ورزش 3/این لحظه می‌توانست پایانی طلایی بر یکی از بهترین نمایش‌های تاریخ لیگ قهرمانان باشد، اما سرنوشت طور دیگری رقم خورد.

هافبک اروگوئه‌ای پیشنهاد هم‌تیمی‌اش را رد کرد. والورده که پیش‌تر نیز گفته بود علاقه‌ای به زدن ضربات پنالتی ندارد، در شب درخشش خود بار دیگر این موضوع را ثابت کرد. او معتقد بود لحظه تعلق به شخص دیگری دارد؛ در این مورد، دوست و هم‌تیمی‌اش وینیسیوس. تصمیم نهایی با هماهنگی دو بازیکن کاپیتان داخل زمین گرفته شد، در حالی که ترنت در نقش محافظ کنار وینیسیوس ایستاد تا کسی مزاحم آماده‌سازی او نشود.

همه چشم‌ها به برزیلی خیره شد. چند قدم کوتاه به سمت توپ، ضربه‌ای روان، و سپس مهار دیدنی جان‌لوئیجی دوناروما که تا آخرین لحظه صبر کرد و به موقع به سمت راست خود شیرجه زد. توپ مهار شد؛ سکوتی سنگین و شوکی سرد بر ورزشگاه سانتیاگو برنابئو حکم‌فرما شد، جایی که لحظاتی قبل سراسر شور و هیجان بود.

اما واکنش وینیسیوس همان چیزی بود که جریان احساسات را تغییر داد. او بلافاصله دستانش را به نشانه عذرخواهی بالا برد؛ حرکتی صادقانه و کم‌سابقه که سوت‌های ناراضی هواداران را به تشویق‌های تازه تبدیل کرد. در ادامه، بدون توقف به دویدن و خلق موقعیت ادامه داد؛ درست مانند تمام دقایق قبل از آن.

رفتار او، مانند پیشنهاد سخاوتمندانه‌اش به والورده، پیامی آشکار داشت: آشتی کامل با ورزشگاه برنابئو و هواداران رئال مادرید. سرانجام دوران سوت‌های خصمانه به پایان رسیده بود. نام وینیسیوس دوباره در ورزشگاه طنین‌انداز شد؛ نه به خاطر یک گل یا یک پاس، بلکه به واسطه دو حرکت انسانی و تیمی یکی پیشنهاد به هم‌تیمی، دیگری عذرخواهی صادقانه در برابر هواداران.