اعتماد/ « نماد غم انسان » عنوان سرمقاله روزنامه اعتماد نوشته جعفر گلابی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
حادثه کربلا از یک‌سو نمونه کاملی از پاکی و ایمان و عقلانیت و فداکاری و شجاعت و مظلومیت است و از سوی دیگر تابلویی از بروز زشتی و شرارت و بی‌رحمی و خودپرستی و دنیاطلبی و ستمکاری و استبداد و خودکامگی انسان تمامیت‌خواه است. واقعا اگر انسان بخواهد روزی را انتخاب کند که در آن همه خوبی‌ها در مقابل همه بدی‌ها به مصاف هم رفته باشند و مظلومیت به اوج خود رسید روزی شفاف‌تر از روز عاشورا نخواهد یافت. می‌خواهیم نفی ستم کنیم، بر مظلومیت‌های بی‌شمار تاریخ بگرییم، از خشونت عریان و درندگی عبرت بگیریم و دریابیم که بشر تا کجا می‌تواند اخلاقی و انسانی و حق‌مدار باشد و تا چه سطحی می‌تواند فرو افتد و در گندآب پلشتی و دیوسیرتی فرو رود خلاصه‌اش را در یک نیم‌روز خونین می‌توان دید. لازم نیست حتما مسلمان و شیعه باشیم و حسین(ع) را امام برحق بدانیم تا در فلسفه عاشورا تامل کنیم. یک مرد فاضل و شجاع و سیاستمدار و مسوول با شناخت عمیق نسبت به خطرات موروثی شدن خلافت و زعامت فردی بولهوس و ستمکار و عیاش و جاهل از بیعت سر می‌پیچد و به سمت دعوت‌کنندگان خود می‌رود تا جلوی این انحراف بزرگ در یک ملت را بگیرد. 
 فرض کنیم کوفیان امام حسین(ع) را دعوت نکرده بودند طبق قرائن و شواهد تاریخی اولا او باز هم از بیعت با فرزند معاویه سر باز می‌زد و دوم او حق داشت به عنوان یک مسلمان در انتصاب حاکم وقت مناقشه داشته باشد و آن را نپذیرد. انتخاب یزید به عنوان خلیفه مسلمین کوچک‌ترین مشروعیت حتی در حد شورای سقیفه بنی ساعده نداشت. کجا بزرگان مسلمان جمع شده او را انتخاب کرده بودند؟ حداقل سه تن از شخصیت‌های مطرح با حاکمیت یزید مخالف بودند که یکی از آنها امام حسین (ع) بود. تمام حرکات آن بزرگوار مظلوم مبتنی بر عقلانیت و سیاستمدارانه و آینده‌اندیشانه و اخلاقی بود. او جلوی توطئه احتمالی ترور خود را گرفت. به حج رفت تا مسلمانان دور و نزدیک را متوجه خطر کند، حج را نیمه تمام گذاشت تا در اذهان مردم سوال جدی ایجاد کند. به سمت کوفه رفت چون یک مرکز مهم نظامی در زمان خود بود. نمایندگان خود را به کوفه فرستاد تا از یاری آنها مطمئن شود. اما مهم‌ترین و عقلانی‌ترین و شجاعانه‌ترین تصمیم را بعد از چندین نوبت مذاکره با ابن سعد هنگامی گرفت که همه راه‌ها را به روی خود بسته دید. پیشنهاد او برای بازگشتن یا رفتن به مناطق مرزی را نپذیرفتند و مشخص بود که حتی در صورت پذیرفتن بیعت، تامین جانی ندارد و چه بسا بازهم در شرایطی ذلت‌بار جلوی چشمش خانواده‌اش را می‌آزردند و او و یارانش را به وضعی ناگوارتر از دم تیغ می‌گذراندند. لذا برخاست و تصمیم تاریخی و عقلانی خود را گرفت. مرگ را پذیرفت و نگذاشت تا سیاسان دنیاطلب افزون بر شکست نظامی شکست معنوی و تاریخی را بر او تحمیل کنند. حسین جانانه و مظلومانه و آگاهانه به نبرد پرداخت تا برای همیشه نمادی گویا از مظلومیت معصومانه باشد. بشریت با هر دین و مکتب و مرامی اگر بخواهد نمادی از همه مظلومان تاریخ بیابد و بر خلاصه همه تراژدی‌های تاریخ بگرید و از خشونت و جنگ و ستم تبری بجوید و همواره بر بدی جور و جفا مروری داشته باشد نمادی بهتر از کربلا و عاشورا نخواهد یافت.