آخرین خبر/ "کتاب او یافت مرا" روایت من است از پیاده روی اربعین با همراهی گروهی از فعالان فرهنگی کشور، اما به اضافه کمی مزاح و طنز که شاید هرکسی با خواندن این کتاب بخندد، اما من رسماً در جریان این کار اشک ام درآمد.

کد تخفیف 50 درصدی:  akhr

جای اولی که اشک ام درآمد، آن جایی بود که باید منِ دانشجوی بی کار، دو میلیون تومان پول نقد جور می کردم و به عنوان وثیقه می گذاشتم در حساب محترم نظام وظیفه تا به من گذرنامه و مجوز خروج از کشور بدهند.
راستی! یعنی ممکن است کسی که قرار است از مملکت فرار کند، به خاطر این دو میلیونی که گذاشته در حساب نظام وظیفه، منصرف شود و برگردد؟ اصلاً بهتر نیست یک همچین آدمی کلاً برود و برنگردد؟ نه خداییش بهتر نیست؟
مواظب باشید که همه جای این کتاب، طنز نیست، شاید گاهی هم لازم بوده چیزی گفته شود تا بگریاند. البته شاید... شما باز هم اعتماد نکنید. حتی ممکن است وسط گریه ها ناگهان چیزی بخوانید که به خنده بیفتید و برعکس! من چیزی به گردن نمی گیرم، از الآن گفته باشم!

بخشی از متن کتاب او یافت مرا 
اول بار که گفتم می خواهم سفرنامه ای از کربلایی که رفته ام، بنویسم، همه دوستان و آشنایان خوش شان آمده بود و تشویقم می کردند؛ یعنی همین طور هندوانه بود که کامیون کامیون می رفت زیر بغلم!
اما تا حرفم را کامل می کردم و می گفتم که این کتاب را می خواهم به بیان طنز بنویسم، خیلی ها لب می گزیدند و به فکر فرو می رفتند، اول می گفتند: "جدی؟"
بعد می گفتند: "آخه یه جوریه! می دونی..." و با گفتن این جمله تیر خلاص را می زدند که: "خب، چرا جدیشو نمی نویسی؟".
این جا بود که هندوانه ها می افتادند و فَوقع ما وقع! 
اما حقیقت این است که راست می گفتند! طنز نوشتن درمورد یک واقعه مذهبی عظیم -آن هم پیاده روی اربعین- واقعاً یک جوری است! خیلی سخت است سفری شبیه به این را به طنز بکشی درحالی که مواظبی به وادی تمسخر و هتک حرمت ها نیفتی.
اما من همیشه برایم جای تأمل بود که چه احادیث و روایات قشنگی درمورد شادی و شوخی داریم در اسلام! 
یکی اش همین حدیث زیبا از امام صادق (ع) که: «اَلمُؤمِنُ دَعِبٌ لَعِبٌ و َالمُنافِقٌ قَطِبٌ غَضِبٌ»؛ یعنی مؤمن، شوخ و شنگ است و منافق، اخمو و عصبانی!
من خواستم همین را به تصویر بکشم. خواستم مدلی از یک زندگی پویای شادِ دارای معرفت را نشان بدهم.
شادی ای که ناشی از شعور و فهم است، و شادی ای که برخاسته از توجه و بیداری است، در برابر شادیِ شکل گرفته از مستی و بی خبری، خواب و غفلت... . 
هرکسی اردوی جنوب رفته باشد، می فهمد من چه می گویم. هرکسی در هیئت ها سینه زده باشد، می فهمد من چه می گویم. هرکسی در بین الحرمین نفس کشیده باشد، می فهمد افسرده کسی است که حسین (ع) را ندارد؛ اشک برای حسین (ع)، نه افسردگی، که حیات روح است.
اصلاً اشک برای امام حسین (ع) عزیزمان، خودش یک بسته داروی ضدافسردگی است... . 

پیاده روی اربعین هم از همین جنس هاست. ترش و شیرین است، سخت و نرم است، اما زشت و زیبا نه! همه چیزش زیباست. «ما رأیت الا جمیلاً»! زشت ندارد. گریه هایش زیباست، خنده هایش زیباست، همه چیزش زیباست. ما رأیت الا جمیلا!