خراسان/ «ما، ملتِ همیشه در صحنه‌ تاریخ» عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم غلامرضا بنی اسدی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

ملت نه فقط مجموعه‌ای از جمعیت و خاک، بلکه شبکه‌ای از معنا، حافظه و هم‌سرنوشتی است. ملّت، جایی متولد می‌شود که مردم، در میان طوفان‌ها، باز هم تصمیم می‌گیرند «ادامه دهند». و این‎جا، ایران است؛ سرزمینی که بارها از دل بحران‌ برخاسته، خاکسترش را سترده و دوباره از دل آن، شعله‌ای تازه افروخته است. 
در یک سال گذشته، آزمون‌های بسیاری از سر گذرانده‌ایم؛ آزمون‌هایی که برای هر ساختار سیاسی دیگر، معنای فروپاشی می‌داشت. اما ما فرونپاشیدیم. چرا؟ چون ایران، تنها یک جغرافیای سیاسی نیست؛ استعاره‌ای از «زیستن با کرامت» است. ملتی که ریشه در هزاران سال تاریخ دارد، با هر بحران تازه، انگار بخشی از حافظه‌ تمدنش را بازخوانی می‌کند. گویی ناخودآگاه فرهنگی ما آموخته است که در سختی‌ها، منسجم‌تر شود، نه پراکنده‌تر.این تاب‌آوری، قطعا، صرفاً محصول سیاست یا برنامه‌ریزی نیست؛ نوعی «منطق فرهنگی مقاومت» است. زیستن همچون مبارزه، اما با لبخند. ایرانی ها چه در «خیابان» و  چه در«میدان» به‌عنوان دو ضلع از مثلث قدرت ملی اند؛ یکی تپنده در دل جامعه‌ مدنی، دیگری استوار در سنگر تعهد ملی. امروز نیز همین هماهنگی شگفت، پشتوانه‌ ماندگاری کشور است.
دولت، در روایت این روزهای ایران، فقط یک نهاد اداری نیست؛ کنشگری فرهنگی است که معنای «اداره کردن» را تا حد «حمایت از زیست اجتماعی» ارتقا داده است. از تدبیر در معیشت تا تنظیم بازار، همه به نوعی استمرار همان نظم فرهنگی است که در دل بحران هم زندگی را متوقف نمی‌کند. در سومین هفته‌ جنگ، زندگی بهتر از روز نخست جریان دارد؛ و این نه تصادف است، نه شعار؛ این، تجلی تجربه‌ تاریخیِ سازمان‌یافته‌ ایرانی است.
در عرصه عمومی، آنچه قدرت می‌آفریند، «بازنمایی» است. این روزها، هر تصویر از ایران - از رئیس‌جمهورِ پیاده میان مردم تا کارگر سه‌شیفته‌ای که چرخ تولید را متوقف نمی‎کند - خود روایتی است از قدرت فرهنگی. در چنین روایتی، خیابان، امتداد میدان است و سفره‌ خانواده، ادامه‌ سنگر.
ما ملتی هستیم که حتی در دل آژیر خطر، صدای اذان‌مان خاموش نمی‌شود. مغازه‌دار، قفسه را پر می‌کند، چون می‌داند پشت این اشتیاق، یک ایران ایستاده است. و واقعیت همین است. در هارمونی میدان و دولت، در همنوازی مقاومت و زندگی، قدرتی متولد می‌شود که نه از جنس موشک، بلکه از بافت فرهنگ است ؛ فرهنگی که از فردوسی تا امروز، یک پیام را فریاد زده است: ایران، همیشه می‌ماند. این ماندگاری، نه فقط نتیجه‌قدرت نظامی، بلکه حاصل ایمان فرهنگیِ یک ملت است به زیستن در هر حال، با سربلندی، با امید، با نوروزی که از دل تاریکی هم طلوع می‌کند. ما یک ملت بزرگیم، چون فرهنگمان بزرگ است؛ مردانمان در میدان، زنانمان در خانه و جامعه و کودکانمان در رؤیاهای‌شان، همگی بر خطی از تداوم ایستاده‌اند: ایرانی بودن یعنی ادامه دادن، با وقار، با ایمان، با لبخند.