قدس آنلاین/ « هند و دوری از میراث فلسطینی گاندی » عنوان یادداشت روز در روزنامه قدس به قلم میراحمدرضا مشرف است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

​​​​​​​حمله بزرگ حماس به رژیم صهیونیستی، دولت مودی را نیز در معرض شوک بزرگی قرار داد. با این حال، برخلاف اغلب کشورهای منطقه که واکنش محتاطانه‌ای در برابر این قضیه از خود نشان دادند، واکنش دولت هند به این رخداد، بسیار سریع و در راستای محکومیت این حمله و اعلام همبستگی با رژیم صهیونیستی انجام گرفت. چنین واکنشی از سوی حزب حاکم بی‌جی‌پی با توجه به تلاش‌های چند سال اخیرش برای برقراری ارتباطی نزدیک با جهان غرب و رژیم صهیونیستی چندان دور از انتظار نبود. با این همه، درپیش گرفتن چنین رویکردی از سوی دولت مودی می‌تواند سیاست خارجی هند را با چالش‌ روبه‌رو کند. 
۱- آرمان فلسطین، میراث فراموش نشدنی گاندی؛ در زمانی که هند هنوز به استقلال نرسیده بود و بحث فلسطین در سطح جهانی در نقطه اوج خود قرار داشت، گاندی در مقاله‌ای با نام «یهودیان» (۱۹۳۸) به‌شدت با اقدامات انگلیس برای تشکیل یک دولت یهود در سرزمین فلسطین مخالفت کرد. گاندی در آن مقاله ضمن همدردی یا یهودیان، مسیحیان را به دلیل نوع برخوردشان با یهودیان مورد سرزنش قرار داد و در عین حال استدلال‌های محکمی را در رد تشکیل یک دولت یهود مطرح کرد. تعلق سرزمین فلسطین به ساکنان اصلی آن یعنی اعراب، استفاده انگلیسی‌ها از زور سر نیزه و انجام این کار به عنوان توجیهی برای اقدامات هیتلر در اخراج یهودیان از آلمان؛ همگی بخشی از این استدلال‌های وی بودند. این مواضع گاندی تا مدت‌ها از سوی جواهر لعل نهرو و اسلاف وی مورد توجه قرار گرفت، به‌طوری‌که «آرمان فلسطین» یکی از ارکان اصلی سیاست خارجی هند را تشکیل می‌داد. باوجود این شرایط، در سال‌های اخیر و در سایه برخی تحولات بین‌المللی همچون فروپاشی شوروی و تشتت مواضع اعراب در قبال اسرائیل، روابط هند نیز با رژیم صهیونیستی نزدیک‌تر شد؛ هر چند حتی دولت مودی نیز برقراری روابط متعادل با دو طرف را مبنای کار خود قرار می‌داد. اما اکنون به نظر می‌رسد مودی این تعادل را کاملاً به نفع اسرائیل برهم زده و با نادیده گرفتن میراث گاندی، احتمالاً موقعیت مخاطره‌آمیزی را در داخل برای خود رقم زده باشد.
۲- آسیب‌پذیری روابط راهبردی هند و اعراب؛ سازش برخی اعراب و اسرائیل در قالب توافقاتی چون پیمان ابراهیم، این امکان را برای دولت هند به‌وجود آورد که روابط راهبردی همزمانی را با هر دو طرف ایجاد کند. همکاری در چارچوب‌هایی همچون «آی۲ یو۲» (هند، ایالات متحده، اسرائیل و امارات متحده عربی) تنها در چنین بستری برای هند امکان‌پذیر شده است. علاوه بر این با توجه به اینکه بیش از ۵۰درصد منابع انرژی هندوستان از منابع غرب آسیا تأمین می‌شود، گسترش روابط راهبردی با کشورهای این منطقه و به‌ویژه اعراب نیز برای دولت مودی جنبه‌ای کاملاً حیاتی دارد. اگر در کنار این‌ها برنامه‌های بلندپروازانه‌ای چون کریدور تجاری -اقتصادی هند، امارات متحده، عربستان و اروپا را قرار دهیم، متوجه خواهیم شد بحران اخیر فلسطین و حمایت بی قید و شرط دهلی‌نو از تل‌آویو تا چه حد می‌تواند بر روند برنامه‌های راهبردی هند در منطقه تأثیرگذار باشد.