دادن انعام

دادن انعام به نیروهای خدماتی مانند پیشخدمت ها یا رانندگان تاکسی بسته به کشوری که در آن هستید می تواند امری سخاوتمندانه یا توهین آمیز باشد.

– به طور کلی در کشورهای غربی از شما انتظار می رود انعام خوبی دهید. اگر نیروی خدماتی ای احساس کند به او انعام خیلی کمی داده اید ممکن است به او بربخورد و در بسیاری از مکان ها دادن انعام اجباری است. کارگران رستوران های فست فود معمولاً از این قاعده مستثنی هستند و حتی ممکن است به خاطر پذیرفتن انعام تنبیه شوند.

– در بسیاری از کشورهای اروپایی، مبلغی تحت عنوان هزینه ی خدمات از قبل به صورتحساب اضافه می شود، اما گاهی انتظار دادن انعام هم می رود. به همین دلیل، از مشتریان انتظار می رود انعامی کمتر از متشریان آمریکایی پرداخت کنند. در برخی کشورها مانند انگلیس دریافت هزینه ی خدمات همیشه مرسوم نیست و اگر پرداخت آن اجباری باشد، به جای انعام از مشتری گرفته می شود.

– در برخی کشورهای آسیایی مانند کره جنوبی، چین یا ژاپن، دادن انعام رایج نیست و حتی می تواند توهینی به نیروی خدماتی تلقی شود، به همین دلیل باید از انجام این کار خودداری شود. برخی از این کشورها ممکن است برای حل این مسأله پرداخت هزینه ی خدمات پیش از انجام کار را اجباری کرده باشند.

– در کشورهای اقیانوسیه مانند استرالیا، نیوزلند و ساموآ، معمولاً انتظار یا اجباری برای دادن انعام وجود ندارد. برخی مکان ها مانند کازینوها ممکن است دادن انعام را به وضوح ممنوع کنند.

شریک شدن میز خود با دیگران

در کشورهای غربی نشستن روی صندلی های خالی میزی که یک خانواده از قبل دور آن نشسته اند کار بی ادبانه ای تلقی می شود، و گرچه بعضی رستوران ها میزهای مشترک دارند، اما این کار اغلب تجاوز به حریم خصوصی دانسته می شود. با این حال، در ژاپن، در رستوران های شلوغ زیاد رخ می دهد که افراد کاملاً غریبه با هم دور یک میز بنشینند و این کار را راهی مؤثر برای رساندن هر چه سریع تر غذا به دست مشتریان می دانند.

روبوسی

– در کشورهای آمریکای لاتین، اغلب، دوستان جنس مخالف یا خانم ها با یکدیگر روبوسی می کنند و روبوسی دوستان مرد با یکدیگر معمولاً امری ناپسند شمرده می شود.

– در برخی کشورها خاورمیانه یا آفریقای شمالی مانند اسرائیل و مصر، روبوسی دوستان مرد با یکدیگر امری رایج است، اما روبوسی زن و مرد با یکدیگر در ملأعام ناپسند دانسته می شود و می تواند حتی غیرقانونی باشد. این امر استثنائاتی هم دارد، مانند لبنان یا تانزانیا که در آن ها به روبوسی یک مرد با یک زن به چشم عملی «برادرانه» نگاه می شود.

– در کشورهای اروپای جنوبی، دوستان اغلب با یکدیگر روبوسی می کنند. تابو بودن آن بر اساس جنسیت افراد به این بستگی دارد که چه کشوری باشد. در ایتالیا و فرانسه مردان با دوستان همجنس خود روبوسی می کنند اما در اسپانیا و پرتغال مردان تنها با دوستان زن خود روبوسی می کنند.

– به طور کلی، در کشورهای آسیای شرقی عمل بوسیدن در ملأعام کار ناپسندی تلقی می شود. برخی استثنائات این امر که در آن ها روبوسی رایج است، فیلیپین، تیمور شرقی و بخش هایی از اندونزی هستند.

فضای شخصی

در کشورهای غربی فاصله گرفتن از دیگران و رعایت فضای شخصی آن ها یک قانون نانوشته است و نزدیک شدن بیش از اندازه به یک شخص کار بسیار ناپسندی شمرده می شود، به ویژه اگر آن شخص از جنس مخالف باشد. در برخی کشورها، به ویژه کشورهای پرجمعیتی مانند چین، رعایت فضای شخصی امری لوکس تلقی و جمع شدن افراد تنگ هم امری عادی دانسته می شود.

