صبح نو/متن پیش رو در صبح نو منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

پس از برگزاری همایش چهار هزار نفری مبنا حالا می‌توان دید که جریان‌های خارج از سازه‌های دارای بدنه اجتماعی در اصولگرایان که به‌نوعی جاماندگان از قطار تحولات سیاسی سال‌های اخیر هستند، اکنون ابراز حضوری نیمه انتخاباتی و کم رونق دارند. جریانی موسوم به «شریان» که می‌توان آن را دارای شباهت هایی با جبهه پایداری دانست، با تشکیل مجامعی کم رونق سعی در رسیدن به پایه اجتماعی مانند مبنا دارد.
گردهمایی نیمه انتخاباتی «شریان» با وجود تبلیغات فراوان، با عدم استقبال مردمی مواجه شد. این مراسم که غروب شنبه در مسجد امام صادق (ع) میدان فلسطین تهران برگزار شد، از سوی مردم مورد استقبال قرار نگرفت و با جمعیتی حدود صد نفر برگزار شد که همین موضوع علامت سوال بزرگی را روبه‌روی وزن اجتماعی «شریان» قرار داده است. «شریان» که با تلاش‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای سعی داشت وارد کورس رقابت انتخاباتی شود، در اولین تلاش خود فرجامی ندید و استقبال کم مردمی از رویداد انتخاباتی این جریان، برایندی کلی از فراگیری آن را به مخاطبان نشان داد.

«شریان»؛ از هزینه تا فایده
چهره‌هایی نظیر حمید رسایی، میثم نادی، سعید قاسمی، ایزدخواه و ابوالقاسم جراره از جمله افراد طیف «شریان» بودند که در مراسم مذکور حضور داشتند و این جریان که عمر چندانی هم در عرصه سیاست ندارد، در اولین کنش جدی خود، در سال جدید  مراسمی کم‌تعداد و بیشتر شبیه به یک دورهمی مناسبتی برگزار کرد.
البته عدم استقبال از کارزار انتخاباتی «شریان» در اولین رویدادش چند جلوه از راهبردها و نمودار «هزینه و فایده» شریانی‌ها را نشان داد. اولا نمودار هزینه و فایده این رویداد را با توجه به حجم تبلیغات مربوط به آن، می‌توان در ناحیه منفی و ضررده ترسیم کرد و از طرفی می‌توان این برداشت را داشت که علی‌رغم همه هزینه‌ها و تبلیغات «شریان» برای مردمی‌سازی رویدادش، این جریان عمقی در بدنه مردمی انقلابیون ندارد.
دومین اشتباه استراتژیک «شریان» هم این بود که به این مسأله که جریان مقاومت و حماسه‌سازان غزه را نباید در حد مسائل جناحی تقلیل داد، بی‌توجه بودند. آرمان فلسطین برای جامعه ایرانی عزیز و بزرگ‌تر از آن است که دستخوش رفتارهای جناحی قرار گیرد.

دوربرگردان از ائتلاف
در این میان تعبیر اظهارات رسایی در صفحه‌های شخصی‌اش را می‌توان در حضور خلوت و یکی‌درمیان‌‌گونه نشست «شریان» دید. رادیکالیسم و سوپرانقلابی‌گری برخی چهره‌ها این بار کار دست «شریان» داد و آنچه در تصویرسازی اشتباه رسایی از مبنا عنوان شده بود، در واقعیت در نشست شریان نمود پیدا کرد. 
تشکیلات «شریان» که اسفند سال ۱۴۰۱ با حضور مهرداد بذرپاش و امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی، وزیر راه و معاون رئیس‌جمهور آغاز به کار کرد، اکنون در تنگنای سیاسی تلاش می‌کند از انزوای انتخاباتی خود بیرون آید. «شریان» که در واقع همان نسخه به‌روز شده پایداری است، ژست اعتراض به وضع موجود را به شکل عامیانه‌تر و جوان‌پسندانه‌تر در برنامه خود گنجانده است؛ حال آنکه چهره های اصلی آن در دولت سمت دارند. اما پایگاه و عقبه‌اش و از سوی دیگر شعارها و تأکید مبنی بر انتخاب اصلح و نگاه‌شان به تحولات جامعه کانالیزه شده است.
دوربرگردان «شریان» از ائتلاف با اکثریت نیروهای انقلابی حالا دودی‌ است که بر چشم «شریان» می‌رود و اکنون مساله هویتی مهم‌تر از سایر موضوع ها برای شریانی‌ها مطرح است. 

معادله جوان‌گرایی و حزب‌گرایی
اما اولین حضور رسمی «شریان» می‌تواند روزهای سختی را بر این جریان بگذراند.
فاطمه سادات حمیدیان، سخنگوی شبکه راهبردی یاران انقلاب اسلامی (شریان) در گفت‌وگویی چنین عنوان داشته است: «یکی از مهم‌ترین اهداف «شریان» این است که جوانان نخبه و توانمندی را که علی‌رغم سوابق درخشان در حوزه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی، از بدنه مدیریتی و اجرایی کشور کنار گذاشته شده و فرصت و اجازه ورود به این بدنه را نداشته‌اند، حول یک شبکه کارآمد و تخصص‌محور جمع کند.»
از همین اظهارات حمیدیان می‌توان این برداشت را داشت که بخش عظیمی از عدم استقبال از «شریان» را می‌توان به این دلیل دانست که جوانانی که شریانی‌ها از آنها نام می‌برند، تابه‌حال رزومه جدی و ممتازی از خود نشان نداده‌اند. نکته قابل‌توجه اینجاست که برایند نمودار چنین شخصیت‌هایی تا همین‌ حد بضاعت سیاسی و مشارکتی دارد.
مجموعه‌ای از اشتباهات راهبردی، پیشروی «شریان» را کُند کرده و «شریان» که به طیف‌های سیاسی پیشنهاد می‌دهد «امید و مشارکت جوانان را قربانی منافع حزبی نکنند»، خودش حالا با استفاده غیرمتخصصانه از عناوین جوانان هم منافع حزبی و هم همراهی قشر مردمی و جوان را از دست داده است.