وی افزود: در عرصه بلاگر‌های «حجاب استایل» رقابت بر سر دیده شدن است و هرکس بتواند مخاطب بیشتری جذب کند، برنده است. در چنین فضایی، در سال‌های اخیر، شاهد تولید محتوای زنان مسلمان در کشور‌های اسلامی بودیم؛ چه کشور‌هایی با قانون حجاب اجباری و چه کشور‌هایی بدون این قانون و با وجود تکثر فرهنگی این مسیر را طی کردند.

بهزادی تاکید کرد: در حقیقت، در این سال‌ها دین به عنوان کالای مصرفی در رسانه تلقی گردید، دین به بازار فروش و حجاب به عنوان وسیله‌ی جذب مشتری مبدل شد، یعنی کسی‌که تولید محتوای رنگ‌آمیزی روی پارچه انجام می‌داد، دید که این‌کار با صدای مداحی بازدید بیشتری دارد و قشر مذهبی بیشتر از این ویدیو استقبال می‌کنند؛ یا کسی‌که مدل بستن روسری آموزش می‌داد دید که با منبر استایلی و یا گذاشتن مداحی و سخنرانی روی کلیپ مخاطب بیشتری جذب خواهد کرد؛ در این جا، دین به صورت یک کالای مصرفی به فروش می‌رسد.

وی افزود: در حقیقت ما با هویت‌بخشی دینی مواجه نشدیم، با سهم‌خواهی از نظام مدرن به واسطه دین مواجه شدیم، در چنین بازاری در بستر دین مصرفی، حجاب یک ابزار شد، حجاب از فهم هویتی خالی و به یک نوع لباس و پوشش تقلیل داده شد. 

مسئول کارگروه زنان و خانواده طهورا جامعه اسلامی دانشگاه شهید رجایی ادامه داد: یعنی اگر مخاطب مذهبی دارم با دابسمش سخنرانی مذهبی، بازارم را تامین می‌کنم؛ برای به روز بودن و بهره‌برداری مالی، حجاب را با صنعت مد می‌آمیزم. مد به ما می‌گوید: برای زنده ماندن یا شبیه منی یا شبیه من خواهی شد و وقتی پروژه‌ی حجاب‌استایل به واسطه‌ی صنعت و مد کلید خورد، می‌توان به راحتی تغییرپذیری فرهنگی و الگوسازی و خالی کردن فهم و زیست بشری از هویت و ادبیات دینی را آغاز کرد.

بهزادی در پایان گفت: اینجا حجاب که عامل عدم خودنمایی و جذب بود، جذابیت می‌آفریند و عامل دیده شدن می‌گردد، پس حجاب استایل که با دین بازارش را تامین کرد، الگوساز هم می‌شود و با تحریف هویت دینی، به قشر دین‌دار ضربه و آسیب می‌زند. حجاب استایل یک مدل است نه شخصیت؛ ابزار است نه محتوا و وقتی این ابزار در دنیای رسانه مخاطب پیدا کرد و الگو شد، الگوریتمی برای تمام زنان مسلمان می‌شود، الگوریتم استحاله‌ی حجاب و این چرخه، خود را مداوما بازتولید خواهد کرد.