آرمان امروز/ « ملت فراموش شده » عنوان سرمقاله در روزنامه آرمان امروز به قلم سهیل احساندوست است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

 جهان درحال نظاره، رفتن یک ملت به کماست. اصلاح ساختار یک گروه تروریستی و افراط گرا فقط با استفاده از رسانه های اجتماعی به نوعی کارکرد جدید سیاست در عرصه بین المللی را نشان می دهد.

نگاه به وضعیت اسفبار مردم افغانستان آنهم از بیرون و اکتفا کردن به اظهار نگرانی گاه و بیگاه از کارویژه‌های کشورهای جهان و سازمان های بین المللی در افغانستان در راستای حمایت از مردم افغانستان است که با این شیوه با گذشت نزدیک به دوسال هیچ تغییری مثبتی در عملکرد گروه طالبان نه تنها ایجاد نشده بلکه بر رفتار ضد انسانی آنها علیه مردم افغانستان شدت هم بخشیده اند. وضعیت اسفبار اقتصادی تاثیرات مخربی را بر روح و روان مردم این کشور بجا گذاشته است و درصد امیدواری به زندگی و آینده از دید شهروندان این کشور به صفر رسیده است و انگار آینده ای روشنی وجود ندارد و همه چیز تیره و تار به نظر می رسد.

ناسازگاری در ظاهر و سازگاری پنهانی سیاست روان جهان با طالبان در این دوسال روزگار یک ملت را سیاه و تباه کرده است و درک این وضعیت برای مردم افغانستان که رو به نابودی میروند مشکل که نه حتی ناممکن به نظر می رسد، اینکه چرا جهان با همه رفتارهای ضد انسانی گروه طالبان هنوز در پی تعامل با این گروه است ؟ سوالی است که تا حال پاسخ روشنی به آن داده نشده است و اینکه با همه کمک های که به این گروه شده ما هنوز هیچ تغییر مثبتی را در رفتار این گروه با مردم افغانستان را مشاهده نمی کنیم، خود از ابهامات رفتار متقابل جهان با طالبان به شمار می رود. بحث تغییر ساختار و رفتار یک گروه سیتزه جو و افراطی با تذکر زبانی به نوعی به تمسخر گرفتن یک ملت می تواند باشد و این به یک رویه معمول در روابط جهان با گروه طالبان تبدیل شده است.

سنجش عملکرد گروه طالبان از بدو پیدایش این گروه به خوبی نشان میدهد که این گروه از همه ابزارها برای انحصار قدرت در افغانستان استفاده کرده و می کند و چیزی مثل حقوق بشر و رفتار انسانی در قاموس این گروه متاسفانه هیچ جایگاهی ندارد و تحلیل رفتار این گروه در این دوسال بعد از قدرت رسیدن در افغانستان به خوبی نشان می دهد که انتظار رفتار انسانی از یک چنین گروهی فقط با تعامل سازنده کاملا بی نتیجه است.چه آنکه نه تنها اصلاحی در جهت مثبت رونما نشده بلکه برعکس بر رفتار زشت و زننده خود در مقابل مردم افغانستان افزوده اند.

گویا نابودی یک ملت برای افکار عمومی جهان اهمیتی ندارد و رویکرد جهان برای برانگیختن حس ترحم برای یک ملت فعلا در دستور کار جهان در قبال افغانستان و مردم آن قرار گرفته است.

گزینه های محدود جهان در برخورد با طالبان سیاستی ناکام در راستای اصلاح ساختار گروه طالبان بوده و هیچ رویکرد مثبتی دیگری را ما در این سیاست مشاهده نکرده ایم.تحلیل اوضاع افغانستان نشان می‌دهد که با این رویه افغانستان و مردم آن به سوی نابودی هرچه بیشتر می روند. نگاه از درون به جامعه ای که هر روز به سوی از هم پاشی به پیش می رود، با نگاه بیرونی به اتفاقات این جامعه تفاوت صدوهشتاد درجه ای دارد و جهان گویا تبعات ویرانگر رفتار طالبان با مردم افغانستان را هنوز به درستی درک نکرده است و یا هم دقیقا می داند که چی اتفاقی در افغانستان می افتد و با اغماض در راستای تعامل سازنده با یک گروه تروریستی قرار گرفته است.

تقابل و تعامل کشورهای منطقه ای و فرامنطقه ای در مورد سیاست هایشان در مورد افغانستان نیم قرن جنگ و نابودی را برای یک کشور و یک ملت به ارمغان آورده است و این گونه است که یک ملت در ناامیدی کامل به کما می رود و فراموش می شود.