اعتماد/ « نظام حکمرانی توسعه در ایران » عنوان سرمقاله روزنامه اعتماد نوشته رضا امیدوارتجریشی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

برای دستیابی به توسعه چه باید کرد و به چه گزاره‌هایی مورد نیاز است؟ این پرسش طی سال‌ها و دهه‌های اخیر همواره در فضای عمومی و تخصصی کشورمان مطرح بوده، اما هنوز پاسخ مطلوبی به آن داده نشده است. با نگاهی به سیاستگذاری‌های حکمرانی توسعه، مشخص می‌شود که این سیاستگذاری‌ها باید بر اساس سند چشم‌انداز و برنامه‌های راهبردی تدوین و اجرایی شود. اما به‌رغم اینکه ایران تا به امروز با دولت‌ها، رویکردها و برنامه‌های مختلف مواجه بوده نتوانسته است، الگوی اختصاصی خود از توسعه را مبتنی بر یک برنامه کلان تدارک ببیند و آن را بدون توجه به آیند و روند دولت‌ها اجرایی کند. این تکثر (در برنامه‌ریزی‌ها و ترسیم چشم‌اندازها) هر چند شاید از نظر شکلی و ظاهری ویژگی‌هایی داشته باشد، اما از منظر ماهوی و اجرایی مشکلاتی را برای روند پیشرفت و توسعه کشورمان شکل داده و ایران را عقب نگه داشته است. این در حالی است که در حکمرانی توسعه باید در تمامی موارد، زوایا و برنامه‌ها، نگاهی توسعه محور داشت و آن را عملیاتی کرد. مهم‌ترین اثر این نگاه توسعه محور، ‌تغییراتی است که در الگوهای کلان زندگی شهروندان جامعه هم تغییر کند. با توجه به برنامه‌ریزی‌هایی که نظام حکمرانی آن را ترسیم می‌کند و با عنایت به اینکه موضوع این بحث هم حکمرانی توسعه است؛ باید جنبه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و... با رویکردهای اقتصادی جامعه پیوند خورده و همگی در یک راستا عمل کنند. در واقع برای دستیابی به توسعه همه برنامه‌ریزی‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و... باید در راستای یک هدف کلی که دستیابی به توسعه است، عملیاتی شوند. از سوی دیگر باید توجه داشت، در حکمرانی توسعه، دستگاه حاکم در شمایل دستگاه مجری فعالیت نمی‌کند، بلکه در قالب دستگاهی ناظر عمل کرده و روند اجرای راهبردها را تحت نظر می‌گیرد. مبتنی بر این رویکرد نظام حکمرانی نظارت و راهبردها را مشخص و برای مردم در قالب بخش خصوصی و... اجرا می‌کند. این نظام حکمرانی است که اجازه نمی‌دهد، دولت‌ها از خطوط اصلی و راهبردهای ترسیم شده عدول کنند و  امکان تغییر ریل سیاست‌ها را با رسیدن موسم تغییرات سیاسی نمی‌دهد. به عبارت روشن‌تر، در حکمرانی توسعه تلاش می‌شود داشته‌ها توسعه پیدا کنند و نداشته‌های مورد نیاز ساخته شوند. مبتنی بر این الگوی کلی از توسعه است که چشم‌اندازها شکل می‌گیرند، اراده‌ها کنار هم به کار گرفته شوند تا در نهایت آرمانشهر مورد نظر ساخته و پرداخته شود. کشورهای حاشیه خلیج فارس مانند امارات و عربستان و... نمونه‌های جالبی از حکمرانی توسعه هستند که آرمانشهرهایی خارج از اتمسفر فعلی خود را بنا نهاده و برای آن برنامه‌ریزی می‌کنند. ایران هم باید ابتدا الگوی اختصاصی و بومی خود از توسعه را مبتنی بر ویژگی‌ها و ظرفیت‌های اقتصادی، اجتماعی، تاریخی، بومی و...ارایه کند و سپس برای تحقق آن برنامه‌ریزی‌های لازم را با مشارکت عمومی شهروندان ترتیب دهد.