خراسان/ خانمی هستم 27 ساله. زندگی خوبی با شوهرم بعد از 2 سال دارم. تنها انتقاد شوهرم به من درباره ولخرج بودنم است که شاکی شده و حق هم با اوست. من توان پس‌انداز و ترک ولخرجی را ندارم. به تازگی حساس هم شده‌ام و سر مسائل بی اهمیت با شوهرم بحث می‌کنم و سریع هم پشیمان می‌شوم. چه کنم؟
 
پاسخ مشاور
گفته‌اید بعد از 2 سال که با شوهرتان ازدواج کرده‌اید، زندگی خوبی دارید. این خیلی خوب است و چه بهتر که برای حفظ علاقه‌مندی و روابط عاشقانه خود تلاش می‌کنید و سعی دارید برخی رفتارهای آزار دهنده را اصلاح کنید.  چند توصیه به شما دارم.
 عوامل ولخرجی را کشف کنید
در ابتدا بررسی کنید در چه شرایطی به ولخرجی اقدام می‌کنید؛ برای مثال زمانی که با دیگران هستید، اوقاتی که اضطراب یا استرس دارید و... . دلایل مختلف موجب چنین رفتاری می‌شود. در برخی افراد هم این رفتار، زمینه خانوادگی دارد و شما آن را از والدین خود آموخته‌اید. با شناخت دلایل آن، سعی کنید از این شرایط پرهیز کنید، یعنی از همراهی با دوستان‌تان برای خرید بپرهیزید یا زمان‌هایی که خریدهای غیرضروری راهی برای فرار از استرس است، سعی کنید با روش‌های درست و کم ضرر با استرس خود مقابله کنید مانند پر کردن اوقات بیکاری با ورزش، روابط فامیلی، اصلاح افکار و... .
 در مقابل وسوسه خرید، خودتان را کنترل کنید
در ابتدای هر ماه خریدهای ضروری خود را فهرست کنید و به همین میزان پول در دسترس خود قرار دهید. ضمنا هرگز همه پول دریافتی از همسرتان  را همراه خود به بازار نبرید  و به میزان خرید ضروری پول بردارید تا در مقابل وسوسه خرید بتوانید خودتان را کنترل کنید. در این باره، می‌توانید از همسر یا اعضای خانواده در پس انداز کردن کمک بگیرید، یعنی میزان پول مازاد بر فهرست خرید را نزد افراد مطمئن یا در بانک نگهداری کنید و در صورت افزایش پس‌انداز، خرید طلا و سکه هم جزو مواردی است که علاوه بر سرمایه‌گذاری، امکان دسترسی و هزینه‌کردن آن به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ابتدا پس‌انداز کردن سخت است، اما به مرور فردی که همواره با خرید بیشتر احساس لذت می‌کرد، با شمردن موجودی پس انداز، حس بهتری خواهد داشت پس به پیامدهای مطلوب آن بیندیشید.
 حساسیت‌ها را مدیریت کنید
 درباره گیر دادن به مسائل کوچک، بهتر است ابتدا حساسیت‌های خود را درباره شوهرتان یادداشت و سپس تلاش کنید این حساسیت‌ها را رفع و رفتارهای جدید و مثبت را جایگزین آن کنید.

نویسنده : زهره حسینی| ‌ مشاور و دانش‌آموخته دانشگاه علامه‌‌طباطبایی