آخرین خبر/ نگاهی به آمار فروش فیلم‌ها در سال 1402 یک اتفاق جالب را پیش‌روی ما می‌گذارد، فیلم «فسیل» به‌کارگردانی «کریم امینی» و با بازی «بهرام افشاری» با سرعتی باور نکردنی رقم 40 میلیارد را رد کرد درحالی‌که هنوز یک ماه هم از اکران آن نگذشته. فیلمی که فرمول موفق استفاده از نوستالژی را با ایده جدیدی ترکیب کرده؛ در این مطلب می‌خواهیم بدانیم چه‌شد که این کمدی جذاب در مدت کوتاهی به چنین فروشی رسید؟

1) افزایش قیمت بلیت
نمی‌توان افزایش قیمت بلیت را در این حجم از فروش نادیده گرفت اما واقعیت این است که اگر به‌جای عدد فروش، تعداد بلیت‌های فروخته شده را هم در نظر بگیریم باز هم به‌این نتیجه می‌رسیم که آهنگ فروش «فسیل» در گیشه بسیار بالاست. پس سراغ دلایل دیگر می‌رویم. 

2) ترکیب فرمولی موفق با ایده جدید 
بعد از موفقیت «نهنگ عنبر»، «مطرب» و... به‌نظر می‌رسید استفاده از نوستالژی‌های دهه پنجاه و شصتی دیگر تضمین قطعی فروش نخواهد بود. اما کریم امینی کارگردان «فسیل» که در نوشتن فیلمنامه هم سهمی داشته یک ایده تازه را به‌کار اضافه کرده. ماجرای در دهه پنجاه می‌گذرد و درباره اسماعیل، سعید و صفا است. سه رفیق که گروهی به‌نام «بلک داگز» را راه انداخته‌اند و سودای شهرت دارند. آن‌ها با پرداخت رشوه فرصت اجرا در تلویزیون ملی را پیدا می‌کنند؛ اما به‌جای آهنگ همیشگی، ترانه جدیدی که صفا سروده را می‌خوانند. صفا که عقاید توده‌ای دارد مضامینی علیه رژیم به ترانه اضافه کرده. ساواک هر سه را دستگیر می‌کند و در ازای آزادی از آن‌ها قول همکاری و خواندن ترانه‌هایی به نفع رژیم می‌گیرد. اما این تمام ماجرا نیست. اسماعیل به امید ازدواج با فرنگیس سعی می‌کند به دربار راه پیدا کند اما طی اتفاقی به کما می‌رود و بعد از انقلاب به‌هوش می‌آید؛ زمانی که همه دستاوردهایش قبلی‌اش تباه شده. در واقع چیزی که کریم امینی برای موفقیت به حس نوستالژیک فیلم اضافه کرده همین موقعیت متناقض است. جایگاه یک خواننده دهه پنجاهی در دهه شصت و شرایطی که برایش قابل هضم نیست. 

3) فیلمنامه قوی

درست پیدا کردن موقعیت ظرفیت‌هایی در فیلمنامه ایجاد می‌کند که بتواند با استفاده از تناقض‌های بامزه، مدام موقعیت‌های کمدی ایجاد کند. فیلم خوب به‌خصوص در ژانر کمدی بعد از ایده درخشان، باید در گام دوم فیلمنامه موفقی داشته باشد و برای خنداندن مخاطب زور نزند. هرچند فسیل گاهی در ارائه شوخی‌ها و ارجاعات دست به دامن ابتذال می‌شود و در دقایقی شوخی‌هایش مناسب بچه‌ها نیست. اما در کل فیلمنامه بهره حداکثری از ایده اولیه را گرفته و مثل یک موتور پیشران فیلم را جلو می‌برد. 

4) اجرای درست
یک ایده درخشان و فیلمنامه قوی هم بدون اجرای خوب تباه می‌شود. «فسیل» در طراحی صحنه، لباس، کاربرد به‌جا و به‌اندازه موسیقی و بازی بازیگران توانسته گلیمش را به‌خوبی از آب بیرون بکشد. اما بازهم در دقایقی تصاویر آرشیوی و رئالی که از تهران قدیم ارائه می‌کند با کلیت فیلم همخوانی ندارد و حقه پرده سبز برای اضافه کردن بازیگران به تصاویر قدیمی خوب اجرا نشده. 

5) نمک ذاتی بازیگران
گاهی فراتر از چیزی که روی کاغذ نوشته شده و تکنیک اجرای بازیگر، چیزی به‌نام نمک ذاتی می‌تواند گره‌گشای کار باشد که بهرام افشاری و هادی کاظمی به‌خوبی از آن برخوردار هستند برای همین دست به دامن صداسازی، زد و خورد و شلنگ تخته نمی‌شوند و اجازه می‌دهند همه چیز چون سرجای خودش هست به اندازه جلو برود. درعین حال سید جواد هاشمی و در نیمه دوم فیلم ایمان صفا، بازی‌های موفقی ندارند و هر وقت حضور دارند فیلم از نفس می‌افتد. 
باید منتظر بمانیم و ببینیم در ادامه این موفقیت اولیه، «فسیل» می‌تواند رکورد فروش را بزند یا نه؟