همشهری/ « عصاره جمهور » عنوان یادداشت روزنامه همشهری نوشته علی مهدیان است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

سبک اقدام آقای رئیسی تا امروز جلب خوش‌آمدهای زودگذر نبوده، نه پول‌پاشی‌های مقطعی، نه تلاش برای رأی جمع کردن برای دور بعدی، تا جایی که عده‌ای خیال می‌کردند او ناامید است از رأی آوردن. نه، نظام محاسبات او با دیگران فرق می‌کند. خدا کند بر این منوال بماند، مردم می‌ترسند، کم ندیده‌اند آدم‌های خوبی که با چهارتا رأی و فالوور تبدیل شده‌اند به عناصر عوامگرا و یادشان رفته که هر چه دارند از محور اصلی ایمان مردم است.
قصه نماز شب آقای رئیسی در هواپیما هم یک پیام جدی داشت به همه مردم و آن اینکه هر چه موفقیت در صحنه بین‌المللی داریم و به‌دست آورده‌ایم از شکست اراده آمریکا، از درگیر کردن دشمنان به‌ خودشان، از شکستن دیوارهای تحریم و پذیرفته شدن در تعهدات فرامنطقه‌ای و منطقه‌ای، همه‌اش محصول همین ارتباط و اتصال با خداست.
این ریا نیست؛ این فرهنگسازی‌ است. این ایجاد تصویر درست از مدیری است که مردم‌سالاری را با طعم عمیق ایمان و توحید می‌فهمد. امام‌(ره) در 40حدیث خود می‌گوید:
«بدان که «ریا» عبارت از نشان دادن و وانمود کردن چیزی از اعمال حسنه یا خصال پسندیده یا عقاید حقه است به مردم، برای منزلت پیدا کردن در قلوب آنها و اشتهار پیدا کردن پیش آنها به خوبی و صحت و امانت و دیانت، بدون قصد صحیح الهی.»

و مدت‌هاست که یک مشت نیت‌خوان نادان، باطن خود را حمل بر ظاهر رفتار مدیران معنوی این انقلاب می‌کنند. خدا رحمت کند پشت سر شهیدان  بهشتی، رجایی، حاج‌قاسم و دیگران هم کم از این حرف‌ها نبود.
اتفاقا خیلی اوقات باید امر خیر را علنی کرد. گاهی چه بسا واجب و لازم هم باشد. ویژگی موحدین آن است که کار خیر را پنهان و آشکار انجام می‌دهند:
«قُلْ لِعِبادِی الَّذینَ آمَنُوا یقیمُوا الصَّلاه وَ ینْفِقُوا مِمَّا رَزَقناهُم سِرًّا وَ عَلانِیه مِن قَبلِ أَن یأْتِی یومٌ لا بَیعٌ فیهِ وَ لا خِلالٌ (ابراهیم، 31)
اصل، انجام تکلیف الهی است و اگر باید به همگان یادآوری کنیم که ما قدرتمان منشأش متفاوت است، بگذار بگوییم. بگذار روزی که در حال تلألو و قدرت‌نمایی هستیم همه بدانند قدرتمان از کجاست.
«الَّذینَ ینفِقُونَ أَموالَهُم بِاللَّیلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِیه فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ (بقره، 274)
مسیر حق، مسیری است که از بستر ایاک نعبد و ایاک نستعین عبور می‌کند. صورتش عبادت است و مغز‌ش دعا. و این یعنی همه‌اش عبادت است و همه‌اش دعا. عبادت بروز دعاست و دعا باطن عبادت.
مردم‌سالاری دینی بروز قدرتی است که باطنش ایمان است و اتصال به او و ظاهرش اراده مردم برای تحقق اراده او و اینچنین است که والعاقبه للمتقین.