جمهوری اسلامی/ متن پیش رو در جمهوری اسلامی منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

بسم‌الله الرحمن الرحیم
تمام تحرکات ما آدم‌ها ریشه در فرهنگ دارند. اگر کسی اهل محبت کردن به دیگران است، این کار او نشان‌ دهنده برخورداری وی از فرهنگ سعه ‌صدر و رواداری است. اگر تندخو، بداخلاق و اخمو است، این برخورد او نشانه فقر فرهنگ بزرگ‌‌منشی اوست.
رفتارهای اجتماعی هم همینطورند. احزاب، جمعیت‌ها، گروه‌ها، جناح‌ها، اقوام و حتی پیروان مذاهب اگر مروج زبانی و عملی انصاف، گذشت و خوش‌بینی یا لااقل واقع‌نگری باشند، این نشانه کارنامه فرهنگی آنهاست و اگر دچار فقر فرهنگی باشند، بی‌انصافی، انتقام ‌جوئی و بدبینی جای آن صفات نیک را می‌گیرند و جامعه را به سوی اختلاف و درگیری و دوقطبی یا چندقطبی شدن می‌برند.
به همان اندازه که اگر مخالف کسی باشی باید در کارنامه او زشت و زیبا را از هم جدا کنی و درباره هر یک از آنها قضاوت جداگانه متناسب با آن را داشته باشی، وقتی موافق او هستی هم باید همین روش را بکار ببندی. ضرب‌المثل معروف و مطرح در ادبیات عرب که می‌گوید: «حُبُّ الشیئَ یُعْمِی ویُصِم» و در ادبیات فارسی با این بیت وحشی بافقی ترجمه شده است که «اگر بر دیده مجنون نشینی، به غیر از خوبی لیلی نبینی» همین نکته را با زبان لطیف شعر گوشزد می‌کند. اینهم یک فرهنگ است که اگر در روابط محدود عاشق و معشوق خلاصه شود ممکن است زیانی نداشته باشد ولی وقتی از این محدوده عبور می‌کند و به تمایلات اجتماعی کشانده می‌شود قابل قبول نیست، زیرا تغییر واقعیت موجب زیان‌های بزرگ اجتماعی و انحراف جامعه از مسیر منافع ملی و مصالح عمومی خواهد شد.
این انحراف هنگامی زیانبارتر خواهد شد که موضوع قضاوت و نظر دادن به عرصه سیاسی و به ویژه حکومتی مربوط باشد. طبیعی است که هر دولتی طرفداران و مخالفانی دارد که در موارد مختلف با موضعگیری‌های خود حمایت یا مخالفت خود با آن دولت را اعلام می‌کنند. تا اینجای کار، امری عادی و مرسوم است ولی آنچه مهم است و به مصالح عمومی و منافع ملی مربوط می‌شود انطباق این موضعگیری‌ها با واقعیت‌هاست. بعضی از ما فعالان سیاسی یا رسانه‌ای و یا حتی افرادی از اقشار دیگر عادت داریم آن را که می‌پسندیم در تمام زمینه‌ها مورد تایید و حمایت قرار دهیم و از کنار عیب‌ها و نقص‌ها و عملکردهای نادرستش عبور کنیم. عکس این عادت را در مورد کسانی داریم که قبولشان نداریم و به همین دلیل که مورد پسندمان نیستند هیچیک از امتیازاتشان را نمی‌بینیم و حتی کارهای خوبشان را زشت و ناروا جلوه می‌دهیم. این، یعنی فقر فرهنگی در بخش ارزیابی عملکردها و قضاوت درباره دیگران. انسان با فرهنگ کسی است که در مخالفت‌ها و موافقت‌هایش فقط حق را معیار قرار دهد و از دخالت دادن حب و بغض‌ها پرهیز کند.
کسانی که با فرهنگ موافقت آشنائی دارند، اجازه نمی‌دهند علاقه آنها به این و آن موجب ندیدن زشتی‌ها و نشنیدن موضعگیری‌های نادرست افراد مورد علاقه‌شان شود. توصیه‌های اکید دینی درست عکس چنین حالتی را به ما گوشزد می‌کنند. از امام صادق علیه‌السلام روایت است که آن حضرت فرمودند: «احَبُّ اخوانی الَیَ مَن اهدى الَیَ عُیوبی» بهترین دوست من کسی است که ایرادهایم را به من گوشزد نماید. و حضرت علی علیه‌السلام فرموده‌اند: «صدیقک من صَدَقَک لا من صدّقک» دوستان واقعی شما کسانی هستند که نظر خود را با صداقت به شما می‌گویند نه افرادی که برای خوشامدتان هرچه شما بگوئید همان را تصدیق و تایید می‌کنند. اینست فرهنگ موافقت که متاسفانه جامعه ما از فقدان آن رنج می‌برد.
اینکه یک امام جمعه مشکلات اقتصادی را در یک دولت نتیجه بی‌کفایتی مسئولان بداند و در دولت دیگر همان مشکلات و حتی شدیدتر از آن را نعمت الهی قلمداد کند و به مردم بگوید با صبر و خواندن نماز جعفر طیار آن را تحمل کنید، نشانه اینست که ما نه از فرهنگ مخالفت برخورداریم و نه با فرهنگ موافقت کاری داریم بلکه فقط حب و بغض‌هایمان را معیار قضاوت‌هایمان قرار می‌دهیم. وقتی در بالاترین مراتب حکمرانی چنین روشی اِعمال می‌شود، ما حق نداریم از مردم عادی گله‌مند باشیم که چرا به فرهنگ موافقت و مخالفت پای‌بندی نشان نمی‌دهند این، خون کثیفی است که ما خودمان به نام دین در رگ‌های جامعه به جریان درآورده‌ایم در حالی که روح دین خدا از این کار ما بیزار است.
برای برخورداری از حکمرانی سالم به ترویج فرهنگ مخالفت و موافقت نیاز مبرم داریم. این واقعیت انکارناپذیر را باید همه قبول کنیم که تفسیر سلیقه‌ای ما از اسلام، جامعه را به بیراهه می‌برد. باید به اسلام ناب محمدی برگردیم تا از این گرداب هولناک نجات پیدا کنیم.