انصاف نیوز/متن پیش رو در انصاف نیوز منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

رضا رئیسی| اگر بخواهیم از میان رجل سیاسی نسل دوم انقلاب، شخصیتی ممتاز، متعادل، متوازن و نماد عقلانیت و تدبیر در عین جسارت و شجاعت با درجات عالیه‌ی فرهیختگی در حوزه دین پژوهی، رسانه و اندیشه ورزی را مخاطب قرار دهیم، نام دکتر علی لاریجانی بر صدر این فهرست در تجلی و بروز و ظهور است. 

آیت الله زاده فیلسوفی که ریشه مستحکمی از تبار روحانیت سنتی داشت اما به علوم روز نیز متوجه و مجهز بود و با رتبه عالی فارع التحصیل یکی از معتبرترین دانشگاه های کشور بود، ریاضی خوانده‌ای که با در هم آمیزی علوم انسانی و تجربی اهل تدقیق و مکاشفه و محاسبه بود. 

حضور لاریجانی در سنگرهای مختلف و تجربه اندوزی در حوزه‌های متکثر و عمق مطالعاتی متنوع او، از وی شخصیتی جامع الاطراف ساخته بود. 

او با کوله باری از تجربه و بصیرت و نکته سنجی بر هر منصبی که طی دو دهه اخیر تکیه زد، محل اطمینان بخشی و استقرار و ثبات سازی شد. 

به هنگامی که در دوره اول حضور در منصب دبیری شورای عالی امنیت ملی قرار گرفت و عهده دار مهمترین پرونده حوزه سیاست خارجی تاریخ جمهوری اسلامی گشت، طی کمترین زمان پرونده را تا آستانه حل و فصل نهایی برد که تقدیر و عوامل بیرونی نتیجه دیگری رقم زد و او از این سنگر در آستانه فتح باز ماند. 

در سنگر قوه تقنینی کشور، دوازده سال، به مثابه یک رکن رکین در میانه همه تلاطم ها و تفرق ها و تکثر آرا و نظرات معمول و متداول در سپهر سیاسی، الگوی میانه‌روی، عقلانیت و پرهیز از افراط و تفریط بود و شأنیت ویژه‌ای به جایگاه مجلس در ساخت قدرت سیاسی بعد از یک دوره افول  بخشید. 

به هنگامی که دو بار عزم حضور در منصب ریاست جمهوری داشت و ناباورانه از این موضع بدور داشته شد، در نهایت متانت، خیرخواهی و دلبستگی به کشور و نظام، چشم بر این اجحاف بر خود بست و کلامی به تندی و خشم نگفت. 

بعد از جنگ ۱۲ روزه که کشور در خطیرترین شرایط امنیتی قرار داشت و هر کسی تن به حضور در گلوگاه راهبردی دبیری شعام نمی داد و زیر بار مسئولیت سنگین آن نمی‌رفت، این مسئولیت کلیدی را پذیرفت و هم در بعد امنیتی و هم در بعد سیاسی و دیپلماتیک از هیچ کوششی برای تامین و ارتقای منافع ملی و خیر جمعی کوتاهی نکرد. 

در طول جنگ رمضان تا لحظه شهادت بار اصلی مدیریت فضای امنیتی و اطلاعاتی و تدابیر سیاسی و دیپلماتیک را برعهده داشت و بواسطه هوشمندی ذاتی و رسانه شناسی در برابر جنگ ترکیبی دشمن نقش ممتاز و بی بدیلی ایفا کرد. 

حال در روز هیجدم جنگ تحمیلی سوم، در کنار فرزندش و به همراه جمعی از یاران و محافظان، شهد شیرین شهادت را در سن ۶۸ سالگی نوشید. 

این همراهی فرزند هم در لحظه شهادت معانی بسیاری برای اهل نظر و مداقه دارد و باید گفت اجر و پاداش ویژه او در پی سالها زخم زبان و ترور شخصیت مغرضان بود. 

حالا آن صدای مخملی و خاطره انگیز که بخشی از آرشیو سیاسی همه ماست، آن چهره موقر و متین، صاحب آن ادبیات خاص و واژگان پر طمطراق رخ در نقاب خاک کشیده است و به صفوف شهدای ممتاز تاریخ انقلاب پیوسته است اما بی گمان راه و مرام و مسلک او و سنگری که در حوزه‌های مختلف به تجلی در آن درخشید، به حول قوه الهی خالی نخواهد ماند. 

ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