آخرین خبر/ شب عروسی پسر عموم همه داشتن وسط مجلس با "ای قشنگ تر از پریا تنها تو کوچه نریا" قر میدادن اما من تنها گوشه مجلس نشسته بود و رقص بقیه رو نگاه میکردم و حسرت میخوردم.
شوپن بالای سرم ایستاده بود، دستش رو روی شونه هام گذاشته بود و نمیگذاشت بلندشم و مثل بقیه شادی کنم. یه لحظه ناخودآگاه چشامو بستم و سرم با ریتم آهنگ تکون خورد، سرمو که بلند کردم دیدم عمه ام با تعجب نگاهم میکنه. پرسید مگه تو هم از این آهنگها دوست داری؟ گفتم: نه 
عمه ام گفت: آخه داشتی سرت رو تکون میدادی. گفتم: به هر حال اینا هم جالبن و دنیای خاص خودشونو دارن. جالب من بودم. منی که داشتم خود واقعی ام رو پنهان میکردم.‌
سال اول دانشگاه عاشق شدم. وقتی دختری که براش می مردم ازم پرسید موسیقی چی گوش میکنم بلافاصله گفتم: شوپن. مطمئن بودم اینجا دیگه شوپن کمکم میکنه. فکر میکردم اسم شوپن رو روی سنگ بزاری آب میشه ولی نشد...
دختر کمی نگام کرد و گفت: کی؟ گفتم: شوپن.‌
چند روز بعد وقتی دختر داشت برام آرزوی موفقیت میکرد و توضیح میداد چرا به درد هم نمیخوریم یکی از دلایلش علاقه من به شوپن بود.
گفتم: حالا مگه مهمه که سلیقه ی موسیقی مون یکی نیست؟ و دختر گفت: معلومه که مهمه، ما حتی یه آهنگ نمیتونیم با هم گوش کنیم.
ای کاش میشد بهش بگم میتونیم ساعتها با هم با علاقه آهنگ و ترانه گوش کنیم اما نگفتم.‌ برای علاقه مند شدن به شوپن هر کاری کردم. لب دریا شوپن گوش کردم، زیر آسمون پرستاره کویر، تو پیچ و خم جاده ی شمال، تو غم، تو شادی، موقع کتاب خوندن، قبل از خواب، بعد از خواب، وقت صبحانه‌....‌ نه.... شوپن برام قابل تحمل نبود. شروع کردم به موسیقی کلاسیک گوش کردن به این امید که با شوپن ارتباطی برقرار کنم. اولش آسون نبود ولی با چهار فصل ویوالدی قلابم وصل شد. از چهارفصل سیر نمیشدم. باخ و آلبینونی رو بعد از ویوالدی گوش کردم و مجذوبشون شدم
دیگه مطمئن بودم میتونم با شوپن ارتباط برقرار کنم اما نه هر چی از شنیدن کارهای بقیه لذت میبردم شوپن همچنان خسته ام میکرد.‌
کتاب ژان کریستوف رو خوندم و چون زندگی قهرمان کتاب الهام گرفته از بتهون بود آثار بتهون و بقیه آهنگسازان دوره کلاسیک و رمانتیک رو گوش کردم. شاهکار بود، کیف میکردم اما همچنان شوپن با من غریبه بود. در خلوت موسیقی سنتی و پاپ و کوچه بازاری گوش میکردم ولی توی جمع فقط شوپن‌
شوپن شکنجه گری شده بود که....‌

ادامه دارد.....

قسمت قبل: