این کتاب با نام عربی «امراه تمشی فی داخلی» که برگرفته از یکی از شعرهای اوست به فارسی روان در ۱۶۸ صفحه برگردان شده و مجموعه‌ای از آثار عاشقانه، سیاسی و اجتماعی شاعر را در بر می‌گیرد.

نزار قبانی در عین پیشرو بودن و تلاش برای بیان مضامین و اندیشه‌های امروزین، مشربی صوفیانه داشت و به عرفان ایرانی بسیار عشق می‌ورزید. او به مذاهب مختلف، احترام می‌گذاشت و در شعرش از نمادهای شیعی نیز بهره می‌برد.

این شاعر سوری در آثارش عشق به اندیشه‌های عطار، مولانا و ابن عربی را نشان می‌دهد و با آنکه دیپلمات بوده و سال‌ها در کشورهای غربی زیسته اما بر خاستگاه شرقی خود تاکید زیادی دارد.
او عاشقانه نویسی را به عنوان زمینه سرودن برگزیده اما در لابلای این گفتمان، عقیده و ایده‌های خود را بیان و از دوری انسان‌ها گلایه می‌کند، از استبداد جهان عرب می نالد و حاکمان را به باد انتقاد می‌گیرد.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

قهر کن هرجور که می‌خواهی!
احساساتم را جریحه دار کن،
بزن گلدان‌ها و آینه هارا بشکن!
مرا به دوست داشتنِ دیگری متهم کن
هر چه می‌خواهی بکن

هر چه می‌خواهی بگو!
تو مثل بچه‌هایی، محبوبِ من!
که دوستشان داریم،
هرقدر بد باشند!
قهر کن!
حتی وقتی که می‌خروشی هم خواستنی هستی
خشمگین شو،
اگر موج نبود، دریا هم نبود
مثل رگبار، توفانی شو
قلب من همیشه تورا می بخشد..