او در دوران جنگ برخلاف اهالی دارخوین هرگز این شهر را ترک نکرد و ماند تا قوت قلب رزمنده‌ها باشد. برایشان آشپزی می‌کرد یا حتی لباسهایشان را می شست. آواز می‌خواند و روحیه می‌داد. آنقدر به رزمنده‌ها محبت کرد که به مادر رزمنده ها شهرت پیدا کرد. صدایش را وقتی می‌خواند همه دوست داشتند و با او دلشاد بودند.

خانه او در تمام مدت هشت سال جنگ محل رفت و آمد سربازها و حتی فرمانده‌های جنگ بود. او با خیلی‌ها در خانه‌اش ملاقات کرد. از قاسم سلیمانی گرفته تا صیاد شیرازی، محسن رضایی، شمخانی و حتی بنی صدر.

نامش لوعه ناصریان است. به بی‌بی لوعه و مادر دارخوین شهرت دارد. او را زنی مهربان و صلح طلب می‌شناسند. دوستدارانش می‌گویند تا زمانی که زنده است باید نام او در میراث بشری ایران ثبت شود.

این گزارش را ببینید تا با یکی از شگفت‌انگیزترین زنان ایران که در ۱۰۷ سالگی زنده و هشیار است، آشنا شوید.