قدس آنلاین/ « آدم‌ها دو دسته‌اند! » عنوان یادداشت مدیر مسئول روزنامه قدس، علی یعقوبی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

از دنیای خبرنگاری در روز خبرنگار

۱. در یکی از دیالوگ‌های فیلم مشهور خوب، بد، زشت، ایلای‌والاک که بازیگر نقش بد است وقتی تفنگ را به طرف کلینت ایستوود که مثلاً بازیگر نقش خوب است می‌گیرد به او می‌گوید: «توی این دنیا آدم‌ها دو دسته‌اند؛ دسته اول کسانی هستند که در دستشان تفنگ دارند و دسته دوم کسانی که تفنگ ندارند!» این تعبیر اما برای خبرنگاران بیشتر صدق می‌کند؛ در این دنیا آدم‌ها دو دسته‌اند کسانی که در دستشان قلم دارند و کسانی که ندارند! کسانی که خبرنگارند و کسانی که خبرنگار نیستند! 
۲. خبرنگاری دنیای متفاوتی است. متفاوت از دنیای بقیه آدم‌ها. دنیای خبرنگاری دنیای زندگی فردی نیست، دنیای زندگی جمعی است. دنیایی به وسعت زندگی همه مردم. مشکلات مردم مشکلات تو هم هست، شادیشان شادی تو هم هست. با مردم، میان مردم و برای مردم است. شغل خبرنگاری گلاویز شدن با مشکلات مردم است. حرفه خبرنگاری به خاطر ماهیتش افرادی را به سمت خود می‌کشاند و جذب خود می‌کند که نمی‌توانند زندگی عادی داشته باشند به عبارت دیگر نمی‌توانند مثل آدم زندگی کنند! زیست خبرنگار با کارش آمیخته است. خبرنگار همیشه ملتهب است. همیشه در حال جوش و خروش است. اسپند روی آتش است. در حال مبارزه بی‌امان و خستگی‌ناپذیر است با هر آنچه به جامعه آسیب می‌زند. بدیهی است خبرنگار واقعی را می‌گویم. همان خبرنگاریِ سخت و زیان‌آور. چون کارمند اداره خبر هم داریم، با آن‌ها کاری ندارم، آن‌ها جزو همان دسته دوم‌اند! 
۳. خبرنگاران معمولاً چند ویژگی مشترک دارند. معمولاً همسر و فرزندشان به خاطر درآمیختگی کار و زندگی همیشه از آن‌ها شاکی هستند! چون گوششان پر از وعده و وعیدهاست و به این راحتی‌ها حرف کسی را باور نمی‌کنند! پررو و صریح‌اند چون خبر را ولو با کتک خوردن باید از دهان شیر بیرون بکشند یا مطالبه‌ای را ولو با بازداشت شدن پیگیری کنند! به خاطر مصائب همیشگی روزنامه‌نگاری، غمی مبهم همراه با یک علامت سؤال بزرگ بر چهره دارند! به این سادگی‌ها راضی نمی‌شوند چون اصلاً ساخته شده‌اند که به این سادگی‌ها راضی نشوند! و از آنجا که با انواع وزیر و وکیل نشسته و برخاسته‌اند بعضاً از دماغ فیل افتاده‌اند!...
۴. تعریف جالبی از پزشکان وجود دارد که می‌گوید: پزشکان کسانی هستند که داروهایی را که کمی می‌شناسند برای درمان بیماری‌هایی که کمتر می‌شناسند و برای انسان‌هایی که اصلاً نمی‌شناسند تجویز می‌کنند! شاید به قرینه همین تعریف از پزشکان، خبرنگاران را هم بتوان این گونه اما متفاوت تعریف کرد که: خبرنگاران کسانی هستند که درد انسان‌هایی را که کاملاً می‌شناسند با ابزارهای ارتباطی که کمی می‌شناسند به گوش مسئولانی که اصلاً نمی‌شناسند می‌رسانند! (این مسئولانی که اصلاً نمی‌شناسند فیه تاملٌ که اهل دقت را روضه مکشوف لازم نیست!). 
۵. خبرنگار باید در قلمرو کاری خود، اقتصاد، سیاست، فرهنگ و هر چه هست کارشناس ارشد باشد تا کارشناس دورش نزند تا با لفاظی‌های رنگارنگ به آدرس غلط نرود. موضوع‌شناس باشد تا بتواند مسئله حل کند. خبرنگار نمی‌تواند بی‌طرف باشد. بزرگ‌ترین دروغی که به خورد روزنامه‌نگاری داده‌اند، بی‌طرفی است. انصاف درست است اما بی‌طرفی ممکن نیست و در هیچ رسانه‌ای در جهان وجود خارجی ندارد. تظاهر به بی‌طرفی هست اما بی‌طرفی نیست. بی‌طرفی دو ریشه بیشتر نمی‌تواند داشته باشد یا مسئله‌نشناسی است یا نفاق. 
۶. خبرنگار بیش از هر کسی نیاز به خودسازی دارد، نیاز به بازسازی دارد، نیاز به هرس ذهنی دارد، نیاز به ریکاوری و به‌روزرسانی دارد، نیاز به خلوت، تفکر، مطالعه و مراقبه دارد، نیاز دارد گاهی از کوران حوادث و خبرزدگی و عالم روزمره فاصله بگیرد. از سطح وارد عمق شود. کاغذ خبر را بگذارد و کتاب شعر را بردارد. گاهی به گوشه تاریکی بخزد و در خود فرو رود و به افکارش سامان دهد. خطوط و مسیرها را دوباره ارزیابی کند. اصلی و فرعی کند و با ملاک‌‌ها و اصول ترازیابی کند و دوباره به جاده برگردد.
۷. از آنجا که خبرنگار معمولاً از صبح تا شام در حال رصد مشکلات و نابسامانی‌های جامعه است که هشدار دهد و بیدار کند، ممکن است در خطر این آسیب قرار بگیرد که مسائل و بحران‌ها برایش عادی شود، دچار افسردگی شود، دچار ناامیدی شود، ماندن در این‌ها دل آدم را سیاه می‌کند. برای همین خبرنگار باید از خودش مراقبت کند. خبرنگاری که خودش ناامید باشد نمی‌تواند امیدآفرینی کند. خبرنگاری که عینک دودی زده باشد، نمی‌تواند زیبایی‌ها را ببیند و معرفی کند. خبرنگاری که حال خودش بد باشد نمی‌تواند حال دیگران را خوب کند. روزنامه‌نگاری فقط دیدن تاریکی‌ها و برجسته کردن دردها و نقد تباهی‌ها نیست که البته آن هم مهم است اما روزنامه‌نگار اصیل و مصلح به دنبال آرامش، امید، تلاش، انگیزه، حرکت و ساختن هم هست. 
۸. و حرف آخر اینکه خبرنگار باید شب و روز مراقب باشد و پیوسته محاسبه دقیق کند که به نام ناس، حق‌الناس به گردن نگیرد و مصداق این روایت معصوم(ع) قرار نگیرد که زیانکارترین مردم کسی است که برای دنیای دیگران آخرت خود را ضایع کند... .