خراسان/ « این «آموزشی» کافی نیست » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم سعید برند است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
روز گذشته سرلشکر باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح با همراهی امیر سرلشکر ‌موسوی فرمانده ‌کل ارتش جمهوری اسلامی ایران با حضور در نقطه صفر مرزی شهرستان پلدشت آخرین وضعیت نیروهای مستقر در این مرز را بررسی کردند. اقتدار کم نظیر نیروهای نظامی و انتظامی در حفاظت از مرزهای آبی، خاکی و هوایی ایران اسلامی باعث شده است، دشمن حتی تصور تجاوز به حریم کشورمان را نیز  از سر بیرون کند. اگر امروز مرزهای کشور از امن ترین مرزهای منطقه به شمار می رود، به مدد به کارگیری تجهیزات و ادوات مدرن و به روز مرزبانی است و صد البته از آن والاتر، مرهون به کارگیری کادر انقلابی، معتقد، متخصص و کارآزموده است. سربازان و افسرانی که واژه «جان بر کف» را معنای واقعی بخشیدند و در این راه از جان و مال و خانواده شان گذشتند که اگر نباشد آن رشادت‌ها، آسایش و امنیت حتی از شهرها و روستاهای مرکزی هم رخت برخواهد بست. شاید اگر کسی برای اولین بار نقطه صفر مرزی را ببیند، باورش نشود که مرزنشینان ما حتی در نوار شرقی کشور که به دلیل حضور سوداگران مرگ و مافیای بزرگ مواد مخدر، هر از گاهی دچار درگیری های مرزی است، چگونه در امنیت کامل سرگرم رمه داری و کشاورزی و گذران روزگار خویش اند. پس اگر به نقطه صفر مرزی رفتید و گوش تان صدای موتور پمپ های کشاورزی را شنید که آب را از چاه به مزارع گندم می کشد، تعجب نکنید. بله «حیات» حتی در نقاط صفر مرزی ما پابرجاست، حیاتی که مرهون آن جان فشانی هاست. اما یکی از چالش های این حوزه، استفاده از سربازان با رده خدمتی پایین و کم تجربه است که صرفا همان آموزش های نظامی روال و معمول در ابتدای خدمت را فرا گرفته اند. برخی معتقدند سربازان در طول دوره دو ماهه آموزشی، آموزش های لازم و کافی برای صیانت از خاک و حریم کشور را فرا نمی گیرند و این مهم نیازمند بازنگری در سطح آموزش های تخصصی به سربازان مرزبانی است. 
مرخصی میان دوره و پایان دوره را که کم کنید، حداکثرش می شود 50 روز. از کلاس های تئوری که بگذریم بیشتر تمرکز کلاس های عملی در دوره آموزشی سربازی با محوریت «رژه» است. این که پایت صاف و کشیده بالا بیاید و شش دانگ حواست به این باشد که طبل بزرگ زیر پای چپ صدا دهد و البته تنظیف اسلحه و مراقبت های اولیه نگهبانی نیز از دیگر تمرین ها و آموزش های نظامی این دوره است. به انضمام ورزش که سرآمد همه آن ها، دویدن دور میدان صبحگاه است. دویدن تا سر حد از نفس افتادن و بعد پامرغی و سینه‌خیز. البته برخی آموزش های تخصصی نظامی از جمله نحوه استفاده از سلاح های سبک جنگی نیز به سربازان ارائه می شود و از نظر برخی آقایان مسئول، این میزان از تمرین و فراگیری آموزش نظامی برای سربازی که قرار است از حریم مرزی کشور صیانت کند، کافی است. 
درگیری های مرزی همواره اتفاق می افتد، آن جا اولین اشتباه می تواند حکم آخرین اشتباه را داشته باشد، واقعیت این است که صرف آموزش به چپ، چپ و عقبگرد برای جوانی که می خواهد در مرز خدمت کند کافی نیست. دوره آموزش سرباز پلیس راهنمایی و رانندگی که دراصطلاح سر چهارراه و تقاطع خدمت می کند، باید با دوره آموزش سربازی که قرار است روی دکل مرزبانی، حافظ خاک مملکت باشد، متفاوت باشد. به طور قطع یک راهکار اساسی، پرورش «سربازان متخصص» برای رسته های مختلف خدمتی است، تا بعد از آموزش های پایه و عمومی، آموزش های تخصصی یگان خدمتی مربوط هم به سربازان ارائه شود. به غیر از مباحث آموزشی، بهره مندی از حقوق و مزایا متناسب با سختی محل خدمت نیز باید متوجه دست اندرکاران قرار گیرد. اگر چه سربازان پس از حضور در یگان خدمتی، آموزش های تکمیلی را حین خدمت در یگان مربوط دریافت می کنند، اما روش اصولی تر این است که پیش از اعزام به محل خدمت، این آموزش های تخصصی را فرا گرفته باشند و به نوعی درس پس دهند تا میزان آمادگی آن ها سنجیده شود. نه تنها آمادگی های فنی و جسمانی آنان باید ارزیابی شود، بلکه سربازان باید از نظر روحی و روانی هم برای امر خطیر مرزبانی آماده شوند.  
در ماه های گذشته و به دنبال درگیری های مرزی، یکی دو حادثه تلخ را تجربه کردیم و متاسفانه در این درگیری ها چند سرباز عزیزمان نیز در راه دفاع از میهن به شهادت رسیدند، یقین داریم که شهدا اینک زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می گیرند. اما ضروری است که مجلس و دولت با همکاری نهادهای نظامی به موضوع «آموزش تخصصی سربازان، مناسب با یگان و محل خدمتی آنان» دقیق تر ورود کنند و برای هر کدام آموزش و شرایط خاص خود را ترتیب دهند.