فارس/ رژیم غاصب صهیونیستی عصر دیروز یکشنبه ۱۷ اسفندماه در ساعت ۱۷:۲۰ و حدود یک ساعت مانده به اذان مغرب، با بمباران مسجد صلاح‌الدین ایوبی پاوه، یک تن از همشهریان را شهید و ۲۴ نفر دیگر را مجروح کرد.

خورشیدِ ۱۷ اسفندماه در حال نزدیک شدن به قله‌های اورامانات بود و عقربه‌ها، ساعت ۱۷:۲۰ را نشان می‌دادند. در کوچه‌های پلکانی پاوه، تکاپوی شیرینی جریان داشت؛ مردم با شتابی نجیب، کارهای روزانه را تمام کرده و به سمت خانه‌هایشان می‌رفتند تا در کنار خانواده، دورِ سفره‌های ساده افطار جمع شوند.
حدود یک ساعت تا طنینِ اذان باقی مانده بود و در صحن «مسجد صلاح‌الدین ایوبی»، همه چیز مهیای ضیافت الهی می‌شد. اما غرشِ ناگهانی موشک‌های رژیم جنایتکار صهیونیستی، این آرامشِ معنوی را با دود و باروت درهم شکست.اینجا نه پادگان نظامی است و نه مقر موشکی؛ اینجا جغرافیای ایمان و سادگی است. در آن ساعتِ تلخ، وقتی بمب‌های استکبار سقف مسجد را شکافت، صدای انفجار جایگزینِ نجوای آماده‌سازی مسجد برای استقبال از روزه‌داران شد. دیوارهایی که عمری پناهگاه عبادتِ مؤمنان بود، در پلک‌زدنی فروریخت تا سندی بر کینه‌توزی دشمنی باشد که حتی از اجتماعِ مردم در خانه‌ی خدا هراس دارد.
بوی باروت، تند و زننده، تمام کوچه‌ها را پر کرد و جایگزین عطر نان و چایی شد که قرار بود ساعتی بعد، زینت‌بخش سفره‌های افطار باشد.
مشاهدات میدانی از میان آوارها، تصویری از یک فاجعه‌ انسانی را ترسیم می‌کند. در میان گرد و غبار غلیظی که شهر را فرا گرفته، قرآن‌های غبارگرفته‌ای به چشم می‌خورد که زیر سنگ‌های درهم‌شکسته مدفون شده‌اند. جنایت به حدی سنگین است که در این شبیخون بزدلانه، یک تن از همشهریان در آستانه‌ افطار به فیض عظیم شهادت نائل آمد و ۲۴ نفر دیگر، با پیکرهایی مجروح و چشمانِ پر از غبار، روانه مراکز درمانی شدند.

باید از مدعیان دروغین حقوق بشر پرسید، به کدامین گناه، تمام پاوه را بوی باروت گرفت؟ آیا دیوارهای مقدسی که نام «صلاح‌الدین ایوبی» بر پیشانی داشت، تهدیدی برای امنیت جهان بود؟ حقیقت این است که دشمن از ایمان و وحدت این مردم که در صفوف نماز و دور سفره‌های افطار تجلی می‌یابد، واهمه دارد. خونی که دیروز بر آستانه‌ مسجد چکید، گواهی است بر مظلومیت ملتی که حتی در حریمِ امنِ عبادت نیز از کینه‌ی استکبار در امان نیستند.
امروز پاوه، زخمی اما سربلند، ایستاده است. اگرچه سقفِ مسجد فروریخته و سفره‌ها با خون لاله گون شده، اما اراده‌ این مردم در میان تلی از آوار و باروت، مستحکم‌تر از پیش باقی مانده است. دشمن بداند که با تخریب محراب و منبر، شاید خشت‌ها را فرود آورد، اما هرگز نمی‌تواند ستون‌های ایمانِ مرزنشینانی را بلرزاند که با نانِ غیرت و معنویت افطار می‌کنند.