همدلی/ « دریاچه ارومیه؛ هم‌وزن تمامیت ارضی » عنوان سرمقاله روزنامه همدلی نوشته مهدی دهقان نیری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
         
بزرگ‌ترین فاجعه زیست محیطی تاریخ کشور درراه است. فاجعه‌ای که خساراتش از هر سیل و زلزله وحوادث طبیعی دیگر، بیشتر و جبران ناپذیرتر است. برداشت آب بیش از حد کشاورزان از رودخانه‌های منتهی به دریاچه ارومیه، مانند رودخانه زاب، ورود مصالح ساختمانی به دریاچه برای ساخت پل بر روی دریاچه، تغییرات اقلیمی، ایجاد سدهای مطالعه نشده، برداشت بیش از حد از چاه‌های غیر قانونی توسط  برخی کشاورزان و برخی از دلایل زیست محیطی دیگر که باعث تخریب اکوسیستم وخشک شدن دریاچه ارومیه بود. این دلایل پیش از این توسط کارشناسان محیط زیست و ستاد احیای دریاچه ارومیه در دولت‌های مختلف مشخص شده بود و الان در حال حاضر دراین بحران بزرگ به دلایل مشخص نمی‌تواند کمکی کند. 
یرا پس از اظهار نظرهای مختلف ازسوی کارشناسان در دولت قبل طر‌ح‌های ۲۶ گانه برای احیای دریاچه مصوب شد که از جمله می توان به طرح انتقال آب ازسد کانی‌سیب به دریاچه ارومیه و احداث کانال ۳۵ کیلومتری، همچنین انتقال آب و حقابه از تالاب های مختلف به دریاچه می‌توان نام برد. اقداماتی که در دولت قبل برای احیای دریاچه در نظر گرفته شده بود و نگرانی‌ها را نسبت به خشک شدن کامل دریاچه اندکی کاهش داده بود. اما پس از گذشت دو سال از شروع به کار دولت سیزدهم شاهد خشک شدن بخش بزرگی از دریاچه هستیم. اینکه چه اتفاقاتی در طول این دوسال رخ داده دیگر مهم نیست؛ چرا که گذشته برنمی‌گردد. اما این‌که حتی پس از پخش تصاویر دردناک خشک شدن این دریاچه؛ مووضع چندان جدی گرفته نشد و هیچ تمهیدی یا تشکیل جلسه‌ای فوری از سوی مسدولان دولتی اعلام نشد، شان می‌دهد که مسئولین نمی‌دانند چه فاجعه‌ای درراه هست. اتفاقی که می‌تواند جان میلیون‌ها انسان را به خطر اندازد و تمام شهرهای بزرگ همجوار را خالی از سکنه کند، طوفان ریزگردها و نمک می‌تواند کیلومترها اطراف دریاچه را دربرگیرد و ده‌ها فاجعه زیست محیطی دیگر.
سطح دریاچه ارومیه درحال حاضر حدنصاب «تراز اکولوژیک» را در خود نمی‌بیند. تراز اکولوژیک یعنی اینکه موجودات زنده بتوانند ارتباط متقابل با محیط زیست داشته باشند و عدم این ارتباط یعنی خطرات محیط زیستی تازه. با این همه جای تعجب هست که هم در مجلس وهم دولت هیچ نشانه‌ای از بروز حساسیت برای این خطر بزرگ دیده نمی‌شود. مجلس به دنبال تصویب طرح‌های غیرضروری و جدال با دولت و البته انکار سهم خود از ناکارآمدی‌های چندسال است. دولت و در راس آن رییس جمهور نیز در حال ارائه آمارهای خوشحال کننده‌ای هستند که واقعیت‌های جامعه تاییدشان نمی‌کنند.
در صورتی که آن‌قدر این اتفاق مهم است که اکنون باید روسای هرسه قوه در ارومیه باشند در جلساتی اضطراری موضوع را بررسی کنند.

 آن چه که این بار مشخص است این است که وضعیت این بار بسیار متفاوت‌تر از قبل است. موجودی در حال مرگ است که وضعیتش می‌تواند زندگی ده‌ها میلیون انسان ایرانی را نیز به خطر اندازد. چیزی بزرگ‌تر از وضعیت حجاب، شدیدتر از وضعیت معیشت. موضوعی مهم‌تر از قانون جدید انتخابات و ردصلاحیت‌ها. امری فراجناجی؛ هموزن تمامیت ارضی و منافع ملی.