اعتماد/متن پیش رو در «اعتماد» منتشر شده و انتشارش در «آخرین خبر» به معنای تایید آن نیست

علی ولی‌اللهی| تیم ملی والیبال ایران روز گذشته مقابل ایتالیای قدرتمند سه بر صفر بازنده شد. تیم ملی در ست نخست به جز چند صحنه عملکرد خوبی نداشت، در ست دوم کلا بد بود و در ست سوم به واسطه بازی بازیکنان و کوچینگ سرمربی روی اعصاب مردم رژه رفت تا یک اتفاق باورنکردنی رقم بخورد. بچه‌های تیم ملی در شرایطی که بازی خوبی به نمایش گذاشته بودند و با نتیجه 24 بر 19 جلو بودند، نتوانستند در 7 سرویس پیاپی جیانلی یک امتیاز هم بگیرند و درنهایت با نتیجه 26 بر 24 شکست خوردند!
شکست تیم ملی ایران برابر ایتالیا که در هفته دوم لیگ ملت‌ها با همه توان وارد مسابقات شده است محتمل بود اما نه با نتیجه سه بر صفر و نه درحالی که ملی‌پوشان 24 بر 19 جلو بودند! از تیم ملی و بهروز عطایی انتظار می‌رفت بتوانند بازی برابرتری را با لاجوردی‌پوشان به نمایش بگذارند که خب این اتفاق نیفتاد!
فارغ از عملکرد فنی تیم ملی مقابل ایتالیا که جای بحث زیادی دارد، آنچه امروز می‌تواند مورد اشاره قرار بگیرد صحبت‌های بهروز عطایی بعد از برد مقابل آلمان است. جایی که سرمربی تیم ملی دقیقا بعد از نخستین برد درست و حسابی تیم در لیگ ملت‌ها فرصت را برای حمله به منتقدین مناسب دید. انگار او منتظر بود تیم یک برد خوب به دست بیاورد بعد با منتقدینش تسویه حساب کند.  عطایی که تیمش در هفته نخست لیگ ملت‌ها نتایج خوبی نگرفت بعد از برد برابر آلمان گفت: «اصولا عادت داریم که به غریبه‌ها توجه بیشتری داشته باشیم. کارشناسان بازی‌های ما را در هفته اول تحلیل کردند و برای من جالب بود که به نظر می‌رسد از وقتی من سرمربی تیم شده‌ام، آنها اطلاعات بیشتری از تیم‌های حریف نسبت به ایران دارند. هیچ کس نگفت که تیم ایران چند بازیکن باکیفیت گذشته خود را از دست داده است. بعضی از آنها خداحافظی کردند و برخی دیگر مصدوم شدند. ایران نسبت به تیمی که در المپیک بازی کرد هفت بازیکن را دراختیار ندارد. به جز این مساله، اکنون هم برخی بازیکنان که می‌توانند کنار تیم باشند، حضور ندارند. هیچ کس این موضوع را منتقل نکرد. میلاد عبادی‌پور و علی‌اصغر مجرد دو بازیکن باکیفیت ایران در کنار تیم نیستند و میثم صالحی به آمادگی کامل نرسیده است. در واقع ایران پنجاه درصد قدرت داخل زمین خود را از دست داده است. در صورتی که وقتی ایران مقابل لهستان بازی می‌کند اگر یک بازیکن حریف نباشد، از آن نام می‌برند. فکر می‌کنم نوعی بی‌توجهی به بازیکنان می‌شود اما تمام تلاش خود را انجام می‌دهیم.» عطایی سال قبل هم دقیقا این کار را انجام داده بود برای همین به نظر می‌رسد این به نوعی عادت سرمربی تیم ملی یا حربه اوست. سال گذشته وقتی تیم خوب نتیجه نمی‌گرفت و کارشناسان و مردم انتقاد می‌کردند عطایی توضیحی ارایه نمی‌داد اما به محض کسب چند نتیجه خوب سرمربی تیم ملی گلایه‌هایش را شروع کرد. این دقیقا رفتاری است که عطایی باید ترک کند. 
به هر حال عطایی پتانسیلی دارد و تیم ملی هم ظرفیتی. مردم و کارشناسان هم آنجایی که تیم نتیجه نمی‌گیرد انتقاد می‌کنند و وقتی تیم می‌برد حمایت. به جز چند نفری که احیانا مساله شخصی دارند. در این شرایط اینکه انتقادات را بشنویم اما پاسخ‌دهی به آنها را به روز کامیابی موکول کنیم کار قشنگی نیست. چون همیشه نتایج بعدی هم هستند که از راه می‌رسند. درست مثل دیروز که تیم ملی بعد از برد خوب برابر آلمان با یک نتیجه بد برابر ایتالیا تن به شکست داد.
بهتر است بهروز عطایی نگرش انتقام‌گیرانه خود را کنار بگذارد و در روز شکست و پیروزی به یک شکل برخورد کند. سکوت در روز باخت و حمله به منتقدین در روز پیروزی چیزی به والیبال ایران اضافه نمی‌کند.