ایبنا/ «منم یه مادرم» روایتی از سبک تربیتی والدین شهدا» شروعی برای روایتی متفاوت از شهدا به‌مثابه الگو است. روایت شهدا غالبا به سمت ویژگی‌های آنها و جهاد و شهادت‌شان رفته است. حتی روایت‌هایی که غالبا از مادران، پدران یا نزدیکان و دوستان آنها منتشر می‌شود کمتر به فرآیند تبدیل شهدا به شهید پرداخته است. در این میان نقش والدین و تربیت یکی از گلوگاه‌هاست.
«منم یه مادرم»؛ از این زاویه نوآوری دارد، مخصوصاً که نگارندگان و ناظران آن، نگاهی نیز به علوم تربیتی داشته‌اند. انتخاب شهدای معاصر با ترکیب شهید هسته‌ای؛مصطفی احمدی روشن؛ شهید مدافع حرم ،محمد مسرور و شهید امنیت، محمدحسین حدادیان، ویژگی‌های تربیتی را در دسترس‌تر و متنوع‌تر نشان داده است.
در شرایطی که برای نقش والدین، بیشتر از انتخاب مدرسه و کلاس و.... در ذهن‌ها تصور نمی‌شود، کتاب از تأثیر تربیتی و رفتاری مستقیم والدین بیشتر صحبت می‌کند. مادران شهدا مستقیماً روایت می‌کنند که خود و یا شوهرانشان چه کرده‌اند، کارهایی که از جنس آن ذهنیت رایج نیست. 

در کتاب اقدامات مستقیم و غیرمستقیم والدین را می‌بینیم که چگونه بین محبت شدید و مرد بار آوردن و لوس بارنیامدن بچه تعادل ایجاد کرده‌اند و برای آن برنامه‌ریزی کردند؟ بین جدا کردن او از محیط‌های بد با گماردن او به کار با نظارت والدین، محدود نکردن او و رساندن او به مطلب به جای اجبار کردن. در اختیار گذاشتن امکانات و بالا بردن شعور بچه‌ها برای مدیریت مصرف، بودن در کنار بچه‌ها و نظارت مستقیم و غیرمستقیم برای آنها، نمادسازی و هویت‌سازی انقلابی، دخالت نکردن در دعواهای کودکانه، چگونگی فهماندن حیا و غیرت به آنها و متوجه کردنشان به حق‌الناس و بیت‌المال، خمس و رزق حلال.
تفاوت دادن بین عید و عزای مذهبی و تولید معنا از این طریق، ارجاع به قرآن و تفسیر، نهج‌البلاغه، حدیث و... بازگذاشتن باب همدلی و رازداری و محبت، تعادل بین نقش پدری و مادری، فهماندن عملی اهمیت دین، انقلاب و رهبری به بچه‌ها، راه آمدن با بچه‌ها برای همراه کردن آنها و خرج نکردن بیجای قاطعیت، مدیریت دوستی‌ها، جذاب کردن محیط‌هایی مثل مسجد، هیئت و نمازجمعه برای بچه‌ها، برگزاری مراسمات مذهبی در خانه، اصل کردن ساده‌زیستی و رسیدگی به مردم در چشم بچه‌ها، آزادی دادن به کودک در انتخاب شغل و رشته تحصیلی و کارهایی که مخالف شرع نیست، انتقال ریسک‌پذیری، تعادل بین سخت‌گیری و آسان‌گیری و موارد بسیار دیگر. نه فقط بچه‌های خودشان که تلاش آنها برای تربیت بچه‌های دیگر از همسایه، تا مخاطبین در شهادت بچه‌هایشان را می‌بینیم.

این کتاب نه تنها بازخوانی زندگی شهدا و خانواده‌های آنهاست بلکه برای مخاطب عمومی به ویژه والدین و مشخصاً مادران جذابیت دارد. موضوع مطالعات تربیتی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی هم هست. می‌توان با آن چهارچوبی برای تربیت دینی در عصر حاضر استخراج کرد و تجربه‌زیسته مردم متدین انقلابی را در تربیت فرزندانشان به صورتی چهارچوب‌دار یافت، بدون آنکه از الگوی روایت، خاطره و تاریخ شفاهی خارج شده باشد، اما در روایت‌های رایج خانواده شهدا نیز محصور نشده است.