ورزش 3/فصل 1405-1404 فوتبال ایران را می‌توان سال بی‌کیفیت فوتبال ایران نامید که بسیاری از کارشناسان نیز به آن اعتراف می‌کنند.

در حالی که 22 هفته از مسابقات لیگ برتر سپری شده و هشت هفته به پایان بازی‌ها باقی مانده، از هم‌اکنون می‌توان فصل 05-1404 در فوتبال ایران را فصل بی‌کیفیت نامید، چراکه در آن حتی مدعیان چهره‌ی مقتدری ندارند و این موضوع، در نحوه‌ی امتیازگیری و همچنین میزان گل زده در هر بازی مشخص است.
میانگین کسب امتیاز در هر بازی در لیگ برتر توسط تیم صدرنشین که استقلال است، کمتر از دو امتیاز است، اما نگاهی به لیگ‌های آسیایی و همچنین لیگ‌های اروپایی مشخص می‌کند که همه‌ی تیم‌های صدرنشین معدل امتیاز گیری آنها در هر بازی بیش از دو امتیاز است. این موضوع در فوتبال ایران هم مرسوم بوده و از گذشته گفته می‌شد، تیمی که می‌خواهد قهرمان شود، دست کم باید از هر بازی دو امتیاز بگیرد؛ گاهی حتی این فرمول هم موجب قهرمانی در لیگ برتر ایران نمی‌شود و تیم قهرمان باید معدل امتیازش در هر بازی بیش از دو امتیاز باشد.
البته اینطور نیست که در این فصل از بازی‌ها تنها عملکرد تیم استقلال به‌عنوان صدرنشین زیر سوال باشد. دیگر تیم‌های مدعی از جمله سپاهان، تراکتور و پرسپولیس هم معدل امتیازگیری‌شان در هر بازی پایین‌تر از استقلال بوده است.
نکته‌ی مهم دیگری که روی عدم کیفیت بازی‌های لیگ برتر در فصل جاری صحه می‌گذارد، معدل گل زده در هر بازی است. در بیشتر لیگ‌های آسیایی و اروپایی اکنون تیم‌های صدرنشین معدل گل زده‌شان در هر بازی به عدد دو رسیده و حتی از این عدد فراتر رفته، اما می‌بینیم در لیگ برتر ایران معدل گل زده‌ی صدرنشین در هر بازی 1.31 است؛ یعنی کمتر از یک و نیم گل در هر بازی.
در این فصل حضور دو تیم مدعی و بزرگ سپاهان و استقلال که انصافا این فصل از نظر مهره هم خوب بودند، در لیگ 2 آسیا روزنه‌هایی را برای قهرمانی برای فوتبال باشگاهی ایران ایجاد کرده بود، اما دو تیم بعد از صعود از مرحله‌ی گروهی، در اولین مرحله حذفی برابر رقبای خود تن به شکست دادند و از دور مسابقات کنار رفتند. استقلال به تیمی از اردن باخت و سپاهان هم در برابر حریفی از قطر شکست خورد؛ دو کشوری که در فوتبال ملی (در گذشته)، هیچ‌گاه در حد و اندازه های ایران نبودند، اما باید گفت در فوتبال باشگاهی پیشرفت خوبی در سال های اخیر داشتند؛ به خصوص قطر از زمانی که لیگ ستارگان را راه اندازی کرده و به قهرمانی در آسیا هم رسید.
از آخرین قهرمانی یک تیم باشگاهی از ایران در فوتبال آسیا دهه‌ها می گذرد. آخرین بار تیم پاس با هدایت فیروز کریمی در مسابقات باشگاهی آسیا که آن سال‌ها تحت عنوان جام باشگاه های آسیا برگزار می شد، قهرمان شد؛ تیمی که اکنون وجود خارجی ندارد و مربی‌اش نیز سال‌هاست مربیگری را کنار گذاشته و تعدادی از بازیکنانش نیز پدر بزرگ شده‌اند!
