ورزش 3/فدریکو والورده به عنوان وارث شماره هشت رئال مادرید روزهای سختی را سپری کرد اما حالا به اوج بازگشته است.

نیمه اول تاریخی مقابل منچسترسیتی فصل والورده را تغییر داد. و چه کسی می‌داند، شاید تمام دوران حرفه‌ای فوتبال او در رئال مادرید نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. این بازیکن اروگوئه‌ای ماه‌های دشواری را در والدبباس سپری کرده بود، فشار بر دوش داشتن پیراهن شماره هشت که از تونی کروس به ارث برده بود، مسئولیت بازوبند کاپیتانی که پس از لوکا مودریچ خالی مانده بود، مصدومیت دنی کارواخال و عملکرد نه چندان مطلوب تیم که به اختلافات داخلی و تغییرات مربیگری منجر شد، همه دست به دست هم داده بودند و نهایتاً به بزرگ‌ترین شب او در برنابئو مقابل سیتی انجامید.
اما بیایید یک قدم به جلو برویم تا درک کنیم آرامشی که هت‌تریک چهارشنبه برای والورده به ارمغان آورد، چقدر قابل توجه بود. کسانی که او را بهتر می‌شناسند به ال موندو گفتند: «او امسال خیلی پخته‌تر شده است.» والورده همیشه یک مکمل بود. مکملی استثنایی اما با این حال همیشه فقط مکمل بود. هافبک چهارم در کنار یک مثلث افسانه‌ای مانند کاسمیرو، کروس و مودریچ، بازیکنی همه‌کاره برای هر مربی، کسی که روحیه تیمی را حفظ می‌کرد و از تیتر اخبار دور می‌ماند. خارج از مرکز توجه.

تمام این‌ها پس از قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان در ومبلی تغییر کرد. کروس پیراهن شماره هشت رئال را رها کرد و آن را به والورده داد. یک شماره و مسئولیت بزرگ. در والدبباس اعتراف می‌کنند: «او فشار بیشتری بر خود وارد کرد، کمی بیش از اندازه بود.» غیبت کروس، کاهش سطح مودریچ و نیازهای رئال مادرید باری سنگین بر دوش والورده گذاشت و او را مجبور کرد تا در خط هافبکی که دیگر مانند گذشته عمل نمی‌کرد، گامی جلو بگذارد.
حواشی در قزاقستان
مقایسه‌ها، انتقادات خارجی و تأملات درونی در خانه با خانواده و دوستان آمدند. فشار بیشتر. و سپس مصدومیت‌ها. والورده روزی هافبک بود، روز دیگر وینگر و روز بعد مدافع راست. و سپس نشست‌های خبری و کلمات نادرست در زمان نامناسب، بدون توضیح یا زمینه مناسب. او در سپتامبر در قزاقستان گفت: «من برای بازی کردن به عنوان مدافع راست به دنیا نیامده‌ام.»
و انتقادات بیشتری در پس آن آمد. سپس زمزمه‌هایی درباره ژابی آلونسو و شایعات شکل گرفت. والورده کاپیتان، در کنار امباپه، وینیسیوس و بلینگام در مرکز توجه قرار گرفت. او پس از این که به عنوان بازیکن خارج از ترکیب روی نیمکت نشست، پیش از بازی گرم نکرد و حتی یک دقیقه در آلماتی بازی نکرد، اعلام کرد: «نمی‌توانید بگویید من از بازی کردن امتناع کردم.»
در آن لحظه، والورده به دنیای خودش عقب‌نشینی کرد. او با حلقه نزدیکانش روی چگونگی بهبود وضعیت ورزشی، ذهنی و رسانه‌ای کار کرد و تلاش‌هایش نتیجه داد. یکی از آخرین اظهارات او این بود: «شما شماره هشت را می‌پوشید اما لازم نیست کروس باشید.» والورده سرانجام این را درک کرد و حمایت هم‌تیمی‌ها و کادر مربیگری او را به بهترین فرم رساند.

از ژابی تا آربلوا
برای آلونسو، والورده کلیدی بود اما مصدومیت‌ها او را مجبور کردند تا در پست مدافع راست بازی کند که با وجود ویژگی‌های جسمانی‌اش، در دفاع دچار مشکل شد. ورود آربلوا و بازگشت ترنت الکساندر آرنولد و کارواخال، والورده را دوباره به خط هافبک برگرداند، در سمت راست زمین که می‌تواند بدود، فشار بیاورد، پشتیبانی کوتاه بدهد، حرکات طولانی انجام دهد، وارد محوطه جریمه شود و دفاع کند… او همه کار را انجام می‌دهد، درست مانند فصل‌های قبل. آربلوا با شور و شوق می‌گوید: «او خوانیتوی قرن ۲۱ است.»
او دو هفته پیش در میکسدزون اعتراف کرد: «ما خیلی چیزهای سخت را تحمل کرده‌ایم و روزهای دشواری را پشت سر گذاشته‌ایم که فکر می‌کنم سزاوارش بودیم اما در نهایت ما را تغییر داده و پخته‌تر کرده‌اند.» او به تیم و خودش اشاره داشت که چهارشنبه مقابل سیتی دوباره «مثل مدت‌ها از بازی لذت برد.» او در سپتامبر در قزاقستان گفته بود: «واقعاً ناراحتم.»
در ۲۷ سالگی، انتقاد از تلاش او بیشتر از انتقاد از فوتبالش به او آسیب می‌زد. اما حالا همه آنها به لطف سه گل مقابل سیتی ظاهراً به پایان رسیده است. در این مسیر، تولد فرزند سوم او، پاداش دیگری برای فصلی است که با مشکلات آغاز شد و می‌تواند جایگاهش را در این باشگاه مستحکم‌تر کند.