قدس آنلاین/ « همه مأجوران اربعین » عنوان یادداشت روز در روزنامه قدس به قلم آیت‌الله دکتر محمدهادی عبدخدایی(عضو مجلس خبرگان رهبری) است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

 برای جامانده‌های اربعین 
 
اربعین حرکتی مردمی، الهی و بافضیلت است در مقابل الحاد و سکولاریسم. در این حرکت؛ کوچک و بزرگ، مرد و زن، پیر و جوان فرقی ندارد. اربعین نمادی از استقامت به درگاه خداست. پیگیری هدف و آرمان الهی است. یعنی امام زنده است و با شهادت او از بین نمی‌رود بلکه فروغش بیشتر از گذشته به انسان‌ها می‌رسد و ارادتمندانش به او وفادار هستند. 

جابر هم به این وسیله وفاداری خود را اثبات کرد. از این رو یکی از پنج علامت مؤمن در روایت امام عسکری(ع)، زیارت سیدالشهدا(ع) در روز اربعین است. زیارت اربعین یعنی وفاداری به آرمان ابی‌عبدالله الحسین(ع)، یعنی فراموش نکردن او.
تشرف جابر به زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین در شرایط خاص و بااهمیتی انجام شد. هنگامی که قدرت امویان چون کابوس در صحرای کربلا سایه افکنده بود و مأموران خون‌آشام او تشنه آشامیدن خون مظلومی بودند، این مرد کهنسال که عمری در محضر رسول اکرم(ص) بود و در ۲۱ جبهه نبرد شرکت کرده بود، بدون تأمل با عده‌ای از تابعین به زیارت امام حسین(ع) شتافت تا اربعین را درک کند. حرکت جابر که یکی از خواص و برگزیده اصحاب‌ امیرالمؤمنین(ع) بود اهمیت اربعین را می‌رساند. اگر چه او با عده‌ای اندک حرکت کرد ولی موجی ایجاد شد که امروزه میلیون‌ها نفر حرکت او را تعقیب می‌کنند و راه او را ادامه می‌دهند. 
حرکت عظیم اربعین حسینی آغاز شده است. جمعیت فراوان حاضر شده در آن گویای عشق مردم به دین، جهاد و رشادت است. عده‌ای که توفیق بیشتری دارند، مشرف می‌شوند ولی عده‌ای هم با اشکی بی‌جان و چشمی گریان آن‌ها را بدرقه می‌کنند. اما آن‌ها هم بدانند که مأجور هستند. مشابه آن را خدای متعال در قرآن کریم و در ارتباط با جهاد بیان فرموده است. عده‌ای خدمت پیامبر اکرم(ص) شرفیاب می‌شدند و می‌خواستند به جنگ بروند اما از نظر مالی و جسمی ضعیف بودند. در آیه ۹۲ سوره توبه آمده است: اشکالى نیست بر آنان که چون نزد تو آمدند تا آنان را براى شرکت در جبهه بر مرکبى سوار کنى. گفتى: چیزى نمى‌یابم که شما را بر آن سوار کنم و آنان از نزد تو برگشتند، در حالى که چشمانشان از اندوه، اشکبار بود که چرا چیزى ندارند که خرج جهاد کنند. بر این گونه فقیرانِ عاشق جهاد، براى نرفتن به جبهه گناهى نیست و قرآن آن‌ها را معذور و مأجور می‌دارد. معذورند زیرا قدرت و توان رفتن به جبهه را ندارند و مأجورند زیرا حسرت بر دل دارند و نیتشان خالص است. خداوند نیز برای آن خلوص نیت به آن‌ها اجر می‌دهد. نیت نقش اساسی در کار‌های انسان دارد. 
در خطبه ۱۲ نهج‌البلاغه درباره اهمیت نیت نکته‌ای بیان شده است. پس از پیروزى امام علی(ع) در جنگ جمل، یکى از اصحاب امام(ع) گفت: دوست داشتم برادرم با ما بود و می‌دید چگونه خدا تو را بر دشمنانت پیروز کرد. حضرت پرسید: آیا فکر و دل برادرت با ما بود و نیت شرکت در جنگ را داشت؟ گفت: آرى. فرمود: پس او هم در این جنگ با ما بود، بلکه با ما در این نبرد شریک است. آن‌هایى که حضور ندارند، بلکه در صلب پدران و رحم مادران هستند، ولى با ما هم‌عقیده و هم‌آرمان‌اند.
نیت اهمیت بسیاری دارد. در کنار آن معرفت، آرمان و اهداف امام حسین(ع) و دیگری عمل به دستورات حسینی مهم است اما معرفت در صدر همه آن‌هاست.
در زیارت اربعین که این روز‌ها خوانده می‌شود می‌خوانیم: «بَذَلَ مُهجَتَهُ فیکَ لِیَستَنقِذَ عِبادَکَ مِنَ الجَهالَهِ وحَیرَهِ الضَّلاله» یعنی سلام بر حسینی که خون خود را در راه تو نثار کرد تا بندگانت را از جهالت و سرگشتگىِ گمراهى برهاند و در راه تو کوشید تا به شهادت نائل شد. از اهداف مهم امام حسین(ع) طبق این گفتار بیرون آوردن مردم از جهل بود زیرا عمده مردمی که در مقابل ایستادند گرفتار نفهمی، نادانی و جهالت بودند.
امام حسین(ع) می‌خواهد ملت مسلمان رشید و بابصیرت باشند. نادان فکر نکنند و نادان نباشند و تحت القائات دشمن قرار نگیرند. مسلمان باید بصیر بوده و بینش داشته باشد. امام حسین(ع) شهید شد تا مردم بینش پیدا کرده و حقیقت را درک کنند.
فردی که تابع امام حسین(ع) است و او را دوست دارد، به دستورات حضرت هم عمل می‌کند.