ورزش ۳/ دیدیه دشان در جدیدترین کنفرانس مطبوعاتی خود در مقر فدراسیون فوتبال فرانسه، با لحنی که بوی جدایی می‌داد، از همراهان چهارده ساله‌اش قدردانی کرد.

سالن اجتماعات فدراسیون فوتبال فرانسه شاهد یکی از احساسی‌ترین لحظات دوران مربیگری دیدیه دشان بود. مردی که بیش از یک دهه سکان هدایت نایب‌قهرمان جهان را بر عهده داشته، در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، با کلماتی که رنگ و بوی پایان یک دوره تاریخی را داشت، با کارکنان و همراهان همیشگی‌اش در فدراسیون وداع کرد. دشان که همواره به خویشتن‌داری و انضباط آهنین مشهور بوده، این بار نتوانست سنگینی این لحظه خاص را پنهان کند و می‌شد بغض را در کلماتش احساس کرد.
دشان در ابتدای صحبت‌هایش، در حالی که سعی می‌کرد بر بغشی که سعی داشت خفه‌اش کند غلبه کند، خطاب به حاضران گفت: «قصد ندارم احساساتی شوم، اما کاملاً می‌دانم که این آخرین باری است که اینجا، در آمفی‌تئاتر فدراسیون، صحبت می‌کنم. این یک لحظه خاص برای من است و می‌خواهم از صمیم قلب از همه کارکنان فدراسیون تشکر کنم. آن‌ها در طول این ۱۴ سال با تمام وجود از من حمایت کردند و از مهربانی و توجه تک‌تک‌شان سپاسگزارم. هر یک از این افراد تمام تلاش خود را به کار بستند تا تیم ملی فرانسه در بهترین شرایط ممکن قرار بگیرد و این فداکاری‌ها هرگز از یاد من نخواهد رفت.»

 سرمربی ۵۷ ساله فرانسوی‌ها که حالا تمام تمرکزش را روی فتح دوباره قله فوتبال جهان گذاشته است، درباره فشار روانی این روزهای پایانی افزود: «هرچه به موعد مقرر نزدیک‌تر می‌شویم، می‌دانم که این‌ها آخرین تجربه‌های من در این جایگاه خواهد بود. تمایلی به نشان دادن بیش از حد احساساتم ندارم؛ چرا که معتقدم باید تا آخرین ثانیه، علیرغم تمام آشوب‌های درونی، حرفه‌ای بمانم. تمام انرژی و توان من امروز روی موفقیت در جام جهانی متمرکز شده است. در فوتبال همیشه شرایط پیش‌بینی نشده وجود دارد، اما هدف نهایی من این است که تیم ملی فرانسه را در جایگاه رفیعی که امروز دارد، حفظ کنم و با سربلندی این مسیر را به پایان برسانم.»
این اظهارات دشان به وضوح نشان می‌دهد که او جام جهانی پیش‌رو را آخرین ایستگاه خود در قامت سرمربی خروس‌ها می‌بیند. دشان که با فرانسه طعم قهرمانی جهان را هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی چشیده، می‌خواهد با یک پایان‌بندی حماسی، ردپای خود را در تاریخ فوتبال این کشور جاودانه کند. سکوت سنگین آمفی‌تئاتر فدراسیون پس از صحبت‌های او، گویای احترامی بود که اهالی فوتبال برای این ژنرال کهنه‌کار قائل هستند؛ مردی که برای آخرین ماموریت غیرممکن خود آماده می‌شود.