیط زیستی در منطقه و جهان ید طولایی دارند. استفاده از عامل نارنجی از سوی امریکا در جنگ با ویتنام که موجب نابودی جنگل‌های بارانی این کشور شد و یکی از فجایع مهم تاریخ محیط زیست جهان را رقم زد، تا استفاده از سلاح‌های حاوی اورانیوم ضعیف ‌شده و فسفر سفید توسط رژیم غاصب صهیونیستی در غزه که باایجاد آلودگی شدید آب و خاک موجب شد اراضی شمال غزه عملا غیرقابل کشت شوند و همچنین استفاده از علفکش‌های شیمیایی و سوزاندن عمدی نخلستان‌های تاریخی غزه، از مصادیق عدم پایبندی این دو دولت متخاصم به اصول بنیادین کنوانسیون‌های بین‌المللی از جمله کنوانسیون ژنو است. طبق ماده ۵۵ پروتکل الحاقی اول ۱۹۷۷ به کنوانسیون‌های ژنو، در جریان مخاصمات مسلحانه باید از محیط‌زیست طبیعی در برابر آسیب‌های گسترده، شدید و  طولانی‌مدت حمایت شود. همچنین کنوانسیون ۱۹۷۶ منع استفاده نظامی یا خصمانه دستکاری محیط زیست (ENMOD) نیز هرگونه بهره‌گیری خصمانه از تغییرات محیطی با آثار گسترده، پایدار یا شدید را منع می‌کند. باید اشاره نمود که تجربیات ناشی از درگیری‌های نظامی پیشین در منطقه طی دهه‌های گذشته از جانب رژیم‌های صهیونی- امریکایی از جمله حملات به تأسیسات نفتی و صنعتی نشان داده است که پیامدهای محیط‌ زیستی چنین اقداماتی محدود به زمان یا قلمرو خاصی نمی‌ماند و آثار آن می‌تواند تا سال‌ها بر جای بماند؛ از آلودگی‌های نفتی گسترده گرفته تا انتشار آلاینده‌های سمی، تخریب عرصه‌های طبیعی، نابودی تنوع زیستی و تهدید سلامت انسان‌ها. 
با چنین پیشینه‌ای در نقض حقوق محیط زیستی، سازمان حفاظت محیط‌زیست در بهمن ماه و در جریان تحرکات نظامی در منطقه علاوه بر مکاتبه رسمی با وزرای محیط‌زیست کشورهای منطقه، با دبیرکل سازمان ملل و نیز دبیر اجرایی برنامه محیط‌زیست ملل متحد (یونپ) مکاتبه نمود و نسبت به پیامدهای محیط‌زیستی جنگ در منطقه هشدار داد. در این نامه‌ تاکید شد که هرگونه اقدام نظامی در منطقه‌ای با تراکم زیرساخت‌های نفتی، گازی، پتروشیمی و دریایی مصداق ایجاد وضعیت مخاطره‌آمیز برای صلح، امنیت و محیط‌زیست منطقه‌ای و جهانی محسوب می‌شود. بررسی وضعیت محیط‌ زیست در مناطق جنگی نشان می‌دهد که به‌رغم ادعاها برای جلوگیری از بروز فجایع زیست‌محیطی در جنگ‌ها از‌سوی نهادهای بین‌المللی، هر جا منافع قدرت‌های جهانی مطرح است، متاسفانه این اقدامات با اغماض سازمان‌های بین‌المللی روبه‌رو است، درحالی ‌که چشم‌پوشی سازمان‌های بین‌المللی و کشورهای مدعی حقوق‌بشر در این زمینه نه‌تنها به تهدید محیط‌زیست جهانی می‌انجامد، بلکه حقوق انسان‌ها که قربانیان جنگ‌ها هستند نیز نادیده گرفته می‌شود.