همچنین اهالی فوتبال امروز آخرین قهرمانی تیم ملی در جام ملت های آسیا، آخرین صعود تیم امید به المپیک را به یاد ندارند و تا اکنون هم رخ نداده تیم ملی در جام جهانی به دور دوم صعود کند. همه‌ی این ها نشان می‌دهد، در  سال‌های اخیر از نظر سطح کیفی پیشرفتی نداشته‌ایم و حتی قادر به تکرار عناوین گذشته هم نیستیم. به موازنه پیشرفت دیگر تیم‌ها، قطعا ما از قافله عقب مانده‌ایم و بی‌شک یکی از دلایل سطح فوتبالی است که باشگاه‌ها در لیگ برتر به نمایش می گذارند.

فوتبال مثل یک اجزای ماشین است؛ باید به درستی در کنار هم قرار بگیرد تا بتواند بیشترین بازدهی را داشته باشد. کمی شعاری است، اما سطح فوتبال باشگاهی زمانی تغییر خواهد کرد و زمانی به موفقیت در فوتبال آسیا چه در بعد باشگاهی و چه در بعد ملی دست خواهیم یافت که همه کار خود را در فوتبال به درستی انجام دهند. از فدراسیون فوتبال به‌عنوان متولی فوتبال گرفته تا مدیر باشگاه و سرمربی و بازیکن.
فوتبال خوب، زمین خوب، برگزاری خوب مسابقات، تماشاگر خوب، مربی خوب، کمیته آموزش خوب و استعدادیابی خوب می‌خواهد. حالا کافی است نگاهی به جدول قیاس عملکرد صدرنشین لیگ برتر ایران با لیگ‌های آسیایی و اروپایی در بعد کسب امتیاز و گل زده در هر بازی بیاندازیم؛ آن وقت مشخص می‌شود که سطح کیفی بازی‌های لیگ برتر ایران پایین است.
اشتباه نشود. در این جدول سطح فنیِ استقلال با بارسا در لالیگا قیاس نشده؛ استقلال در لیگ برتر با تیم‌های هم‌سطح خود روبه‌رو می‌شود و بارسلونا هم در اسپانیا همین طور. به واقع حرف ما این است در فوتبال ایران هم باید صدرنشین و اصولا تیم‌های مدعی تهاجمی‌تر بازی کنند و بیشتر گل بزنند و بیشتر امتیاز کسب کنند.
به واقع سطح کیفی در بازی‌های لیگ برتر فوتبال ایران باید  ارتقا پیدا کند و دست کم باید اینطور باشد که تیم‌های استقلال و سپاهان در لیگ 2 آسیا توان عبور از سد تیم‌هایی چون اردن و قطر را داشته باشند.
خبر تایید نشده‌ای حکایت از این دارد که استقلال این فصل 17 میلیون دلار برای جذب خارجی‌ها هزینه کرده که این هزینه برای قوی‌تر شدن و طرفدارانی که استقلال دارد و محتوای درستی که برای میلیو‌ها هوادار درست می‌کند، قابل دفاع است؛ «به‌خصوص که اگر درآمدهای فوتبال در ایران از جمله حق پخش و تبلیغات محیطی در ایران جاری بود استقلال می‌توانست درآمد کلانی از جذب ستاره‌ها برای خود ایجاد کند»، اما وقتی استقلال چنین هزینه‌ای صرف می‌کند، این عملکرد یعنی 1.31 گل زده در هر بازی و کسب 1.86 امتیاز در هر بازی و قبول شکست سنگین 7 بر یک برابر الوصل امارات و حذف در برابر الحسین اردن از آسیا اصلا قابل دفاع نیست که البته همین نقد را می‌شود به تیم سپاهان و پرسپولیس و حتی تراکتور در لیگ برتر هم داشت که البته تبریزی‌ها در لیگ نخبگان شایسته ظاهر شده‌اند.
این سطح کیفی از بازی‌ها از سوی هیچ یک از تیم‌های مدعی قابل پذیرش نیست و اگر در فوتبال دست به دست هم ندهیم و سطح کیفی‌اش را ارتقاء ندهیم، فوتبال ایران همانند دهه‌های گذشته در فوتبال بینالملل حرفی برای گفتن نخواهد داشت.
شاید تنها افتخار فوتبال ایران در دهه‌های گذشته صعود به جام جهانی باشد که آن هم، اکنون با توجه به سهل شدن شرایط برای صعود دیگر در آینده خیلی قابل اتکاء نیست.