جام جم/ داشتن یک زندگی زناشویی پایدار، آرزوی هر زن و مردی است که ازدواج می‌کنند اما فقط به واسطه داشتن آرزو، هیچ زندگی مشترکی پایدار نمی‌شود، چراکه پایداری زندگی نیاز به پیش نیازهایی دارد که اگر فراهم نشود، ثبات نیز از زندگی رخت برمی‌بندد.  برای ساختن یک زندگی پایدار، یکی از گام‌ها وقت گذاشتن برای یکدیگر است.
 
اکنون بسیاری از زندگی‌ها به آفت کنار هم بودن ولی با هم نبودن مبتلاست که اگر خواهان یک زندگی بادوام هستیم، باید با آن مقابله کنیم. دست از قضاوت برداشتن، تبدیل به دو گوش شنوا شدن و ساختن فضایی که شریک زندگی‌مان بتواند در آن به راحتی حرف بزند و پنهانی‌ترین احساساتش را بروز دهد نیز یک گام کلیدی دیگر برای داشتن زندگی مشترک پایدار است. سرزنش کردن هم می‌تواند مثل خوره به جان زندگی زناشویی بیفتد. پس قبل از این که اختلافات شدید و پیچیده شود و کار به سرزنش بکشد باید حرف‌های طرف مقابل را شنید و درباره‌شان فکرکرد.
​​​​​​​
باور نسبت به این که در بروز مشکلات، هم زن و هم مرد سهم دارند نیز یک گام جدی برای پایدار سازی زندگی مشترک است. این تصور که ما از هرگونه عیب و نقص مبرا هستیم و هر چه مشکل و ایراد است متوجه همسرماست، بسیار مخرب است. پس شریک زندگی‌مان را دوست خود بدانیم و باور کنیم که اختلاف نظر داشتن به معنی دشمنی او با ما نیست.