خراسان/ حتما شما هم وقتی می خواهید شروع به نوشتن داستان کنید  اول از خودتان می‌پرسید از کجا شروع کنم؟معمولا نویسنده های حرفه ای در جواب این سوال به کسانی که در آغاز راه داستان نویسی هستند پیشنهاد می دهند از «توصیف یک صحنه» شروع کنید. بنابراین می توانیم سراغ زمان و مکان وقایع و ماجراهای داستان مان برویم چون باید به مخاطب قدم به قدم اطلاعات بدهیم و بگوییم که داستان دارد در چه موقعیتی اتفاق می افتد و پیش می رود. حالا وقت آن است این صحنه پردازی و توصیف های کلّی و جزئی را طوری پیش ببریم که مخاطب بتواند با شخصیت اصلی آشنا بشود و هر چه بهتر او را بشناسد. گاهی ممکن است بعضی از نویسنده ها این توصیف ها و صحنه پردازی ها را زیاد از اندازه ادامه بدهند. مخاطب در چنین وضعیتی از خواندن ادامه  داستان حوصله اش سر می رود و احساس خستگی خواهد کرد. و گاهی ممکن است نویسنده ای برای پرهیز از توصیف های بیش از اندازه، آن قدر مختصر و کوتاه صحنه پردازی کند که مخاطبِ داستان نتواند به خوبی موقعیت داستان و زمان و مکان را آن به روشنی درک و در ذهن خود مجسم کند.یادتان باشد هر چه دقیق تر و هوشمندانه تر  توصیف و صحنه پردازی کنید داستان برای مخاطب‌تان  باورپذیرتر خواهد شد. در ادامه با هم بخشی از داستانِ خوبِ « پیشانی های کوتاه» نوشته  «زهرا بیژن یار» از اعضای ارشد مرکز تخصصی ادبیات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مشهد را می خوانیم. بیژن یار در ورودیِ این داستانِ کوتاه (که کم کم متوجه می شویم در یک محیط روستایی اتفاق افتاده) این گونه توصیف و صحنه پردازی کرده است:
 ***
خیلی طول کشید تا بفهمم ماما جان راست می گفت که من هیچی نمی شوم. ماما جان بهتر از هر متخصص مغز و اعصابی می توانست با یک نیم نگاه به پیشانی آدم ها، بخت شان را حساب کتاب کند.یک بار دوتا انگشت پیرش را که از حناهای پیرتر از خودش، زرد شده بودند روی پیشانی کوچک نوزاد رنگ پریده سوسن خانم گذاشت و گفت بختش آن‌قدر کوتاه است که فرصت پلک زدن هم نمی دهد. زبانش خیلی بیشتر از یک زن روستایی چرب بود و همین کلسترولِ از مدار رد شده حرف هایش بود که همه را مجبور می‌کرد، تک تک کلماتش را باور کنند.تا وقتی دکترِ خدمت خورده خانه  بهداشت روی برگه آزمایشِ پسر کوچک سوسن خانم، اسم مرض لاعلاج نگذاشت،دل هیچ کس آرام نگرفت، حتی معلمش که همان روز صبح خودکار قرمز را ضربدر کرد روی دایره های بیضی شده   تکلیف «میم»
پسر بچه، فقط دفتر الفبای جلد شده را گذاشت روبه‌رویش و شمرد چندتا کاغذِ خط دار پس از او می مانَد.
هر روز مردم از لای پرده های نازک خانه شان یا پلاستیک های چندبار مصرف خرید زل می زدند به پیشانی کوتاه پسر بچه و منتظر بودند یک روزی بالاخره آن پیشانی کشیده نشده که بی واسطه ابرو های پسرک را چسبانده بود به ریشه موهای زاغ لَختش، کارش را بسازد.
یکی از همین روز ها بود که پسر به بلوغ نرسیده سوسن خانم مثل تمام آدم هایی که قرار نیست بمیرند وسط کوچه ایستاد، مثل همیشه سرِ متراژ آجر هایی که دروازه خیالی گل کوچیک را می ساختند دعوا کرد و زیر تمام آن نگاه هایی که می خواستند حرف ماما جان درست از آب در بیاید، مرد!