فرهیختگان/  « فقر فرهنگی نه! دنبال فقر سرگرمی باشید » عنوان یادداشت روزنامه فرهیختگان به قلم هومن جعفری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

 
به لطف خدا یک بار دیگر این فرصت دست داد جامعه شبه‌روشنفکری مقیم فضای مجازی فرصتی پیدا کند تا فروپاشی جامعه و فرهنگ و اخلاق و تمدن را با لذت وصف‌ناشدنی «من که گفته بودم»وار، داد و فریاد کند. دلیل؟ اینکه تعدادی از هموطنان به استقبال رونالدو رفتند و دنبال اتوبوسش دویدند و عده‌ای دیگر در استقبال از او در هتل را شکستند و عده‌ای هم کماندووار از صخره‌ها، تپه‌ها و دره‌ها بالا رفتند که خود را به پشت هتل برسانند و خب این هم که معنایش مشخص است. اگر هزار نفر دنبال اتوبوسی بدوند، یعنی 85 میلیون ایرانی در همه ابعاد و زمینه‌ها باخته‌اند. اگر چند نفر از کوه یا صخره‌ای بالا بروند، یعنی 85 میلیون از چاهی پایین رفته‌اند و اگر عده‌ای برای ورود به هتل زیادی جوگیر شوند و شیشه یا دری بشکند، دیگر تمام است و تمدن کوروش و داریوش و هخا و هوخشتره، تلنگش درآمده و دیگر هیچ راهی باقی نمی‌ماند!
با عرض احترام و معذرت و کسب اجازه از این عزیزان، با فرمایشاتی که مطرح کرده‌اند مخالفم. مخالفت من از این باب نیست که دویدن مردم دنبال اتوبوس یا تپه‌نوردی آن چند عزیز دارای آمادگی بدنی بالا و همچنین شکاندن یا پکاندن در و دیوار هتل، امر بسیار خوبی بوده. مشخصا پاسخ منفی است و هر عقل سلیمی این نوع رفتارهای جوزده و تابع جو و تب تند هواداری را تایید نخواهد کرد. با این همه باید یادآوری کرد که تعبیر فروپاشی فرهنگ یک ملت به علت رفتار چندهزار نفر کاملا غلط است، حتی اگر اینجا از کشورهای کم‌جمعیت حاشیه خلیج‌فارس بود هم رفتار دو، سه‌هزار نفر را نباید به پای کل آن ملت نوشت. می‌شود این نوع رفتارها را تحلیل کرد و اما تقبیح کردنش به این گستردگی و صدالبته تعمیم دادنش به 85 میلیون جمعیت، منصفانه به‌نظر نمی‌رسد.
 بیایید کمی با هم درمورد آنچه رخ داد صحبت کنیم. 
1-  اول اینکه هرکسی که برای تماشای رونالدو رفت، چه او را دید و چه ندید، چه از صخره و تپه بالا رفت یا نرفت، چه از فرصت استفاده کرد و فالووری گرفت یا نگرفت یا دیده شد یا نشد یا به خواسته‌اش رسید یا نرسید، نوش جانش. بزرگ‌ترین ستاره فوتبال به ایران آمده و این نوع رفتار، آنقدرها که دوستان می‌فرمایند نه عجیب است و نه نیاز به محکوم شدن دارد. رونالدو یکی از بزرگ‌ترین فوق‌ستاره‌های تاریخ فوتبال است و همین حالا هم یکی از پردرآمدترین‌ها و طبیعتا یکی از پرفالوورترین ستاره‌های شبکه‌های اجتماعی. برای دو دهه این آدم افتخارات را درو کرده و به موفقیت‌هایی رسیده که برای خیلی از ورزشکاران بزرگ حتی قفل است. اینکه دو، سه هزار نفر به استقبالش بروند اصلا عجیب نیست. من روزنامه‌نگار یادم هست چند برابر همین جمعیت به فرودگاه مهرآباد آمده بودند تا از حسین رضازاده که قهرمان جهان شده بود، استقبال کنند. تازه آن‌موقع شبکه‌های اجتماعی هنوز در بدو تولد بودند و شاید به زور فیسبوکی چیزی درحال قد علم کردن بود. یادم نمی‌رود رضازاده را با چه بدبختی و بیچارگی و مصیبتی از ورزشگاه بیرون کشیدند تا طفلک به خانواده‌اش برسد. یادم نیست برای اسکار گرفتن اصغر فرهادی در بازگشتش به ایران هم همین اندازه فرودگاه شلوغ شد یا نه، اما یادم هست تیم ملی در زمان بلاژویچ چه می‌برد و چه می‌باخت، همیشه چندهزار مستقبل در فرودگاه مهرآباد داشت که می‌خواستند با آن مرحوم و آن همه ملی‌پوش معروف، عکسی به یادگار بگیرند. مردم دوست دارند از چهره‌های محبوب اسقبال کنند. برای رونالدو دو تا سه‌هزار مستقبل اصلا زیاد نیست!
