ایسنا/ مرتضی کیوانداریان، بازیگر برجسته و پیشکسوت تئاتر و تلویزیون و چهره ماندگار تئاتر اصفهان غروب ۲۵ اسفند و پس از مبارزه با یک دوره طولانی مدت بیماری چشم از جهان فرو بست.

کیوانداریان بیش از نیم قرن در صحنه تئاتر اصفهان فعالیت داشت و تا آخرین روز چراغ تئاتر اصفهان را با وجود پربارش روشن نگاه داشت.
در پرده آخرین شب زندگی‌اش، نور خنده‌های مرتضی کیوانداریان همچون ستاره‌ای در آسمان تئاتر اصفهان درخشید؛ هر قدمش بر صحنه، بذر شادی را در دل تماشاچیان می‌کاشت و صدای خنده، مردم را به نغمه‌ای دلنشین تبدیل می‌کرد. سال‌ها با گروه تئاتر سپاهان هم‌نوا شد، و هر نمایش برای او چون قطعه‌ای از سمفونی‌ای بود که در آن کمدی و انسانیت به هم می‌پیچیدند. حتی وقتی بیماری سایه‌ای سنگین بر مسیرش افکند و پایش را از او گرفت
مرتضی کیوانداریان بر روی ویلچر، همچون پرنده‌ای بی‌پر ماند و پرواز کرد، به رقص کلام و حرکات خنده‌دار ادامه داد؛ عشق و علاقه‌اش به صحنه، شمعی بود که در دل تاریکی می‌سوخت و هرگز خاموش نشد.
مرگ او نه پایان، بلکه نقطه شروعی است برای این که صداهای خنده‌اش در دل هر کسی که به صحنه می‌آید، همچون نغمه‌ای بی‌پایان طنین‌انداز شود. در هر لبخند، در هر نگاه، در هر صدای خنده‌ای که از دل می‌جوشد، روح او زنده است؛ چون بادی که از پشت پرده می‌وزد و صدای خنده بی‌کران را به ما می‌رساند. این یادگار خنده، همچون شعله‌ای است که در دل‌های ما می‌سوزد و هرگز خاموش نمی‌شود.

پایان خنده‌های بی‌پایان: وداع با ستارهٔ طنز صحنهٔ تئاتر اصفهان
سیف‌الله نامداری، بازیگر پیشکسوت تئاتر اصفهان درباره درگذشت این بازیگر پیشکسوت تئاتر و تلویزیون اصفهان اظهار کرد: او همیشه در دل مردم جای ویژه‌ای دارد، با خنده و شوخ‌طبعی‌اش صحنهٔ تئاتر اصفهان را روشن می‌ساخت. به‌عنوان بازیگر طنز، سال‌ها در کنار گروه تئاتر سپاهان به خلق آثار ماندگار پرداخت و هم‌زمان در شرکت پست اصفهان به‌عنوان کارمند صادقانه خدمت می‌کرد. عشق بی‌پایان او به صحنه، حتی در روزهای آخر عمر و باوجود بیماری طولانی‌مدتی که منجر به ازدست‌دادن پایش شد، خاموش نشد؛ او بر روی ویلچر نیز به اجرای هنرش ادامه داد و نشان داد که ارادهٔ انسان می‌تواند بر هر محدودیتی غلبه کند.
وی افزود: این فقدان برای تمام جامعه هنری چون یک سایه سرد بر روی پرده روشنایی می‌نشیند. او همیشه با خنده‌هایش، دل هر تماشاگر را به رقص می‌آورد؛ حتی وقتی که بیماری طولانی‌اش او را به ویلچر نشاند، اما هنوز بر روی صحنه می‌درخشید.
این بازیگر پیشکسوت تئاتر بیان کرد: یادم می‌آید که در اجراهای گروه تئاتر سپاهان، با صدای پرشور و حرکات پرانرژی‌اش، تمام تماشاچیان را به خنده می‌انداخت. بعد از از دست‌ دادن پایش، بر روی ویلچر نیز به هنر ادامه داد؛ گویی مرزهای جسمی برای او معنایی نداشت.
نامداری ادامه داد: این اراده بی‌نظیرش، نشان داد که خنده می‌تواند حتی در سخت‌ترین لحظات، زنده بماند. او نه‌تنها در صحنه، بلکه در زندگی روزمره‌اش نیز نمونه‌ای از فداکاری بود؛ به‌عنوان کارمند شرکت پست اصفهان، همیشه با مهربانی و صداقت به مردم خدمت می‌کرد.
وی توضیح داد: عشق او به صحنه تا آخرین روزهای عمرش در دلش می‌جوشید. حتی در شب‌های تنهایی، وقتی درد بیماری او را فرا می‌گرفت، هنوز می‌توانست با یک نگاه، لبخند بر لبان ما بنشاند. این همان جادوی واقعی است که مرتضی به ما هدیه داد.
این بازیگر پیشکسوت تئاتر تصریح کرد: فقدان او نه‌تنها یک خللی در صحنه تئاتر، بلکه خلئی در دل هر کسی است که او را می‌شناخت، اما خاطرات خنده‌ها، لحظات شیرین و اراده استوارش، همچنان در ذهن ما زنده‌ است و ما را به ادامه راه هنر تشویق می‌کنند.
نامداری تأکید کرد: شاید بهترین ادای احترام ما، ادامه‌دادن به کارهای خلاقانه و پرشور باشد؛ همان‌طور که او همیشه می‌خواست. می‌توانیم یک نمایش ویژه به نام «خنده بی‌پایان» برگزار کنیم و روح او را در هر صدای خنده‌ای که از صحنه می‌نشیند، زنده نگه داریم.
مرتضی کیوانداریان آثار زیادی از خود بر جای گذاشت که معروف‌ترین آن‌ها، فیلم‌های راس و ریس، عشق و خون‌بها، مهریه، کلاه تو کلاه، فرصت، تب در مطب، صف روغن، کلاس درس، داماد خوش‌شانس و سریال‌های تاراز، شکست سکوت، حلقه شانس، پیک راستان، آقای گرفتار و... به‌عنوان بازیگر در کنار بازیگران چون حسن اکلیلی، مرحوم سعادت نوری، فاضل پارسا اجبوری، حسن جویره و سیف‌الله نامداری حضور داشته است.
آیین تشییع پیکر این بازیگر فقید امروز سه‌شنبه ۲۶ اسفند از سالن معراج واقع در باغ رضوان به سمت قطعه هنرمندان برگزار شد.