ابوالحسن نجفی در کتاب «غلط ننویسیم» در توضیح «بِلیت» آورده است: بلیت به معنای «تکه کاغذ چاپ‌شده که خریده می‌شود هنگام ورود به سینما و تماشاخانه و یا وسایل نقلیه و جز این‌ها ارائه می‌شود.» این کلمه از واژه billet فرانسوی از طریق زبان روسی گرفته شده است و بهتر است که با حرف «ت» و به صورت بلیت نوشته شود و نه بلیط.

در ضبط فرهنگ لغت دهخدا از «بلیت» آمده است: [بِ](فر اِ) چک برات. تکه کاغذ یا مقوا که بر روی آن مشخصاتی از قبیل بها و تاریخ و محل استفاده چاپ شده باشد برای ورود به تماشاخانه (سینما، اتوبوس، قطار راه‌آهن و غیره. پته. بلیط.»

نجفی همچنین با تأکید بر این‌که املای غَلْتَک صحیح است و نه به صورت غلطک، در توضیح به غلتیدن ارجاع داده و نوشته است: «این واژه فارسی است و با «ت» نوشته می‌شود و نه با «ط»: « در سوراخ من هزار دینار بود... بر آن می‌غلتیدمی و شادی دل و فرحِ طبعِ من از آم می‌افزود» (کلیله و دمنه)

بنابراین بهتر است که همه مشتقات و ترکیبات این فعل را نیز با «ت» بنویسیم: غلت، غلتان، غلتنده، غلتیده، غلتاندن، غلت زدن، غلت خوردن، غلتک، و جز این‌ها: «به کرانه جیحون رفتم و دوستی را بگفتم تا دست و پای من ببست و برفت. آنگه خویش را بغلتانیدم و به آب در افکندم تا مگر غرق شوم» (شرح التعریف)

غلتک . [ غ َ ت َ ] (اِ مرکب ) غلطک.  چوبی گرد و میان سوراخ بالای چاه که ریسمان دور آن می‌چرخد و کمک آن آب را آسان از چاه می‌کشند. ||چوب گرد و میان سوراخ که پایه ارابه کنند. || سنگ استوانه‌ای محکم که روی پشت بام می‌گردانند تا محکم شود. || ماشینی برای صاف کردن سطح خیابان‌ها و جاده‌ها. || وسیله‌ای که روی زمین‌های شخم‌زده می‌کشند تا صاف شود.

- روی غلتک افتادن؛ به راه افتادن

مرتب شدن. روبراه شدن.