عصر ایران/ نسل اول مرسدس بنز کلاس A، با وجود آنکه هرگز در بازار آمریکا عرضه نشد، به دلیل حادثه معروف در «تست گوزن» (Moose Test) و واژگونی در جریان این آزمایش، شهرتی جهانی پیدا کرد. پس از آن واقعه، مرسدس بنز اصلاحات گسترده‌ای را برای جلوگیری از واژگونی این خودرو انجام داد؛ اما در همان دوران، پروژه‌ای متفاوت و منحصر‌به‌فرد به نام Mercedes-Benz A38 AMG (معروف به A190 Twin) نیز متولد شد.

مهندسی دو موتوره بدون میل‌گاردان
هنگام عرضه کلاس A در سال ۱۹۹۷، قوی‌ترین پیشرانه آن ۱.۶ لیتری با ۱۰۵ اسب بخار بود که مدتی بعد موتور ۱.۹ لیتری با ۱۲۵ اسب بخار نیز به آن اضافه شد. در مدل A38 AMG، مهندسان AMG از دو پیشرانه ۱.۹ لیتری به صورت همزمان استفاده کردند. هر یک از این موتورها بدون تغییر باقی مانده و ۱۲۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کنند.

نکته فنی برجسته این خودرو، ایجاد سیستم چهارچرخ محرک (AWD) بدون نیاز به میل‌گاردان و دیفرانسیل مرکزی است؛ پیشرانه اول چرخ‌های جلو را به حرکت درمی‌آورد و پیشرانه دوم که در صندوق عقب تعبیه شده، وظیفه انتقال قدرت به چرخ‌های عقب را بر عهده دارد. راننده این امکان را دارد که تنها با موتور جلو حرکت کرده و در صورت نیاز به قدرت بیشتر، موتور دوم را روشن کند.

نمایش تطبیق‌پذیری طراحی ساندویچی
مرسدس بنز این مدل خاص را برای اثبات تطبیق‌پذیری و کارایی بالای ساختار موسوم به «طراحی ساندویچی» در کلاس A تولید کرد. این ساختار اجازه می‌داد تا قطعات فنی به شکلی نوآورانه در فضای محدود خودرو جای بگیرند.