خط ساحلی بایا به واسطه مکان آن در منطقه فلگریا هزاران سال در معرض برادیسیسم (برآمدن تدریجی یا فرود بخشی از سطح زمین) بوده است. این خط ساحلی عصر روم در یک چرخه‌ی فرونشست قرار گرفته که ویلا‌های اشراف از جمله کاخ‌های امپراتوران قرن اول تا سوم را در خطر دائمی غرق‌شدن قرار داده بود. برآمدن در قرن دهم آغاز شد و سطح امروزی دریا بیش از ۹.۱۴۴ متر بالاتر از سطح دریا در عصر روم باستان است.

پارک زیردریایی بایا سال ۲۰۰۲ به عنوان یک ناحیه‌ی دریایی حفاظت‌شده قلمداد شد که هم از میراث محیطی و هم از میراث باستان‌شناسی این سایت محافظت می‌کند. دخالت در بقایای باستان‌شناسی، همینطور ماهیگیری، آلوده کردن و حتی شنا کردن در نواحی خاص این منطقه ممنوع است. سایت حمام لاکوس بخش تازه‌ای از پارک است که از سال ۲۰۲۰ به گردشگران و غواصان اجازه مشاهدۀ کف‌سازی‌های زیبای موزاییکی حمام که از کاشی‌های سفید، صورتی، قرمز، سبز، خاکستری و سیاه درست شدند را می‌دهد.

حمام لاکوس نشان‌دهنده‌ی تلاش رومی‌ها برای مبارزه با پدیده فرونشست است. ستون‌های بزرگ در امتداد سرای رومی به صورت افقی قرار داده شده بودند تا به شکل سد در برابر نفوذ آب عمل کنند و کف‌پوش‌ها نیز به شکل مکرر برآمده هستند. البته این تمهیدات در درازمدت اثر نکرد، چون بقایای حمام حالا حدود ۴ متر زیر سطح آب است.