اعتماد/متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

یکی از منابع محلی: اینهایی که مدرسه را از عمد بمباران کرده‌اند همان‌هایی هستند که در آن جزیره (اپستین) کودکان را قربانی می‌کردند

بهاره شبانکارئیان| هجده روز است که از حملات هوایی امریکا و اسراییل علیه ایران می‌گذرد. اولین روز جنگ؛ نهم اسفند ماه جاری، این دو کشور طی اقدامی وحشتناک و عجیب دبستان و پیش‌دبستانی دخترانه و پسرانه شجره طیبه در بلوار رسالت شهرستان میناب در استان هرمزگان را به‌طور عمدی هدف حمله هوایی قرار می‌دهند. این حمله هوایی بیش از ۱۶۰ کشته و ۹۰ زخمی برجای می‌گذارد.  یکی از منابع محلی که نخواست نامش در این گزارش فاش شود در مورد بمباران این مدرسه به «اعتماد» می‌گوید: «امریکا و اسراییل به‌طور عمدی سه بار به طرف مدرسه موشک شلیک کرده‌اند؛ اگر اقدامشان عمدی نبود یک‌بار موشک شلیک می‌کردند. هر چند این موشک‌ها را همان‌هایی شلیک کرده‌اند که در آن جزیره (اپستین) کودکان را قربانی می‌کردند.»  یکی از مقام‌های محلی گفته که علاوه بر دانش‌آموزان، مدیر مدرسه، شماری از والدین دانش‌آموزان و کارکنان مدرسه نیز در میان کشته‌شدگان بوده‌اند. «شیوا راد»، نماینده شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران نیز اعلام کرده که مدرسه پس از آغاز حملات هوایی تصمیم به تعطیلی گرفته، اما والدین پیش از اصابت موشک نتوانسته‌اند خود را به مدرسه برسانند.  طبق برخی گزارشات؛ تعداد کشته‌شدگان این حملات هوایی ۱۸۰ نفر اعلام شده که شامل ۱۱۰ دانش‌آموز، بیش از ۲۰ معلم و خانواده بعضی دانش‌آموزان بوده است. دانش‌آموزان قربانی این جنایت، دختران و پسران بین ۷ تا ۱۲ سال بوده‌اند. پیکر قربانیان در کیسه‌های مخصوص جمع‌آوری و مجروحان با آمبولانس به مراکز درمانی منتقل شده‌اند. اجساد قربانیان به بستگان آنان تحویل داده شده و در نهایت عملیات جست‌وجوی قربانیان در ۱۰ اسفند ماه پایان یافته است.

پنج دانش‌آموز از زیر آوار  زنده بیرون آمده‌اند
«عباس حیدری»، داوطلب فعال هلال‌احمر در میناب است. او آن روز ده دقیقه بعد از حمله هوایی امریکا و اسراییل به این مدرسه رفته است. حیدری در مورد آن روز به «اعتماد» می‌گوید: «مدرسه دو طبقه بوده؛ طبقه دوم دخترانه و طبقه اول هم پسرانه و دو یا سه کلاس نیز مهدکودک بوده است. این مدرسه حدود ساعت ۱۱ مورد اصابت سه موشک قرار گرفته است. در صورتی که مقر سپاه (تیپ آ ۳) چندین سال است که از کنار مدرسه به مکان دیگر منتقل شده. مدرسه هم بیش از هشت، نه سال است که در همین جا مستقر است. مدرسه حدود ۳۰۰ دانش‌آموز و ۳۰ معلم داشته است. آن روز کادر مدرسه به خانواده‌ها اطلاع داده‌اند که مدرسه به خاطر جنگ تعطیل شده و باید فرزندانشان را از مدرسه خارج کنند. خانواده دانش‌آموزانی که خانه‌هایشان به آنجا نزدیک بوده زودتر به مدرسه رسیده‌ و فرزندان خود را از مدرسه به خانه برده‌ و آنهایی که خانه‌هایشان از مدرسه دورتر بوده، دیرتر رسیده‌اند تا اینکه در آن ساعت سه موشک به فاصله کم به سمت مدرسه شلیک شده؛ ۱۶۸ نفر از جمله دانش‌آموزان، کادر مدرسه و خانواده دانش‌آموزانی که مقابل مدرسه بوده‌اند، کشته شده‌اند.»  حیدری در پاسخ به اینکه وقتی به مدرسه رفتید با چه صحنه‌ای مواجه شدید و وضعیت اجساد به شکل بود، می‌گوید: «به همراه تیم هلال‌احمر از ضلع شرقی وارد مدرسه شدیم؛ در آن قسمت کلاس‌های پیش‌دبستانی و مهدکودک قرار داشت. به محض ورود دیدم جسدی متلاشی شده بود؛ دست و پایش هر کدام به طرفی افتاده بود. گوشه دیگر روی یکی از پیکرها یک ستون بتونی افتاده بود که پاها یک سمت ستون و سر و بدن سمت دیگر ستون پرت شده بود. در بخشی از ساختمان آوار زیادی روی هم انباشته شده بود، اما از همانجا صدا می‌آمد. جمعیت را ساکت و اعلام کردیم اگر کسی زیر آوار مانده و صدای ما را می‌شنود چیزی بگوید تا ما بدانیم از کدام مسیر راه را باز کنیم. پس از این جملات صدای ناله دختربچه‌ای از زیر آوار بلند شد. مسیری را به آن قسمت باز کردیم و پنج دانش‌آموز را زنده از زیر آوار بیرون آوردیم؛ یکی از آنها یک شب بعد به علت شدت جراحات در بیمارستان فوت کرد، اما وضعیت جسمی آن چهار دانش‌آموز دیگر خوب است. حدود سی و چهار دانش‌آموز از اقوام دور و نزدیکمان در این مدرسه کشته شده‌اند.»

