ورزش 3/آردا گولر به صورت عامدانه برای یارگیری با ارلینگ هالند انتخاب شده بود.
 فراتر از گل‌های تماشایی فدریکو والورده، تصویر دیگری نیز در جریان دیدار رئال مادرید مقابل منچسترسیتی به‌سرعت در فضای مجازی فراگیر شد: یارگیری آردا گولر با ارلینگ هالند در ضربات کرنر. این صحنه به دلیل اختلاف قابل‌ توجه قد این دو بازیکن همزمان باعث شگفتی و تعجب شد: بازیکن رئال مادرید با قد ۱٫۷۵ متر در برابر مهاجم نروژی با قد ۱٫۹۵ متر.
این اختلاف فیزیکی نه تنها توجه بسیاری را جلب کرد، بلکه میان هواداران رئال مادرید نیز نگرانی ایجاد کرد چون کاملاً روشن نبود چرا یک بازیکن بلندقدتر مسئول مهار این مهاجم سیتی نشده است. در واقع، در ابتدا تصور می‌شد این زوج عجیب نتیجه یک اشتباه دفاعی یا مشکلی در سازماندهی تیم باشد و همان عدم توازن بارها در طول بازی تکرار شده است.
اما واقعیت کاملاً متفاوت بود. این تصمیم توضیح مشخصی داشت و به‌ طور کامل مطالعه، تحلیل و مستندسازی شده بود. علاوه بر این، پشت آن دلیلی واقعاً غافلگیرکننده پنهان بود. کادر فنی رئال مادرید پس از بررسی دقیق ضربات ایستگاهی منچسترسیتی به این نتیجه رسیده بود که هالند در ضربات سر از روی کرنرها یا ضربات آزاد، متخصص برجسته‌ای محسوب نمی‌شود و مسئولیت اصلی حمله به این نوع موقعیت‌ها بر عهده سایر هم‌تیمی‌های اوست
با این حال، هالند یک سلاح تاکتیکی بسیار مهم برای ایجاد سد مقابل مدافعان، بر هم زدن تمرکز دروازه‌بان و ایجاد فضا برای سایر بازیکنان تمام‌کننده با استفاده از قدرت بدنی بالایش به شمار می‌رود. قامت او این امکان را فراهم می‌کند که کارهای «سخت و پنهان» را برای هم‌تیمی‌هایش انجام دهد. در نهایت ممکن است خودش ضربه نهایی را نزند اما شرایط را برای گلزنی دیگران فراهم می‌کند.دقیقاً به همین دلیل، یعنی توانایی محدود او در تمام‌کنندگی در چنین صحنه‌هایی، گولر (و بعدتر فران گارسیا یا ادواردو کاماوینگا) مأمور مهار او شد تا یکی از معدود بازیکنان بلندقد رئال مادرید در زمین (دین هویسن، آنتونیو رودیگر، فده والورده یا اورلین شوامنی) بیهوده صرف مهار این مهاجم نروژی نشود. مقابل سیتی، آلوارو آربلوا بلندقدترین بازیکنان تیمش را برای دفاع منطقه‌ای در محوطه جریمه (بازیکنانی که بدون یار مستقیم و با تمرکز بر توپ در موقعیت ثابت قرار داشتند) و همچنین برای مهار خطرناک‌ترین بازیکنان در این موقعیت‌ها به کار گرفت. در میان آنها هالند قرار نداشت.
اولویت اصلی، توجه ویژه به رودری، روبن دیاز، آنتوان سمنیو، مارک گِهی، نیکو اورایلی و جرمی دوکو بود. بلندقدترین و تهاجمی‌ترین مدافعان این تیم برای مهار این بازیکنان مأمور شدند. در مجموع، یک بازیکن کوتاه‌تر نیز می‌توانست مسئله مهار هالند را حل کند، زیرا تهدید اصلی در ضربات هوایی از سوی همان بازیکنان یادشده ایجاد می‌شد.
این برنامه برای رئال مادرید کاملاً موفق عمل کرد. این تیم بدون دریافت گل، تمام ضربات ایستگاهی را به‌ راحتی مدیریت کرد. منچسترسیتی در ضربات ایستگاهی خطرناک است زیرا بازیکنان قدرتمندی در نبردهای هوایی دارد. آربلوا دیوانه نبود: یارگیری گولر و فران گارسیا روی هالند کاملاً دلیل مشخصی داشت.