بسیاری از افراد با افزایش سن، کاهش تدریجی وزن اما پیشرونده را تجربه می‌کنند. همانطور که گفته شد، افراد مسن با ابتلا به مشکلات سلامتی، دچار کاهش وزن می‌شوند. با این حال، اطلاعات کمی در مورد اثرات کاهش وزن در سالمندان سالم وجود دارد.

اکنون یک پژوهش جدید تلاش کرده است که این موضوع را درک کند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که کاهش وزن در افراد مسن سالم ممکن است با مرگ زودرس و همچنین شرایط محدودکننده زندگی همراه باشد. این می‌تواند به دلیل عوامل مختلفی از جمله بیماری زمینه‌ای باشد که افراد ممکن است از آن بی‌اطلاع باشند.

در این مقاله پژوهشی که نتایج آن در مجله JAMA Network Open منتشر شده، آمده است: بر اساس دانش ما، اهمیت بالینی تغییر وزن در جمعیتی از افراد مسن نسبتا سالم، بدون بیماری‌های محدودکننده زندگی به خوبی ثبت نشده است.

این پژوهش به سرپرستی دکتر منیره حسین از دانشگاه موناش در ملبورن استرالیا انجام شده است. پزشکان برای انجام این مطالعه ۱۷ هزار سالمند در استرالیا که نزدیک به ۷۰ سال سن داشتند و همچنین بیش از ۲۰۰۰ بزرگسال بالای ۶۵ سال در ایالات متحده را معاینه کردند. وزن شرکت‌کنندگان در معاینه‌های سالانه بین سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ اندازه‌گیری و ثبت شد.

در این مطالعه، شرکت‌کنندگانی که به بیماری‌های قلبی عروقی، زوال عقل، ناتوانی‌های جسمی یا بیماری مزمن مبتلا بودند، حذف شدند. همچنین افراد مسنی که به تازگی در بیمارستان بستری شده بودند، کنار گذاشته شدند.

در نهایت، نتایج نشان داد که کاهش وزن بیش از ۱۰ درصد می‌تواند خطر مرگ در مردان و زنان سالمند را افزایش دهد. نتایج به دست آمده عنوان می‌کند، مردان مسن سالم به طور ویژه بیشتر در معرض خطر هستند.

نتایج این پژوهش روی سالمندان سالم نشان می‌دهد که کاهش وزن با افزایش مرگ و میر به دلیل همه علل خاص از جمله افزایش خطر ابتلا به سرطان، بیماری قلبی عروقی و سایر شرایط محدودکننده زندگی مرتبط است و پزشکان باید از اهمیت کاهش وزن به خصوص در میان مردان مسن آگاه باشند.

برخلاف کاهش وزن، افزایش وزن هیچ ارتباطی با شرایط محدودکننده زندگی در میان سالمندان سالم نداشت.

پژوهشگران می‌گویند بررسی کاهش وزن مهم است، زیرا می‌تواند مسائل اساسی را آشکار کند و مداخله زودهنگام می‌تواند خطر مرگ نابهنگام را کاهش دهد.

در پایان این مقاله عنوان شده است، پژوهش‌های بیشتر برای تعیین دقیق‌تر ارتباط بین کاهش وزن و شروع بیماری‌های کشنده مورد نیاز است و اینکه آیا پژوهش‌های بالینی یا آزمایشگاهی می‌توانند افرادی را که مداخله زودهنگام ممکن است برای آنها مؤثر باشد، شناسایی کند؟