خراسان/ « قدیمی و صمیمیِ 75 ساله » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم جوادنوائیان رودسری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
 اگر نبود آن همه پایداری و صبوری سیدحسین اردبیلی و طبع ادبی ملک‌الشعرا بهار که خراسان را به صورت زیرزمینی در عصر استبداد صغیر، در اسفند 1287، با حمایت میرمرتضی موسوی روئین‌تن، صاحب «مطبعه طوس» در بالاخیابان و همراهی مشروطه‌خواهانی مانند «آقانوروز کتابفروش» که خطر را به جان خریدند و با آگهی دادن در آن روزنامه زیرزمینی، پشتیبان مالی این حرکت فرهنگی شدند، محال بود که آفتابِ روزنامه خراسان، دوباره در اول تیرماه سال 1328 طلوع کند و برای نخستین بار، به صورت رسمی، در سپهر رسانه‌های مکتوب ایران بدرخشد. مگر وقتی 75 سال قبل در چنین روزی، روزنامه خراسان، دوباره در «چاپخانه خراسان»، میراث مرحوم شیخ احمد بهار و تأسیس یافته سال 1292 متولد شد، می‌دانست که رسالتش چیست و باید در کدام عرصه به تکاپو بپردازد؟ روزنامه خراسان را نه یک نیاز که یک ضرورت پدید آورد؛ ضرورت باز گفتن حرف مردمی که جایی برای بیان سخنان خود ندارند. دغدغه خراسان از نخستین روز تأسیس رسمی‌اش، چیزی جز این نبود؛ شاهد ما بر این ادعا، سیاهه بلندبالای مطالبات خراسانیان است که با تریبون خراسان فرصت عرضه یافت و شاهد به عینیت رسیدن را در آغوش کشید؛ مطالباتی که شاید شاهدان برخی از آن ها، دیگر زنده نباشند تا آن‌همه شور و تلاش را واگویه کنند، مطالباتی مانند تأسیس دانشگاه مشهد، راه‌اندازی کارخانه قند مشهد، اصلاح جاده‌های استان، تصحیح برق مشهد و در روزگار ما، «اصلاح جاده مرگ»، «بودجه زیارت»، «بودجه حاشیه شهر مشهد»، «آب مشهد» و بسیاری خواسته‌های دیگر که در این مجال، مهلت بیان آن ها نیست. روزنامه خراسان از همان روزهای نخست به میدان آمد تا باری از روی دوش مردم بردارد؛ جناح و جناح‌بازی را کنار گذاشت تا بتواند راحت حرفش را بزند و مستقل ماند و از گردنه‌های سخت عسرت مالی به سلامت گذشت تا ناچار نباشد تن به سازش با کسانی بدهد که باید پاسخگوی مطالبات مردم باشند. روزنامه خراسان در تمام این سال‌ها، آن‌قدر در تار و پود زندگی مشهدی‌ها و آرزوهایشان پیچیده که بخشی از هویت این شهر هزار و 200ساله شده‌است؛ روزنامه‌ای که با عشق و همراهی مردم ماندگار شده، با عشق و همراهی مردم روزهای نیک و بد را از سر گذرانده و باز هم با همین عشق، از جاده‌های پر دست‌انداز فعلی، در جهان پرتشتت مطبوعات کاغذیِ دوران ما، ره پیموده و بقای خویش را به دوستی و همراهی نیک‌مردمانی گره زده‌است که در روایت 75 ساله روزنامه خراسان از حیات تاریخی ایرانیان و به ویژه خراسانیان، نقشی محوری داشته و دارند. خراسان، دل در گرو مهر این خوبان دارد، حیاتش به اعتنای آن ها و دوستداری بی‌تَکَلُّفشان وابسته است و بر همین اساس، به آن‌چه که در حیات اجتماعی و فرهنگی این مردم، ارزش دانسته می‌شود، پایبند است. خراسان امروز، میراث‌دار 75 سال اعتماد مردمی است که این روزنامه دیرپا را همواره از خود دانسته و می‌دانند؛ آن را مکانی برای واگویه کردن دردها و خواسته‌هایشان می‌انگارند و با این نگاه پرمهر، باری سنگین بر دوش فرزندانشان در تحریریه این قدیمیِ صمیمی گذاشته‌اند. ما، اهالی روزنامه خراسان، امیدواریم که میراث‌دار صادق و پایبند به ارزش‌های پیشینیانی باشیم که در مسیر مردمی بودن خراسان، گام‌های استوار برداشته‌اند، نویسندگان، خبرنگاران و همکارانی که امروز، برخی از آن ها همچون شهیدان امانی، سیدی و جهانی، به فیض شهادت نایل آمده، گروهی دیگر به جوار رحمت حق شتافته و جمعی نیز، عزتمندانه خاطرات شیرین تکاپو در یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های در حال انتشار ایران را برای اطرافیانشان واگویه می‌کنند. جای همه رفتگان خانواده خراسان، سبز، عُمر پیش‌کسوتانشان دراز و قلم آن ها که امروز، بار رسالت بزرگ را به دوش گرفته‌اند، مستدام باد.