اعتماد/ «باورناپذیری ایران» عنوان یادداشت روز در روزنامه اعتماد به قلم جعفرگلابی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

تاریخ کمتر سراغ دارد که کشوری تا اندازه ایران زیر ضربات طولانی نظامی، اقتصادی، سیاسی و رسانه‌ای قرار گرفته باشد.  نفس این همه فشار کانونی به ایران بزرگ موضوعیتی مستقل و قابل بحث دارد. لابد چیزی هست که سخن و سکوت و سکون و تحرک و فراز و فرود یک کشور را زیر ذره‌بین جهانی قرار می‌دهد و هر رفتار او را برجسته می‌کند. دیگر باید ثابت شده باشد که ایران اگر در انواع منازعات و معادلات منطقه‌ای و جهانی هیچ نگوید و گوشه‌ای بنشیند بازهم رها نمی‌شود و طمع به خاک و موقعیتش ازبین نمی‌رود و به مرکز مجادله‌ها کشانده می‌شود.   موقعیت جغرافیابی و تاریخی و فرهنگی ایران از اساسی‌ترین علل این همه توجه و خیره شدن چشم دنیا به اوست. افزون بر آن مجموعه قابلیت‌های جامعه ایرانی چنان شگفت‌انگیز و پیش‌بینی‌ناپذیر است که همواره از محاسبات معمول راهبردی خارج می‌شود و حیرت و اعجاب می‌آفریند. در جنگ سهمگین ۱۲ روزه علیه ایران تصور شده بود که با ترور فرماندهان عالی و بمباران مراکز حساس مدیریتی شیرازه دفاعی کشور از هم می‌پاشد و امکان پاسخ‌های بازدارنده از بین می‌رود و زخم‌های نارضایتی سر باز می‌کنند و هستی ایران به یغما می‌رود. این محاسبه مقرون به صحت نه تنها نتیجه نداد بلکه ظرفیت عظیم مهین‌دوستی ایرانیان را فعال کرد و در نهایت این مهاجمان و متجاوزان بودند که درخواست ترک جنگ دادند تا برگردند و علت‌یابی کنند که کجای حساب‌هایشان غلط بوده است؟ احتمالا محاسبه دیگری صورت گرفت و در پس و پیش کردن زمان دمیدن بر تنور نارضایتی‌ها و حمله اتفاق نظر افتاد. مهم‌تر آنکه تصور شد که نقص بزرگ جنگ ۱۲ روزه برای به نتیجه رسیدن ‌این بود که محور فرماندهی در ایران باقی ماند و او بود که توانست دوباره اسباب جلو‌گیری از فروپاشی سیستم را فراهم کند. این‌بار ابتدا تا توانستند روی اعتراضات دی ماه سرمایه‌گذاری و خشونت‌های شنیع را بار بر اعتراضات کردند. مهم‌تر آنکه جنگ‌ را با حمله به محوریت و فرماندهی کل قوا آغاز کردند و تصورشان این شد که طی سه، چهار روز کار تمام‌ است. اما بازهم کشور بدون رهبر به سرعت به خود آمد و فاصله پاسخ‌های جنگی کوتاه‌تر شد. 
مردم زیر تیغ خطر و تهدیدها در راهپیمایی‌های عظیم شرکت کردند و مسوولان بلندپایه هم همراه‌شان شدند. این داستان عجیب و پر رمز و راز که هر زاویه و ثانیه‌اش محل بحث و بررسی و موشکافی است در خود دنیایی از معانی و مبانی دارد ولی یک نکته را بی‌بحث می‌کند و به ثبوت می‌رساند. تا همین‌جای کار و با صرف‌نظر از هر نتیجه‌ای که متوجه جنگ شود و هر میزان از نیرنگ و جنایتی که ایران‌ستیزان به خرج دهند انصافا ایران تشعشعی عالم‌تاب گرفت. کدام کشور می‌تواند بدون حامی، پس از حدود ۲۰ سال تحریم حداکثری و انواع فشارهای سیاسی، زیر ضرب کارشکنی‌های پی‌درپی و اجتماع دشمنان و رقیبان و حدوث انواع بلایای طبیعی و ناکارآمدی‌های مدیریتی، پس از یک جنگ ۱۲ روزه و یک جراحی اقتصادی و یک تلاطم بزرگ اجتماعی، رهبر و فرماندهان عالی نظامی خود را از دست بدهد و یک روز دوام بیاورد؟  استقامت شجاعانه و مظلومانه یک ملت بزرگ تا همین‌جای کار معجزه‌ای انکارناپذیر است که محل باورناپذیری تاریخ خواهد بود. تا همین جای کار همه منصفان آزاده جهان مردم ایران را تحسین و تکریم خواهند کرد و میزان رنج‌شان را خواهند فهمید و بر آگاهی عمومی‌شان آفرین‌ها خواهند گفت.