خراسان/ «سندروم قلب شکسته» که به تاکاتسوبو یا کاردیومیوپاتی هم مشهور است، نوعی مشکل قلبی است که به‌دلیل فشار شدید عاطفی یا اضطراب به وجود می‌آید. این وضعیت متفاوت از حمله قلبی است، اما می‌تواند مشکلات بسیاری در پی داشته باشد و حتی در مواردی کشنده خواهد بود.
  
نقش یک هورمون در این سندروم
در موارد اضطراب‌زا مانند از دست دادن عزیزان یا مصیبت‌های طبیعی، هورمون‌های استرس که کاتکول‌آمین نامیده می‌شوند در بدن تولید می‌شوند و در سطوح سمی تجمع می‌کنند. هنوز عواملی که دقیقا موجب سندروم قلب شکسته می‌شوند، مشخص نشده‌اند، اما به نظر می‌رسد که هورمون کاتکول‌آمین، نقش مهمی در این زمینه دارد.  این هورمون فشار اکسیداتیو در بدن ایجاد می‌کند و موجب تغییرات در سطح کلسیم و جریان خون می‌شود که علایمی مانند درد قفسه سینه و تنگی نفس را ایجاد می‌کند. در طول حمله قلبی، لخته یا انسداد خون مانع جریان طبیعی خون در حفره‌های قلب می‌شود و درد قفسه سینه را رقم می‌زند. در حالی که در سندروم قلب شکسته، استرس نحوه عملکرد قلب را معمولا به‌طور موقت تغییر می‌دهد، در نتیجه همان درد را ایجاد می‌کند.
نحوه درمان سندروم قلب شکسته
حدود ۹ درصد افراد مبتلا به سندروم قلب شکسته، با مرگ مواجه می‌شوند، اما در بسیاری افراد دیگر این عارضه موقتی است. بهبود از سندروم قلب شکسته معمولا چند هفته طول می‌کشد، اما در برخی موارد مشکلات قلبی طولانی‌مدت مشاهده شده است. درمان این سندروم به تشخیص زمان آن بستگی دارد که قدری چالش‌‌بر‌انگیز است و درمان آن از طریق دارو انجام می‌شود، نه جراحی.
عواملی که موجب سندروم قلب شکسته می‌شود
نمونه محرک‌های فیزیکی که با سندروم قلب شکسته در ارتباط‌ هستند، عبارت‌اند از: ضربه‌های روانی و عاطفی شدید (تروما)، جراحی، حمله‌های آسم یا بلایای طبیعی، بیماری‌هایی که بر سلامت رگ‌های خونی تاثیر می‌گذارد، شرایط مزمن مانند افسردگی و ابتلا به دیابت، برخی داروهای ضدافسردگی و داروهای شیمی‌درمانی، شرایط روان پزشکی خاص، تغییرات هورمونی و اختلالات ژنتیکی.
بهبود سندروم قلب شکسته
حدود ۹۰ درصد افرادی که به سندروم قلب شکسته مبتلا می‌شوند، طی ۴ تا ۸ هفته بهبود می‌یابند، اما در برخی افراد این دوره بسیار طولانی‌تر و حادتر است. این افراد معمولا از شرایط پزشکی پیچیده‌ای رنج می‌بردند. از عوامل مهمی که سبب این سندروم می‌شود، اضطراب روانی و فیزیکی است. بنابراین مدیریت اضطراب و فشارهای روانی در جلوگیری از ابتلا به این سندروم نقش مهمی دارد.
برای نوشتن این مطلب از «ایندیپندنت فارسی» کمک گرفته شده ‌است