2- گله می‌شود چرا مردم دنبال اتوبوس دویده‌اند. حق دارید نباید می‌دویدند. منتها مسئولانی ندارند که سکویی تدارک ببینند و مردم دوطرفش بایستند و برای اتوبوس درحال حرکت دستی تکان بدهند و خلاص. مردمی که سازماندهی نمی‌شوند، رفتار سازماندهی‌شده‌ای نیز از خود به نمایش نمی‌گذارند. از مسئولان باید گله کرد که چرا حواس‌شان به چنین جزئیاتی نبوده و نیست. هیچ وقت هم نیست. سر مردم چیزی را خراب نکنید. گله‌ای هست از مدیران داشته باشید. 
3- چندی پیش بود که دعوت یک یوتیوبر آمریکایی، نیویورک، کعبه آمال دوستان روشنفکر را چنان به لرزه درآورد که هنوز یادآوری خاطراتش لرزه به تن رئیس پلیس این شهر می‌اندازد. او تصمیم گرفت به طرفدارانش یک کنسول بازی هدیه بدهد، بنابراین فراخوانی گذاشت و از هوادارانش خواست در یکی از میادین شهر جمع شوند. نتیجه فاجعه‌بار بود. حضور پرتعداد مردم و دعوا بر سر دستگاه‌های محدود، علاوه‌بر شکسته شدن شیشه بسیاری از مغازه‌ها و آسیب به اموال عمومی و خصوصی به بازداشت نزدیک صدنفر نیز منجر شد. آنجا کسی فریاد مرگ ارزش‌های آمریکایی و نابودی فرهنگ را سر نداد که چرا برای یک دستگاه کنسول چندصد دلاری، چهره شهری در آمریکا باید در شبکه‌های اجتماعی مخدوش شود. در همه‌جا آدم جوگیر پیدا می‌شود. باور کنید این عزیزان همه‌جا حضور دارند.
4- فقر فرهنگی داریم؟ احتمالا داریم. می‌خواهیم مطمئن شویم؟ بله. تیراژ کتاب‌ها را بررسی کنیم. وضعیت رفتار شهروندان با فرودستان را مورد تحقیق قرار دهیم. ببینیم میزان دستیابی کودکان فقیر به وسایل آموزشی رایگان چگونه است. فقر فرهنگی را با هر چیزی نمی‌توان سنجید. دویدن تعدادی هوادار دنبال یک اتوبوس، دلیلی برای فقر فرهنگی یک جامعه نیست. تیراژ کتاب‌ها اما دلیل خوبی است. وضعیت کتابخانه‌های عمومی می‌تواند ملاکی برای مطالعه و پژوهش باشد. اینکه چند نفر از یک دیواره خاکی بالا بروند می‌تواند ملاکی برای سنجش آمادگی جسمانی باشد نه فقر فرهنگی!
فقر سرگرمی داریم. فقر چهره‌های بزرگ داریم. فقر عادی شدن حضور چهره‌های بزرگ ورزشی در ایران را داریم. بحثی نیست اما آدرس درستی نیست اگر دویدن تعدادی هموطن دنبال یک اتوبوس را به چیزهایی ربط بدهیم که به عقل جن هم نرسد.