اگر مدرسه هدف عمدی امریکا و اسراییل  نبود، سه بار موشک پرتاب نمی‌کرد
«فاطمه فدوی و ملیحه نعیمی» دو نفر از معلمانی بوده‌اند که در آن روز به خاطر حمله هوایی امریکا و اسراییل جان خود را از دست داده‌اند.  همسر فاطمه فدوی به «اعتماد» می‌گوید: «همسر و خواهرم دو سال بود که در این مدرسه تدریس می‌کردند. آن روز همسرم با من تماس گرفت و گفت دانش‌آموزان را تحویل خانواده‌هایشان می‌دهد و مجدد با من تماس می‌گیرد که به دنبالش بروم، اما وقتی به آنجا رسیدم، دیدم مدرسه خراب  و بر سر دانش‌آموزان، معلمان و خانواده یکسری از دانش‌آموزان که داخل و مقابل مدرسه منتظر فرزندانشان بوده‌اند، آوار شده است. مدرسه جای مشخصی قرار داشته؛ معلوم است که از عمد به آنجا موشک شلیک شده است؛ آن هم سه بار. همسر و خواهرم به همراه چند دانش‌آموز در نمازخانه مدرسه بوده‌اند و اجسادشان حدود ساعت ۱۲ شب شناسایی می‌شود.»  همچنین یکی از منابع محلی در مورد بمباران مدرسه میناب به «اعتماد» می‌گوید: «آن روز وقتی امریکا و اسراییل موشک اول را به سمت مدرسه پرتاب کرده‌اند چند نفر از معلمان، دانش‌آموزان را سریع به طبقه پایین برده‌اند که در امان باشند، اما چند دقیقه بعد دو موشک دیگر به سمت مدرسه پرتاب شده است. تمام دنیا می‌دانند که اینها مدرسه را به‌طور عمدی بمباران کرده‌اند، وگرنه اگر خطایی رخ داده بود بعد از شلیک موشک اول دوباره و سه‌باره به سمت مدرسه موشک پرتاب نمی‌کردند. اینها همان‌هایی هستند که در آن جزیره کودکان را قربانی می‌کردند؛ به خاطر همین هم این‌بار کودکان مدرسه را مورد هدف قرار داده‌اند.»  یکی از شاهدان عینی نیز می‌گوید: «جسد سالمی وجود نداشت؛ بعضی از اجساد به دیوار پرس شده بودند. نمی‌دانم چطوری زده‌اند! با چی زده‌اند!» 

جهان فقط تماشاگر این جنایت است 
پس از بمباران مدرسه شجره طیبه در میناب، ستاد حقوق بشر طی بیانیه‌ای، حمله تروریستی امریکا و اسراییل را به این مدرسه محکوم کرده است. این جنایت، نقض صریح اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه از جمله اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی، اصل تناسب، اصل احتیاط در حملات و ممنوعیت حمله به اماکن غیرنظامی است که در کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو 1949 و پروتکل‌های الحاقی آن تصریح شده‌اند. مدارس و مراکز آموزشی به عنوان اموال و اماکن غیرنظامی از حمایت ویژه برخوردارند و هرگونه حمله عامدانه به آنها می‌تواند مصداق جنایت جنگی تلقی شود. افزون بر این، این اقدام آشکارا با تعهدات مندرج در کنوانسیون حقوق کودک در تعارض است. مطابق این کنوانسیون، کودکان از حق ذاتی حیات، بقا، رشد، آموزش و از امنیت کامل برخوردارند و دولت‌ها مکلفند در تمامی شرایط، حمایت ویژه و موثر از آنان به‌ عمل آورند. حمله به یک مدرسه، نقض مستقیم حقوق بنیادین کودک و تعرضی بی‌سابقه به اصل حمایت مضاعف از کودکان در مخاصمات مسلحانه است. بی‌کیفر ماندن چنین جنایاتی، چرخه مصونیت از مجازات را تقویت کرده و امنیت جمعی را به خطر می‌اندازد. در این میان، سکوت و انفعال برخی سازوکارهای بین‌المللی حقوق بشری و نهادهای مدعی دفاع از حقوق کودک، موجب نگرانی‌های جدی شده است.