ورزش 3/کیلیان امباپه هرگز بازیکنی پا شیشه‌ای نبوده است؛ هرچند هفته‌های اخیر فرصت چندانی برای اثبات این موضوع به او نداده‌اند. در طول یک فصل و نیم حضورش در رئال مادرید تقریباً در همه بازی‌ها به میدان رفته، با نظمی که کمتر مهاجمی در تاریخ رئال می‌تواند به آن افتخار کند گل زده و از نظر بدنی معمولاً خبرساز نبوده است. 

مشکل این نیست که امباپه چه زمانی دچار مشکل می‌شود، بلکه این است که دقیقاً چه زمانی این اتفاق رخ می‌دهد. چون در همان بازه‌های کوتاه غیبت، تقویم مسابقات طوری تنظیم شده که گویی دقتی حتی بیشتر از ضربات امباپه در زمین داشته است.
هر بار که بدن او نیاز به استراحت داشته، درست در همان زمان یک فینال، یک بازی حذفی یا یک دربی در پیش بوده است. کافی است به ترتیب زمانی نگاه کنیم. 

چند ماه پس از ورود پرسر و صدایش به مادرید، در سپتامبر ۲۰۲۴، یک ناراحتی عضلانی باعث شد اولین دربی‌اش مقابل اتلتیکو را از دست بدهد. در همان فصل، فینال کوپا دل‌ری مقابل بارسلونا فرا رسید. امباپه صددرصد آماده نبود، اما طبق برنامه تیم با تیم سفر کرد و از روی نیمکت وارد زمین شد.

رئال مادرید آن بازی را باخت و به فصل انتقالی خود پایان داد؛ فصلی که با جام جهانی باشگاه‌ها در آمریکا ادامه یافت، جایی که مهاجم فرانسوی ضربه دیگری دریافت کرد. این بار دچار گاستروانتریت (عفونت شدید معده و روده) شد که او را راهی بیمارستان کرد، چند کیلو از وزنش کم کرد و باعث شد کل مرحله گروهی مهم‌ترین تورنمنت تابستان را از دست بدهد. بدن او دوباره بدترین زمان ممکن را انتخاب کرده بود.

این فصل، داستان حتی بی‌رحمانه‌تر شده است. دسامبر گذشته در یک بازی لالیگا مقابل سلتاویگو، زانوی چپ او نشانه‌های هشدار داد. چند روز بعد منچسترسیتی در مرحله لیگ لیگ قهرمانان به برنابئو آمد، اما امباپه با وجود حضور روی نیمکت حتی یک دقیقه هم بازی نکرد تا فشار بیشتری به زانویش وارد نشود؛ آن هم در حالی که تیمش شکست خورد. کمی بعد، در پایان سال، تشخیص پزشکان پیچ‌خوردگی رباط زانو بود.

آنچه پس از آن آمد تصویری از بازیکنی بود که با روحیه رقابتی خودش می‌جنگید. او نیمه‌نهایی سوپرجام مقابل اتلتیکو را از دست داد و برای فینال سفر کرد، اما فقط ۱۴ دقیقه بازی کرد؛ زمانی که بارسلونا تقریباً در آستانه قهرمانی بود. یک فینال دیگر که از دست رفت. تصویری دیگر از امباپه که بیهوده تلاش می‌کند.

چیزی که این داستان را خاص می‌کند، باز هم تأکید می‌کنیم، تعداد مصدومیت‌ها نیست بلکه زمان‌بندی آن‌ها است. امباپه بازگشت، در لالیگا دوباره با نظم گل زد و بسیار تأثیرگذار بود. برای بازی رفت مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل بنفیکا به لیسبون سفر کرد و بازی کرد. سپس در پامپلونا مقابل اوساسونا تا آخرین لحظه جنگید. آن بازی آخرین حضورش بود.

در تمرین قبل از بازی برگشت مقابل بنفیکا، درد دوباره غیرقابل تحمل شد و آزمایش‌ها نشان دادند مصدومیت هنوز کاملاً برطرف نشده است. باشگاه تصمیم گرفت ریسک نکند و او در بازی برگشت به میدان نرفت. حالا هم پس از بازگشت از فرانسه و در حالی که منچسترسیتی در مرحله حذفی لیگ قهرمانان در برنابئو انتظار می‌کشد، امباپه دوباره غایب بزرگ تیم است.

۱۷ مارس، بازی برگشت در ورزشگاه اتحاد، به عنوان تاریخ احتمالی بازگشت او مطرح شده است؛ هرچند باشگاه در این باره محتاط‌تر از آن است که امیدوارانه صحبت کند. با نزدیک شدن جام جهانی و با زانویی که هنوز در مرز خطر قرار دارد، هیچ‌کس نمی‌خواهد عجله کند.
آنچه مسلم است این است که امباپه دوباره روی چمن والدبباس می‌دود؛ تصویری که هواداران رئال مادرید مثل نوری در انتهای یک تونل به آن چنگ زده‌اند. چون اگر مسابقه‌ای باشد که حضور او بتواند همه‌چیز را ۱۸۰ درجه تغییر دهد، دقیقاً همان مسابقه‌ای است که در راه است.