فرهیختگان/ «شلیک خبرگان» عنوان یادداشت روز در روزنامه فرهیختگان به قلم کبری آسوپار است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

فراتر از شور و شعار، بی‌راه نیست که اعلام رأی مجلس خبرگان رهبری پیرامون جانشینی رهبر شهید را به تنهایی به مثابه‌ یک عملیات گسترده موشکی علیه اهداف آمریکا و اسرائیل تعبیر کنیم. عملیاتی که توانست به همه اهداف خود برسد و حتی یک موشک آن هدر نرود. در فضای جنگ، اصطلاحات نظامی همه‌گیر می‌شود، اما تعبیر عملیات موشکی برای اقدام خبرگان رهبری صرفاً از باب همه‌گیری عبارات نظامی نیست، بلکه تأثیر رأی خبرگان در انتخاب حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، بر میدان و بر مختصات جنگی که اکنون درگیر آن هستیم، آنچنان است که این رأی را نمی‌توان خارج از میدان نظامی تفسیر کرد. 
اگر کشور در شرایط عادی و خارج از فضای جنگ بود، می‌شد رأی خبرگان را هم عادی تحلیل کرد، اما در شرایط جنگ همه چیز متفاوت می‌شود. خصوصاً اینکه از قضا دلیل آنکه در این برهه زمانی خبرگان ناگزیر از این انتخاب شده، همین جنگ بوده و بخصوص اینکه ترامپ جنگ را آغاز کرد تا به خیال خام خودش در انتخاب رهبری آینده ایران مداخله داشته باشد. رأی خبرگان را در این مختصات باید تحلیل کرد و اهمیت آن را دریافت. 
نکاتی را می‌توان در باب اهمیت رأی خبرگان بیان کرد که برخی ناظر به اصل انجام این کار و برخی ناظر به مصداقی است که انتخاب شده است:

اول
آمریکا انگیزه خود برای حمله به ایران را چه اعلام کرد؟ تغییر نظام جمهوری اسلامی. آن را که موفق نشد، اما پس از شهادت رهبر، وقتی هنوز ولی‌فقیه سوم انتخاب نشده بود، شاید این احتمال برای برخی پررنگ بود که جمهوری اسلامی ادامه نمی‌یابد و بحران جانشینی رهبر در میانه جنگ، آن را به سرنگونی می‌کشاند. اما اقدام خبرگان آن خیال‌های خام را از بین برد. بحران رهبری البته از ابتدا هم وجود نداشت، گرچه داغ عظیمی بر دل ایران‌ زده بودند، اما اگر هم کسی تصور می‌کرد این بحران وجود خارجی دارد، حالا دریافت که سیاست را نمی‌فهمد!

دوم
وقتی ترامپ از وهم خود برای مداخله در انتخاب رهبری آینده ایران پرده برداشت و علناً آن را تصریح کرد، خبرگان وارد پاسخگویی کلامی به او نشد، بلکه با عمل خود نشان داد که در ایران مسیری برای دخالت آمریکا در امور داخلی وجود ندارد و این عمل همان انتخاب مقتدرانه رهبر سوم این ملت بود. حالا ترامپ دریافت اینجا کسی به او اجازه چنین گستاخی‌هایی نمی‌دهد، مگر بتواند همه مردم را بکشد!

سوم
امید ترامپ این بود که با ترور حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، تغییری بنیادین در سیاست‌های کلی ایران ایجاد کند و یا حداقل شاهد رهبرانی در ایران باشد که زاویه‌هایی سیاسی و فکری با رهبر شهید داشته باشند، اما اکنون او در مقابل خود کسی را می‌بیند که در خانه همان رهبر شهید پرورش یافته و از قضا سال‌ها مشاور و دستیار او بوده است و نقش مؤثر در خروجی آنچه که آمریکا نخواست بپذیرد، داشته است.

چهارم
مجلس خبرگان رهبری توانست با اقدام خود قدرت و استحکام ساختاری جمهوری اسلامی ایران را به رخ جهانیان بکشد و ظرفیت بالای نظام را در بازسازی سریع نقاط آسیب‌دیده خود نشان دهد. روح شیطانی ترامپ نمی‌تواند فهم کند که امام ما حضرت سید روح‌الله خمینی چه بنای مستحکمی را بنیان نهاد، در حالی که همفکران ترامپ همان زمان معتقد بودند خمینی دانش سیاسی ندارد و لذا نمی‌تواند یک نظام جدید بسازد. این ابلیس حتی خرداد ۶۸ را مطالعه نکرده تا بداند آن زمان هم منتظر فروپاشی ایران بودند، اما بنایی که امام امت بنیان نهاده بود، قوی‌تر از آن بود که بر محور انسان‌ها -هر قدر آن انسان بزرگ و مؤثر- بگردد.

پنجم
آمریکا و اسرائیل در میدان جنگ و به لحاظ فیزیکی هم همه کاری کردند تا جلسه خبرگان شکل نگیرد و به وهم خودشان، بحران جانشینی شکل بگیرد. بمباران ساختمان خبرگان رهبری در تهران و سپس در قم اقداماتی بود که انجام دادند. تهدید به هدف قرار دادن هر جلسه‌ای از خبرگان هم بخشی از این اقدامات بود و البته اهدافی در قم را هم به همین دلیل هدف قرار دادند. اما اعضای خبرگان بی‌اعتنا به تهدیدات جانی که در شرایط جنگی و با توجه به اقدامات آمریکا و اسرائیل، جدی گرفتن آن طبیعی بود، شجاعانه جلسه خود را تشکیل دادند و از فرایند‌های قانونی و تشریفاتی انتخاب ولی‌فقیه هم چشم‌پوشی نکردند. قبل‌تر رهبر شهید ما به آن‌ها گفته بود که این ملت را از مرگ نترسانید، اما فهم این شجاعت را ندارند دیگر؛ چه می‌شود کرد!

ششم
انتخاب خبرگان که با توجه به شرایط خاص کشور کمی با تأخیر مواجه شده بود، انرژی و توان مضاعفی هم به رزمنده‌های میدان داد و هم به مردم خیابان. حالا همه آن‌ها با رهبر جدید بیعت کرده‌اند و می‌دانند سایه رهبر بر سر آنهاست و وحدت امام و امت در فقدان رهبر شهید با ثلمه مواجه نشده است. 
ایران در برابر جنگ نظامی، جنگ رسانه‌ای، جنگ سیاسی و در برابر قدرت بزرگ جهانی ایستاده است، رهبر جدید خود را شناخته است و به آینده امیدوار نگاه می‌کند. حالا شاید ترامپ و نتانیاهو معنا و مصداق بهتری برای ثبات و قدرت سیاسی یک کشور و یک حکومت آموخته باشند.