آخرین خبر/ «وقتی عصبانی می‌شوم، فکرم کار نمی‌کند»، «خون جلوی چشمم را می‌گیرد و دیگر نمی‌توانم خودم را کنترل کنم». جملات آشنایی است، نه؟ همه ما خشمگین می‌شویم، اما چرا واکنش‌های شدید داریم و چطور می‌توانیم از این واکنش‌ها پیشگیری کنیم؟ دکتر «کریستوفر میلر» در مقاله‌ای در واشنگتن‌پست به این سوال پاسخ می‌دهد.
فعال‌شدن بخش احساسی مغز هنگام خشم
هنگام خشم بخش احساسی مغز فعال‌   و فعالیت بخش متفکر مغز کمتر می‌شود. مدیریت خشم نیازمند این است که بخش تفکر مغز را دوباره فعال کنیم. هنگام عصبانیت، دو ناحیه احساسی مغز ممکن است بیش از اندازه فعال شوند: بادامه یا آمیگدال که کیفیت احساسات مانند احساس مثبت یا منفی و همچنین شدت واکنش‌های احساسی را کدگذاری می‌کند و قشر جزیره‌ای یا اینسولا  که نقشه مغزی چگونگی احساس بدن در موقعیت‌های گوناگون را ایجاد می‌کند از جمله آن چه «حس درونی» می‌نامیم.
 نور اپی نفرین، آدرنالین و ...
آستانه خشم افراد متفاوت است. فشار عصبی یکی از دلایل رایج خشم است. فشار عصبی با میزان نور اپی نفرین، نوعی ناقل عصبی  که در بدن ترشح می‌شود مرتبط است. نور اپی نفرین ماده‌ای شیمیایی است که روی مغز تاثیر می‌گذارد و با آدرنالین ارتباط نزدیک دارد. این ماده برای کارهای فکری روزمره ضروری است و وقتی میزان آن مناسب باشد، قشر مخ حدقه‌ای و قشر شکمی میانی پیش‌پیشانی را فعال می‌کند و به ما امکان می‌دهد به‌ شیوه‌های متمرکز و منعطف فکر کنیم. وقتی فشار عصبی افزایش پیدا می‌کند، میزان نور اپی نفرین هم بالا می‌رود و شروع به فعال‌سازی بخش احساسی مغز می‌کند. با غیرفعال شدن قشر شکمی میانی پیش‌پیشانی، بخش احساسی تفسیر شرایط را بر عهده می‌گیرد. بنابراین، بیشتر در حالت ستیز قرار می‌گیریم که توانایی‌ واکنش منعطف را محدود می‌کند.
 خشم سبب می‌شود به‌جای فکر، اول عمل کنیم
افزایش نور اپی نفرین این پیام را ارسال می‌کند که درباره چیزی باید مشکوک یا نگران باشیم و ما را وادار می‌کند که به‌جای فکر، وارد عمل شویم. فشار برای رهایی از احساسات ناخوشایند باعث می‌شود که کنترل واکنش ناگهانی و سنجش پیامدها برایمان دشوار شود. وقتی مغز این‌‌گونه عمل می‌کند، ما درباره پیامدهای عمل‌مان از قبل فکر نمی‌کنیم، بلکه عمل می‌کنیم و می‌بینیم چه پیش می‌آید. وقتی خشم فروکش می‌کند، سطح نور اپی نفرین پایین می‌آید و بخش تفکر مغز دوباره فعال می‌شود. توانایی همدردی بازمی‌گردد و احتمالا آن موقع است که از آن چه انجام داده‌ایم احساس پشیمانی می‌کنیم و درصدد جبران برمی‌آییم.