اعتماد/متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

هربار که هواداران ایرانی فوتبال اقدامی انجام می‌دهند که بازتاب جهانی دارد، عده‌ای «واایرانا»گویان خودشان را به میان گود می‌رسانند و با یک جمع و تفریق ساده به سرعت نتیجه می‌گیرند که ایرانی جماعت همین است و فرهنگ فلان است و تمدن بهمان. آخرین مورد این رویکرد هم از روز دوشنبه شروع شد. وقتی ویدیوهایی از جمعیت هواداران رونالدو در اطراف فرودگاه، خیابان منتهی به محل اقامت و هتل رونالدو منتشر شد. ویدیوهایی که در آن تعدادی نوجوان و جوان در حال دویدن و از تپه بالا رفتن نشان داده شده بودند. 

در چند سال گذشته حضور ایرانی‌ها پایین هتل رونالدو در ایام جام جهانی 2018، حمله کاربران ایرانی به پیج‌های مسی و زایتسف و دیگران و چیزهایی از این قبیل بهانه داده بود دست عده‌ای که به روانشناسی و جامعه‌شناسی مردم ایران اهتمام بورزند! امروز هم این بهانه شده آمدن رونالدو به ایران. 

بحث‌های شکل‌گرفته اطراف آمدن رونالدو به ایران در سه دسته قرار می‌گیرند: یکی آنهایی که می‌گویند ایرانی‌ها فرهنگ درست ندارند و نمونه‌اش همین آسیب رساندن به در هتل است، دوم کسانی که می‌گویند رفتار عده ناچیزی از مردم ایران در قبال رونالدو در همه جای دنیا انجام می‌شود و برای شاهد مثال از دنبال کردن ماشین نیکی میناژ در خیابان‌های لندن توسط طرفدارانش و نمونه‌های دیگر فکت آوردند و دسته سومی که می‌گویند خداوکیلی مساله اصلا اهمیت ذاتی ندارد که بخواهد مورد بحث قرار بگیرد. این دسته می‌گویند رونالدو آدمی مشهور است و عده‌ای تلاش می‌کنند او را از نزدیک ببینند. همین و تمام! 

آنچه در این میان واضح به نظر می‌رسد، این است که به هر حال حتی اگر قرار باشد تفسیری هم صورت بگیرد، نمی‌تواند خیلی سریع به یک گزاره خبری منتج شود، چرا که هم فوتبال و تاثیرگذاری آن مساله‌ای پیچیده است، هم نقش سلبریتی‌ها، هم بحث هویت‌ها و فرصت‌ها، هم پیشینه بلندمدت و کوتاه‌مدت کشور و هم کلی مولفه دیگر. مولفه‌هایی که همه باهم ترکیب شدند و چنین شرایطی را به وجود آوردند. 

بدون شک از دویدن چند صد نفر نوجوان و جوان به دنبال مشهورترین آدم حال حاضر روی کره زمین، نمی‌توان نتیجه گرفت مردم ایران بی‌فرهنگند. نمی‌توان گفت خلایق هرچه لایق. نه تنها این مساله قابل تعمیم به یک جمعیت 90 میلیونی نیست که حتی اقدام آن چند صد نفر هم مذموم به حساب نمی‌آید. نه تنها چند صد نفر که اگر چند هزار نفر بودند هم تفاوتی در اصل مساله ایجاد نمی‌کرد. 

در نهایت یک انتقاد واضح وجود دارد. انتقادی که نوک پیکان آن متوجه مدیران بالادستی، فدراسیون فوتبال و مدیران پرسپولیس است. اینکه می‌شد با توجه به علاقه مردم به دیدن رونالدو مسیری را از قبل مهیا کرد که مردم خیلی شیک و مجلسی در دو طرف آن بایستند و عبور رونالدو را ببینند. می‌شد به جای ذوق‌زدگی و بردن اعضای خانواده برای دیدن رونالدو از نزدیک، به این فکر کرد که در اطراف هتل محوطه‌ای در نظر گرفته شود تا علاقه‌مندان به رونالدو بایستند و خارج شدن این فوق ستاره دنیای فوتبال از ماشین و وارد شدنش به هتل را تماشا کنند.