جام جم/ همیشه گفته می شود برای این که کودکان در بزرگسالی افرادی موفق و متکی به خود باشند باید از همان دوران برخی مسئولیت ها را به عهده بگیرند اما اکنون می خواهیم از مسئولیت هایی بگوییم که نباید بر دوش کودکان انداخت، چون باعث آسیب رسیدن به آنها می شود.

ما نباید کودکان را به بزرگ کردن خواهر یا برادرشان وادار کنیم، چون هنوز خود آنها کوچک هستند و به دریافت عشق و محبت و مراقبت نیاز دارند. بنابراین بزرگ کردن خواهر و برادر، انتظاری غلط و رفتاری ناصحیح است که برخی والدین مرتکب آن می شوند و ندانسته به روح و روان فرزندان صدمه می زنند.

ما همچنین نباید از کودکان توقع داشته باشیم که به درددل های ما گوش دهند و کمک کنند تا اضطراب های ما کم شود، زیرا فرزندان ما شریک غم ها و مشکلات ما نیستند و نباید با درگیر کردن ذهن آنها با چنین مسائلی، روح پاک شان را آزرده کنیم.

بچه های ما مسئول برآورده کردن آرزوهای ما هم نیستند، زیرا اگر آرزو یا خواسته ای داشته ایم خودمان باید برای آن تلاش می کردیم، نه این که از فرزندان مان چنین توقعی داشته باشیم. در عوض ما به عنوان والدین باید بستر لازم را برای رسیدن بچه ها به خواسته های شان فراهم و به آنها کمک کنیم تا در زندگی بهترین انتخاب ها را داشته باشند.

کودکان مسئول حفظ آبروی خانواده ما نیز نیستند بلکه انسان هایی هستند که یک بار فرصت زندگی مسئولیت هایی که نباید به گردن کودکان انداخت دارند و نباید با تصور این که مسئول حفظ آبروی خانواده هستند با روح و روان شان بازی شود.