در این طرح از شعرهای شاعران شاخص تا شاعران کمتر شناخته‌شده استفاده شده و البته جای خالی نام بعضی شاعران مطرح و تاثیرگذار هم به چشم می‌خورد. نیما یوشیج، مهدی اخوان ثالث،  محمدرضا شفیعی کدکنی، محمدعلی بهمنی، هوشنگ ابتهاج، قیصر امین‌پور،  فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، حسین منزوی، علی معلم دامغانی، علی موسوی گرمارودی، سیمین‌دخت وحیدی، محمدرضا آقاسی، حمید سبزواری، محمد صالح‌علا، محمد سلمانی، سهیل محمودی، مشفق کاشانی، ناصر فیض، غلامعلی حدادعادل، محمدجواد محقق، حسین زحمتکش، محمدرضا طهماسب، مژگان عباسلو، حمیدرضا برقعی، فاضل نظری، حیدر منصوری، نغمه مستشار، حبیب‌الله چایچیان،  سیدسن حسینی و سپیده کاشانی از  شاعرانی‌  هستند که نامشان در این پویش مطرح شده و شعرشان در سطح شعر مشاهده می‌شود. 

محمد رسولی از مجریان پویش «شهر شعر» این پویش را ارج و قرب نهادن به شاعران و شعرشان و احترام به جریان ادبیات خوانده و درباره انتخاب شاعران نیز اظهار کرده است: هیئت انتخابی تشکیل شد تا خطاها به حداقل برسد چرا که وقتی بازه صدساله را در نظر می‌گیریم طبعا صدها شاعر می‌توانند در این زمانه بگنجند؛ بنابراین ما شاعران را محدود کردیم به بازه زمانی از نیما تا به امروز؛ قاعده دیگر این بود که متولدین دهه ۶۰ به بعد مدت نظر قرار بگیرند. لذا ۱۰۴ شاعر براین اساس مشخص شدند. علاوه بر این وقتی قرار است یک بیت خوب از شاعری انتخاب شود باید نکاتی در آن مدنظر قرار گیرد، بنابراین مواردی را چون اشعار امیدآفرین و یا اشعاری که مناسب برای مخاطب عام و خاص بوده و زودفهم باشند لحاظ کردیم. 

 این پویش با خطاهایی نیز همراه بوده مثلا استفاده از چهره یک سینماگر به جای یک شاعر؛ تصویری به عنوان سهراب‌ سپهری در کنار شعر این شاعر و نقاش منتشر شده که تصویر او نیست بلکه تصویری از «علی‌ قوی‌تن»، کارگردان سینماست که نقش سهراب را در فیلم «رویای سهراب» بازی کرده است.  علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران در توضیح این اتفاق گفته است: دیکته نانوشته غلط ندارد و با توجه به این حجم تولیدات فرهنگی برخی خطاها ممکن است رخ دهد که مثلا عکس بازیگر فیلم سهراب سپهری به عنوان چهره سهراب اکران شد که البته من به بوستان زیباسازی تاکید کردم که حتما خروجی‌های کار را یک بار به صورت دقیق چک کنند.

همچنین در کنار انتخاب بعضی نام‌ها، انتخاب برخی از شعرها در فضای مجازی با واکنش‌هایی همراه شده است؛ مثلا شعر فروغ «و در شهادتِ یک شمع/  راز منوّری است که آن را / آن آخرین و آن کشیده‌ترین شعله، خوب می‌داند» یا شعر حسین بیاتی «دو هفته‌ای است که ظرف نبات من خالی است/ و چای می‌خورم و حسرت خراسان را» یا شعر محمدحسین ملکیان «دیانت بر سیاست چیره شد، آری جهان فهمید/رضا جان است شاه مردم ایران، رضا خان نه!».

این طرح با همراهی و حمایت شاعرانی چون ناصر فیض، علی‌محمد مودب، سعید بیابانکی  و محمود حبیبی کسبی همراه بوده که آن را ایده‌ خوبی خوانده‌اند که رنگ و بوی شهر را تغییر داده و مردم را با شعر آشتی داده و شعر را به میان مردم بازمی‌گرداند. البته مثلا اسماعیل امینی خواهان خط زدن نامش و پایین آوردن بیلبورد شعرش شده بود.