چانه زدن هنگام خرید

در کشورهای غربی، اگر به فروشگاهی بروید معمولاً باید همان قیمت تعیین شده برای کالای مدنظرتان را پرداخت کنید. تنها راه برای پرداخت هزینه ی کمتر این است که آن کالا را در حراج خریداری کنید یا یک کوپن تخفیف پیدا کنید. با این حال، چانه زدن بر سر قیمت یک کالا معمولاً در کشورهایی همچون چین، ترکیه، ایران و مصر بسیار بیشتر مرسوم است. در حقیقت، در بسیاری از این کشورها چانه نزدن بر سر قیمت اینگونه تلقی می شود که احتمالاً هنگام خرید پول اضافه ای پرداخت کرده اید.

تمام کردن غذا

اگر برای خوردن غذا به خانه ی کسی دعوت شدید، سعی کنید از قبل متوجه شوید که ایا تمام کردن غذا را کار مؤدبانه ای می دانند یا توهین آمیز. در چین، خوردن تمام غذا نشانه ی این تلقی می شود که هنوز گرسنه هستید و میزبان تان غذای کافی به شما نداده است. با این حال، در هند و ژاپن، تمام نکردن غذا توهین به میزبان تلقی می شود، چون آن را به معنای آن می دانند که غذا را دوست نداشته اید.

برهنگی

– در بعضی کشورها مانند سنگاپور برهنگی غیرقانونی است، تا حدی که در مواردی افراد ممکن است به دلیل برهنگی در خانه ی خود دستگیر شوند.

– برخی کشورها رویکرد ملایم تری نسبت به این مسأله دارند. مجارستان به فرهنگ شنایش مشهور است و این کشور مملوء از اسپا است. نه تنها تعویض لباس در ملأعام امری عادی تلقی می شود، بلکه در این کشور اسپاهایی وجود دارد که در آن ها پوشیدن مایو برای مشتریان ممنوع است چون آن را مانع بهره بردن از تأثیرات مثبت اسپا می دانند.

استفاده ی اشتراکی از وسایل غذاخوری

برخی کشورها مانند کره ی شمالی و جنوبی از نوعی فرهنگ سهیم شدن برخوردارند. هنگام غذا خوردن با دوستان در رستوران، اغلب، یک ظرف بزرگ وجود دارد که همه ی افراد دور میز از آن غذا می خورند و حتی ممکن است افراد از وسایل غذاخوری مشترک برای خوردن غذا استفاده کنند. برعکس، در کشورهای غربی این کار نوعی زرنگی و غیربهداشتی، حتی برای افراد خانواده محسوب می شود.

فریاد کشیدن

در چین، فریاد کشیدن در مکان های عمومی امری کاملاً عادی است. بر مثال، وقتی برای خوردن غذا به رستوران می روید، فریاد کشیدن برای صدا زدن پیشخدمت کاملاً پذیرفته شده است؛ هر چه نباشد، نمی توان انتظار داشت که پیشخدمت ذهن تان را بخواند و خود بداند که شما خواسته ای دارید. با این حال، در کشورهای غربی، این کار را بی ادبانه و بی احترامی به پیشخدمت می دانند و افراد معمولاً صرفاً صبر می کنند تا پیشخدمت خود به سراغ شان بیاید.

قشقرق راه انداختن در ملأعام

در کشورهای غربی یک زن ممکن است هنگامی که چیزی از شریک زندگی خود می خواهد یا صرفاً برای ناز کردن، با حالتی کودکانه یا بامزه رفتار کند. در چین اما این امر شکل کاملاً متفاوتی دارد، به طوری که دیدن زن بالغی که صرفاً برای به دست آوردن چیزی که می خواهد، مثل یک لباس یا وسیله ی جدید، در ملأعام قشقرق به راه اندازد، بسیار رایج است. و اگر زنی برای به دست آوردن چیزی که از شریک زندگی اش می خواهد، این کار را به طور مرتب انجام ندهد، معمولاً آن را رفتاری به دور از زنیت تلقی می کنند. در حقیقت، این رفتار بچگانه نشان دهنده ی وظیفه ای تلقی می شود که از یک مرد برای تأمین زن زندگی اش انتظار می رود.