خراسان/ « مصائب یک صنف که همواره راوی مشکلات صنوف دیگر است » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم سعید برند است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
نوشتن از مصائب خبرنگاری همان قدر سخت است که سنگ زیرین آسیاب قرار باشد زبان بگشاید و فشارهایی را که یک عمر تحمل کرده است،توصیف کند. خبرنگاری که خود همیشه راوی مصائب جامعه است، جامعه ای که از او توقع پرده دری از فسادهای پشت پرده و روشنگری تاریکخانه ها را دارد و در مقابل، مسئولانی که از خبرنگار انتظار خویشتن داری و سکوت در مقابل کاستی ها را دارند. حالا خبرنگار می ماند و دنیای پر رنگ و لعاب و البته سریع و خشن رسانه و ارتباطات!
از مهم ترین دغدغه ها و مصائب خبرنگاران واقعی و مردمی، نبود درک صحیحی از کارکردهای رسانه و سواد رسانه ای در میان برخی مسئولان و دست‌اندرکاران است وگرنه این که خبرنگار امنیت شغلی ندارد، بیمه ندارد، دغدغه معاش دارد و ... فقط مشکلات خبرنگار نیست، دردی است که دامان جامعه را هم خواهد گرفت وقتی نتیجه اش این باشد که قدم و قلم خبرنگار بلغزد و تاریکخانه ها، همچنان تاریک بماند، وقتی خبرنگار خودش آن قدر امیدوار نباشد که بتواند امید را در رگ های خسته جامعه پمپاژ کند.
اما خبرنگار می توانست بهترین افسر گشت ارشاد مسئولان باشد، بهترین آمر به معروف و ناهی از منکر، یک سوت زن حرفه ای و کارکشته نه میرزا بنویس این وزارتخانه و آن وزارتخانه!
اتفاقات و جریان های سال گذشته باید تا به امروز برای آن دسته از مسئولانی که قدرت رسانه را باور نداشتند، یقین ایجاد کرده باشد که امروز اگر جنگی هست، خط مقدمش در میدان رسانه است. مسئولان باید به این درک رسیده باشند که یک رسانه ولو با دروغ پردازی و شانتاژگری، می تواند سلاح مرگباری شود، پرقدرت تر و مخرب‌تر از سلاح های جنگی پیشرفته و هیچ پدافندی نمی تواند حملات آن را خنثی و زمین گیر کند؛ مگر یک رسانه قوی و مورد وثوق و معتمد مردمی.  شاید در سال های گذشته هر وقت صحبت از انتظار و درخواست اصحاب رسانه از مسئولان به میان می آمد، اطلاع رسانی درست و به موقع در صدر درخواست ها بود، اما اکنون مدت هاست که از این مرحله عبور کرده ایم، آن چه اکنون تشنه آنیم این است که مسئولان شفاف تر از قبل، نگفته ها را با خبرنگاران در میان بگذارند، از نقد شدن و  شنیدن صدای مخالف نهراسند و بدانند که اگر مردم صدای خودشان را از رسانه خودشان نشنوند، مطالبات خود را از رسانه های بیگانه پیگیری خواهند کرد. البته که هر چقدر از مرکز دور شویم سعه صدرها هم کاهش می یابد، طوری که در برخی شهرستان ها اوضاع از آن چه گفته شد، وخیم تر است و انتظار مسئولان از اصحاب رسانه و خبرنگاران، همانا مجیز گویی و بولتن نویسی است.  ریزش مخاطب و نبود پذیرش و باورپذیری از دیگر دغدغه های امروز خبرنگاران است که در پی توجه نکردن برخی متولیان به صدق وعده ها به مرور زمان، رسانه را از چشم مخاطبانش انداخته است.  به ماجرای تعطیلی دو روز آخر هفته گذشته به دلیل گرمای هوا نگاه کنید. خبر از سمت مسئولان به موقع اعلام شد، اما بسیاری از افراد، از ظن خودشان دلیلی برای این تعطیلی تراشیدند. از این که گرمای هوا بهانه است و حتما قرار است شنبه یک اتفاقی بیفتد یا قرار است بنزین گران شود یا دلار؟ یا برق نبوده یا مشکل دیگری داشته اند! و ...  در این حالت خبرنگار دیگر ثمره کارش را نمی بیند، گویی دارد کار بیهوده ای می کند، وقتی مطلبی می نویسد و بازخوردی در جامعه نمی بیند، سرخورده می شود و رفته رفته از جایگاه حرفه ای و وظایف اصلی خود فاصله می گیرد. اسفبارتر این که در این شرایط جنگی که تنگناهای اقتصادی هم مزید بر علت شده و گریبان بسیاری از روزنامه ها و حتی خبرگزاری های رسمی را سخت در بر گرفته است، برخی دستگاه ها، به جای حمایت همه جانبه و تمام قد از رسانه، سراغ اینفلوئنسرهای مجازی می روند.

بهره مند نبودن  از یک تشکل صنفی قانونی و قدرتمند، یکی دیگر از مشکلات صنفی خبرنگاران است. با این که بسیاری از صنوف، اتحادیه و تشکل های صنفی دارند و مطالبات صنفی خود را از دستگاه های متولی پیگیری می کنند، اما خبرنگاران از این مهم بی بهره اند. از سوی دیگر شفاف نبودن جایگاه خبرنگاری و روزنامه نگاری در قانون نیز از دیگر مشکلات خبرنگاران است که ضرورت دارد مجلس شورای اسلامی از حیث قانون گذاری، تجدید نظری در قانون مطبوعات داشته باشد و تبصره هایی را که دچار ابهام است و موجب تفسیر و تحلیل می شود،شفاف کند.
سخن آخر این که حکومت هایی مانا و پایدارند که در کنار بهره مندی از دستاوردهای به روز نظامی و منابع پایدار انرژی، بتوانند افکار عمومی جامعه خود را بهتر مدیریت و همراه کنند. پس رسانه را نه فقط در روز خبرنگار، بلکه به شیوه درست و در تمام طول سال دریابید.