حرف زدن درباره خدا از این جهت حائز اهمیت است که می‌تواند بهترین راه برآوردن مهم‌ترین نیازهای کودکان باشد، زیرا کودکان بیش از بزرگسالان خود و اطرافیانشان را نیازمند به تکیه‌گاه قوی و مهربانی می‌بینند که قادر است همه آرزوهای آن‌ها را برآورده سازد.

توجه به خدا و احساس نیاز به او، مایه آرامش روح و روان کودک می‌شود، زیرا این احساس در فطرت و نهاد انسان از کودکی قرار داده شده و طبق فرمایش پیامبر اسلام، کودک مادامی که اطرافیانش او را از پرستش خدا باز نداشته‌اند، دارای فطرت خداپرستی و ایمان است.

برای این‌که کودکان درک صحیحی از خدا داشته باشند، لازم است به آن‌ها اجازه دهید آزادانه درباره خدا گفتگو کنند؛ زیرا بهترین راه ارتقای معنویت در کودکان، راحت و آشکار حرف زدن از خداست. اصل علمی‌ای که اکثر روان‌شناسان آن را تأیید می‌کنند، این است که بگذارید بچه‌ها خود گفتگو را هدایت کنند و عقایدشان را بگویند و بعد با سوال کردن از نظرات شما، موضوع را پی‌گیری کنند.

امام سجاد (علیه السلام) می‌فرماید: «وظیفه پدر و مادر این است که فرزندان را دلالت به خدا کنند (توجه به خدا) که اعم از نماز خواندن است. این‌که از همان سه سالگی امر به سجده کردن فرزند نماید و سپس کلمه «لاالله الاالله» را به او بیاموزد و با ملایمت و آرامی او را در سن هفت سالگی آموزش نماز دهند تا او در 9 سالگی بتواند با وضو نماز بخواند.»

در کتاب«با تو سخن گفتن» خداداد پسری است که طی حادثه‌ای به جنگل می رسد و در آنجا با گیاهان و حیوانات دوست می‌شود و زندگی می‌کند. او که فرقی بین خود و دیگر موجودات زنده می‌بیند به دنبال راه ارتباط صحیح با خداوند مسیری را طی می‌کند تا به جواب برسد…

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

«مگر خدا ما را نیافریده است؟ مگر او به ما روزی نمی‌دهد؟ مگر همه نعمت‌ها را او به ما نداده است؟ مگر نه اینکه او این‌قدر خوب و مهربان است؟ مگر نه ما خوبی‌اش را با دل‌هایمان احساس می‌کنیم؟ حالا چطور باید از او تشکر کنیم؟ چطور می‌توانیم به او بگوییم که دوستش داریم؟

– خب با همان دلت با خدا حرف بزن. او حتماً می‌شنود.

– می‌گویم، با دلم، با زبانم می‌گویم اما احساس می‌کنم که راه بهتری هم باید باشد، راهی که خود او بیشتر بپسندد. راستی! شما چطور با خدا حرف می‌زنید؟»